Ei zoekt zaadje voor adoptie

Vorderingen in de procedure

2009-03-27T14:12:00.002+01:00

Nu ons bobje bijna 3 jaar wordt zijn we in ons hoofd klaar voor een tweede kindje. We zaten begin deze week nogmaals bij de jeugdrechter, gezellig te keuvelen, om bevestigd te horen dat we opnieuw geschikt bevonden zijn om te adopteren.

We zetten er geen haast achter, wegens tegenvallende financiële omstandigheden. We verwachten in de komende maanden toch een ietwat stabieler inkomen te hebben zodat we een spaarplan in gang kunnen zetten. Ik hoop stiekem tegen volgend jaar ergens te kunnen gaan intaken. Dan is ons geschiktheidsvonnis nog 2 jaar geldig, met de mogelijkheid dat het nog een jaar verlengd wordt. Dat moet lukken.

Ondertussen gaat ons leven aan een sneltreintempo vooruit. De slapeloze nachten zijn voorbij sinds Bobje de geneugens kent van naar school gaan, een toestand waar hij gewoon voor in de wieg gelegd is.

Bobje doet het meer dan goed in alle domeinen. We mogen blij zijn ooit nog zo'n schat in ons gezin te kunnen ontvangen. Meer daarover dus hopelijk binnen zes tot twaalf maand.

opnieuw

2008-12-26T15:53:00.003+01:00

zitten we in het mijnenveld dat "procedure tot geschiktheidsvonnis inzake landelijke adoptie" als naam draagt. Opnieuw hebben we de nodige documenten samengesprokkeld, opnieuw zijn we voor de jeugdrechter verschenen, opnieuw kwamen we bij de psycholoog en de maatschappelijke assistent bij ons op bezoek.
Opnieuw vind ik het KUT!

Eerst had het er heel even van weg dat ik alles met een positief optimisme tegemoet zag. Dat het enkel wat paperassenrommel was die we uit de weg moesten hebben. En dan zagen we het wel.

Maar, de positieve bui is omgeslagen in een negatieve bui. Na het rampzalige huisbezoek van de maatschappellijk assistent. Ik was zo kwaad op dat mens omdat ze met het gevoel gaf dat ik geen goede adoptiemoeder was. Wat in mijn geval natuurlijk zoveel zeggen is als "je bent geen goede moeder" tout court.
Na de realitietscrash dat we op dit moment echt het geld niet hebben om te adopteren. En dat we eigenlijk ook graag zouden willen beginnen sparen om eindelijk ons huis op orde te krijgen.

Ondertussen wachten we op het advies van het caw. Ik voorzie dat dit ergens in januari in de bus zal vallen. En dan opnieuw naar de jeugdrechter voor het vonnis. En als dat positief is, dan gaan we toch even rustig moeten gaan zitten om te beslissen wat we met de vonnis gaan doen. De kans zit er in dat we het ergens in de kast opbergen. Dat klinkt vreselijk voor al die mensen die proberen een kind te krijgen of die koppels die ergens in de juridische molen vastzitten.

Langs de andere kant is dit echt "the story of our live". Een gezond, jong koppel zonder verklaarbare vruchtbaarheidsstoornissen dat na 6 IVF pogingen maar niet zwanger raakt om dan zichzelf volledig terug te vinden in een spannend adoptie-avontuur. Datzelfde koppel dat twee jaar later op de drempel van een nieuw geschiktheidsvonnis misschien besluit om toch weer actief die zwangerschap na te strekven.

Het kan verkeren zo op het einde van een jaar.

Maar, ik kan mezelf niet voor de gek houden. Ik kijk met grote honger uit naar 2009, een nieuw jaar met nieuwe uitdagingen en absoluut zeker weten weer nieuwe avonturen. Het leven haalt wat met je uit....

Zou ik ...?

2008-01-16T20:53:00.000+01:00

er terug aan beginnen?
Ben ik niet idioot om nog wat meer hooi op mijn vork te nemen?
Waarom zou ik tijd vinden om te bloggen als ik geen tijd vind om ... (ik kijk even om me heen)
- vier maand strijk weg te werken
- de tafel van vanmorgen en vanavond af te ruimen
- de afwas in het afwasmachien te steken
- de was in het wasmachien te steken
- na te denken over de menu van volgende week
- een bestelling door te geven aan de colruyt
- een bad te pakken (eikes....)
- het speelgoed van meneertje oorlogsgeneraal op te ruimen
- en ik vrees dat ik nog even verder kan vertellen.

Dit alles terwijl ik beter NU in bed zou kruipen vermits we kunnen verwachten dat I. (formerly known as bobke) binnen een drietal uur weer wakker is. En binnen zes uur ook nog eens. Maar, look on the bright side, het is mijn beurt om vannacht van bed te wisselen en in I zijn bed te gaan slapen.

Dus, zou ik terug beginnen bloggen?
Eerst nog een glas wijn.....

een heuglijke geboorte

2007-02-01T13:55:00.000+01:00

van de site van de verdwaalde ooievaar

Komt dat zien en link hem aan jullie blog of site als je het enigzins interessant vindt

En dan gaat de telefoon....

2007-01-18T10:23:00.000+01:00

En krijgt de medewerkster van het adoptiebureau te horen: "hallo, dit is het antwoordapparaat van SC. Ik ben er even niet, maar laat een berichtje na de toon en ik bel terug".
Wat ze dan ook flink doet: "ja, goedemiddag, met de medewerster van het adoptiebureau, kunnen jullie eventjes terugbellen?".

Ja, mijn gsm slingerde ergens in de woonkamer en ik zat ijverig te studeren (euh... surfen) een verdiepje hoger. En was dus potdoof voor mijn nochthans zeer ergerlijke en luide beltoon.

Een half uurtje later beslis ik de moed op te geven om nog veel geologische feiten in mijn kop te steken (heh, ik had nog twee volle dagen voor mijn kennis ging getest worden), en eens op bezoek te gaan bij een vriendin. In het naar buiten gaan besef ik dat ik best eerst even bel voor ik onverwachts voor de deur sta, want de vriendin in kwestie zit no volop in haar kraamtijd.

Ik dus terug naar binnen om die (rot) gsm (die ik altijd kwijt ben) te gaan zoeken. Hey, ik heb twee nieuwe berichten. Even naar gemiste oproepen gaan kijken ...................

HET NUMMER VAN HET ADOPTIEBUREAU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Snel bel ik mijn antwoordapparaat om de bovenstaande boodschap te horen. Ik bel onmiddellijk terug, maar terwijl de telefoon overgaat kijk ik naar de klok en zie ik dat het al vijf minuten over vier is ... en ons bureau sluit om vier uur. Terwijl ik de boodschap op hun antwoordapparaat beluister bekijk ik mijn tweede bericht (een sms'je). Boodschap van onze vrienden en lotgenoten in adoptieland: "jullie ook?"

Twee seconden later sta ik bij de verstuurder van het sms'je. En, en, en,????? vraagt ze. Jullie ook? Waarop ik niet anders kan zeggen dan "ik denk het wel, maar ik weet het niet zeker".
Dit heeft en hysterische, slappe lach bui tot gevolg van twee vrouwen die niet weten wat eerst te zeggen... Laten we zeggen dat de uitspraken "gij kieken" en "idioot" vaak terugkwamen.

Na een eerste verwerking van het feit dat ik misschien de belangrijkste telefoon van mijn leven gemist had was het tijd om toch nog langs te gaan bij de eerder besproken vriendin. Waar ik het "waarschijnlijk" goede nieuws al kan vertellen. Vriendin in kwestie was namelijk al gevraagd om meter van ons bobje te worden. Voordeel aan een kraamtijd is dat er altijd bubbels koud staan!

Later die avond komt P. thuis en toasten we opnieuw op het meer dan waarschijnlijke goede nieuws. Na al die bubbels en een grote kop slaapthee lukt het wonderwel om onmiddellijk in slaap te vallen.

7u de volgende ochtend gaat de wekker, omdat ze misshien ons terras zouden komen leggen. Tegen dat we goed en wel wakker zijn merken we dat de 70% kans op regen niet gelogen is. Geen werkmannen te verwachten dus. En, nog drie uur te vroeg vooraleer we naar het adoptiebureau kunnen bellen zitten we rechtop in bed naar elkaar te kijken. Het vermoeden groeit dat dit een hele rare dag gaat worden.

Tussen tien voor tien en tien uur ben ik ongeveer duizend keer heen en weer gelopen in onze keuken en heb ik alle tegels geteld.

Uiteraard lukt het niet om onmiddellijk verbinding te krijgen. Eerst verkeerde nummer (ja, ik was een beetje zenuwachtig), dan verbinding verbroken, dan een paar keer bezet. Uiteindelijk krijg ik medewerker nummer twee aan de lijn. "is medewerker 1 aanwezig? Ze heeft een berichtje op mijn antwoordapparaat gelaten dat ik moest terugbellen". "Medewerker nummer 1 is in vergadering. Had u een vraag voor haar?" "euhmmmmmm, ik denk dat zij goed nieuws had voor ons......" "wat is de naam", vraagt medewerste nummer twee. Shit ja, die madammen klasseren alles op de naam van de man. "Aaaaaahhhhh, de familie D. Ja, wij hebben goed nieuws voor jullie, jullie hebben een zoon".

Dezelfde middag mochten we nog het dossier en de fotootjes van Bobje gaan ophalen.

Het is eindelijk zo ver....

oude spoken

2006-09-22T22:06:00.000+02:00

het gonst de laatste dagen van de geruchten in de bijennest die we het wereldwijde web noemen. Er gaan volgende week toewijzingen volgen, zoveel is zeker. Toewijzingen die als gevolg hebben dat er een aantal koppels binnen een zestal weken moeten afreizen.
En hoewel het echt nu eens helemaal niet practisch zou zijn dat wij erbij zijn (we hebben immers momenteel geen deftige keuken en geen badkamer en een halve aanbouw in opbouw), ben ik al een aantal dagen doodzenuwachtig...

De oude gevoelens van vroeger komen weer boven.
Moeten bellen voor het resultaat van de bloedprik en diep vanbinnen weten dat het niet gelukt is...
Weten dat je vreselijk jaloers gaat zijn als je lotgenoten wel bij de gelukkigen behoren en jij niet...

Ik vind het super rottig dat ik me weer zo voel. Zelfs als we er deze keer niet bijzijn, dan weten we zeker dat het de volgende keer aan ons is en dat de volgende keer nog dit jaar zal zijn. Wat is er daar nu mis mee?

Maar toch blijf ik me slecht voelen. Zou ik zo graag eens zeker willen zijn. Ja of nee. Niet het speculeren, het hopen, he zoeken naar voortekens (als ik nog 1 afrikaans kindje zie voor ik de hoek om fiets, dan zijn we er zeker bij...). Ik dacht dat dat ondertussen allemaal bij het verleden behoorde.

Nuja, niets aan te doen. Slapen en proberen me met andere dingen bezig te houden.
Nog een paar dagen en dan zijn we van de onzekerheid verlost....

zwanger worden door adoptie

2006-09-04T20:52:00.000+02:00

Een hele tijd geleden deed ik op een avond in Brussel ons verhaal. Het zwanger willen worden, het niet lukken, de onderzoeken, de behandelingen en uiteindelijk de beslissing om te adopteren.
Het deed 1 van de vrouwen in de groep onmiddellijk opmerken ... ah, adopteren, dan ben je binnenkort natuurlijk zwanger.
Ik pareerde het toen met cijfers en statistieken waaruit blijkt dat er maar 5% van de koppels die adopteren zwanger worden. En diezelfde 5% vind je terug bij die koppels die niet adopteren.

Dus, adoptie is niet de eenvoudige manier om zwanger te worden. Het voelt zelfs als een belediging als mensen zo'n opmerking maken. Het feit dat mensen denken dat je door je adoptie zwanger zal worden doet alles wat je daarvoor geprobeerd hebt teniet. Je intelligentie (hé, je leert echt wel iets bij van die medische periode), de kunde van je dokter, het labo, de verpleegsters en al de andere mensen die van dichtbij betrokken waren bij de behandelingen. Alles wordt teniet gedaan met de opmerking dat je nu zeker zwanger zal worden.

Bij koppels waar er een duidelijke oorzaak is waarom ze niet zwanger worden, moet dit al helemaal erg zijn. Alsof het ondertekenen van een adoptiecontract dichtgeslibte eileiders wonderbaarlijk weer open doet gaan. Alsof het huisbezoek van de maatschappelijk assistent het onbeweeglijke sperma weer doet zwemmen als een kudde geile goudvissen. Alsof het betalen van je eerste zware adoptiefactuur ineens die baarmoeder vol blutsen en kuilen veranderd in een donzige kinderkamer.....

Ook bij onverklaarde onvruchtbaarheid pikken zo'n opmerkingen. Ik weet dat de kans bestaat dat ik ooit nog zwanger wordt. Er is geen reden waarom we niet zwanger zouden kunnen worden en ik heb nog een goede 10 jaar voor mevrouw menopauze haar intrede kan doen.
Maar, als mensen zo'n opmerking maken, dan krijg ik het gevoel dat ze niet begrijpen dat dat zwanger worden voor ons eigenlijk niet meer hoeft. Zeker nu niet ....

Het idee dat ik nu zwanger zou worden, doet me duizelen. Doet me lichtjes misselijk worden. Doet me zin krijgen om bij ons volgend supermarktbezoek nog eens langs de rayon met de condooms te wandelen.
Ik wil helemaal niet zwanger worden. Ik kijk zo uit naar ons kindje uit Afrika! Ons kindje is er al, is waarschijnlijk al geboren en wacht nu alleen op de kennismaking met ons. Dat idee geef ik niet zomaar op.

Ik wist altijd dat adoptie een mogelijkheid was voor ons om een gezin te stichten. Maar ik kon nooit vermoeden hoe erg je uitkijkt naar dat kindje van ver. Ik zou nooit hebben kunnen voorspellen dat ik zelfs niet zwanger zou willen zijn. Niet nu, niet nu ons kindje zo dichtbij is.
En eens ons kindje er is?
Dan is zwanger worden enkel een snellere en goedkopere manier om een kindje te krijgen. Dus in die zin zou een zwangerschap welkom zijn.
Maar anders? Dan vertrekken we binnen een jaar of twee weer op avontuur....

360 °

2006-09-04T20:30:00.000+02:00

ja, alles staat weer even op zijn kop.
Net toen ik me goed begon te voelen in mijn huishoudcapaciteiten, kreeg ik de kans om twee maand te werken voor het Internationaal Filmfestival van Gent. Natuurlijk heb ik dat aanvaard (twee maand dubbel betaald worden heeft zijn voordelen in onze huidige situatie...lekker het geld voor onze vliegtuigtickets bij elkaar gespaard). Sinds vandaag ben ik dus terug aan het werk. Onmiddellijk lange uren, maar het doet wel deugd.

Op het adoptiefront zal het even stilletjes zijn. Ons dossier is helemaal afgeraakt nog voor ik terug moest werken. Het ligt nu gte blinken op het bureau van één van de medewerkers van ons adoptiebureau. Ze hebben nu een maandje om alles na te kijken en ons werk te controleren. Eind van de maand zou ons dossier dan naar Afrika kunnen vertrekken. En dan wordt het afwachten. De speculaties zijn niet te doen. In het beste geval krijgen we in de loop van oktober het verlossende telefoontje. In het slechtste geval is het pas tegen het eind van het jaar aan ons. Wat nog steeds heel snel zou zijn....

Het idee dat we dus zeer snel telefoon zouden kunnen krijgen doet ook wel een beetje paniek ontstaan. P. en ik kamperen momenteel in ons eigen huis. Geen toilet (enkel een campingtoilet) , enkel koud water (in de gang) en een mini keukentje. En .... een hele grote achtertuin. En.... een aannemer wiens vrouw morgen het ziekenhuis binnengaat om te bevallen....
We hebben nog steeds geen zicht op de planning voor onze verbouwingen en dat was NIET de bedoeling.

In mijn hoofd strijden dromen en gedachten over bevallingen, adoptiekinderen, mama zijn en P. als papa zien om een eerste plaatsje. Slapen lukt, met moeite.
Terugkomen van Ethiopië zal een einde breien aan een ongelooflijk intense periode in ons leven. En uiteraard zal het ook het begin zijn van een nog veel intensere periode.

Het is alleen stom dat we nu in een vacuüm zitten...en we niet veel meer kunnen doen dan wachten en het internet afschuimen naar informatie.

de andere kant

2006-08-21T19:59:00.000+02:00

In mijn vorige post werd het al duidelijk. Na dat positieve advies stap je een onzichtbare drempel over. Zonder dat je het weet kom je ineens in dat andere universum terecht. Het universum waar iedereen het heeft over babybedjes, katoenen luiers, weekenduitstapjes, kamperen met een baby .... en het lijkt ineens niet meer vreemd om over deze onderwerpen mee te praten. Om er een mening over te hebben en deze mening ook gewoon te kunnen delen met de goegemeente.

Tot voor kort voelde ik me nog één met de hoop kinderlozen op het internet. De schrik om nooit moeder te worden, de pijn, de schaamte, het onvervuld verlangen dat pijn deed tot diep in je botten. Ik kende het, I feel it, I know....
Dus ik deed wat ik al jaren deed. Informatie delen, gevoelens bespreekbaar maken, schouders uitlenen voor een goede huilbui... Met recht en reden zeggen "ik weet hoe het voelt".

Maar eerlijk? Dat gevoel van "wij" is helemaal aan het verdwijnen. Want ik ben niet meer radeloos, niet meer wanhopig. Ik wordt niet meer diep in de nacht wakker, badend in het zweet, niet weten wat de komende jaren zullen brengen. Ik ben freaking hoogzwanger!!! Binnen enkele maanden is er een kindje dat ik MIJN kind mag noemen. En of dat kind nu na negen maanden uit mijn buik komt of opgehaald wordt in een tehuis in Ethiopië, dat maakt gewoon niets meer uit. Binnenkort zijn P, ik en Bobje een gezin. En dat was onze droom van in het begin. ALs ik terugga tot de kern van ons verlangen, dan ging het er nooit om dat we trots een echo wilden laten zien, een buik wilden zien groeien, stampjes wilden voelen of een bevalling wilden meemaken. Al deze verlangens vallen in het niets naast dat ene allesverterende verlangen, het verlangen naar een gezin.

Als je jaren hebt om deze evolutie mee te maken, dan kan je ineens heel veel dingen, die in het begin van dit avontuur zo vanzelfsprekend leken, naast je neerleggen. Uiteindelijk besef je wat er echt telt in deze waanzinnige veldslag voor een kind.

Door de euforie die mij overvalt tijdens dit avontuur heb ik het soms moeilijk om nog empathisch te zijn met die koppels die in hetzelfde schuitje zitten waar wij twee jaar geleden inzaten en die adoptie "niets voor hen vinden". Die uiteindelijk nog een volgende poging doen, en nog één, en misschien toch nog een laatste. Diep vanbinnen hoop ik dat deze koppels uiteindelijk zwanger worden. Dat ze niet kinderloos achterblijven en niet voor een alternatief voor een "eigen" kind kiezen.
Maar uiteindelijk is dat ook mijn zaak niet en kiest iedereen zelf hoe men zijn kinderwens invult.

Maar toch, het gevoel dat ik nu heb, en dat alleen nog maar zal verduizendvoudigen eens Bobje deel zal uitmaken van ons gezin, is een gevoel dat ik iedereen toewens.

It's good to be on the other side...

cosmos in evenwicht .... bijna

2006-07-07T21:11:00.000+02:00

ooit schreef ik hier neer dat ik me niet kon voorstellen hoe het moest voelen om te weten dat alles in orde komt. Zoals ik ook nooit begreep dat mensen konden weten dat ze zwanger weten, weten dat deze poging zeker ging lukken, of gewoon konden rustig verder leven in de wetenschap dat alles ooit wel op zijn pootjes zou terechtkomen.

Ondertussen begin ik langzaam maar zeker een believer te worden. Het gaat ons tegenwoordig goed. Alles valt op zijn pootjes. Ik begin bijna in een goede afloop te geloven. Nee, correctie, ik geloof ondertussen in een goede afloop.

Toen we begin deze week de langverwachte aangetekende zending in de bus kregen dat we ons verslag konden gaan inlezen ben ik even geflipt.
Het kon eigenlijk niet verkeerd gaan. Het leek de laatste tijd alsof er een deur voor ons geopend was met een duidelijk positief zicht op de toekomst. Mijn ontslag met 5 maanden uitbetaling, mijn nieuwe tijdelijke job in september en oktober, onze verbouwing die in november zeker moet rond zijn, een vooruitzicht op een redelijk goede uitkering, scholen die bellen om tijdelijke opdrachten te doen..... alles wees in de richting van een najaar dat goed nieuws moest leveren. Nog eventjes hard werken en dan in de perfecte situatie om een tijdje thuis te blijven. Om ons huis voor te bereiden op de komst van Bobje en om een tijdje mama te zijn.
Het thuisblijven bevalt me wel, en ook P begint er de voordelen van in te zien.

Maar nu die laatste drempel nog. Waarom hield ik vast aan al die goede voortekens? Voor hetzelfde geld ging dit avontuur eindigen zoals al onze eerdere pogingen om een gezin te stichten. Op dat laatste paginaatje van dat stomme verslag dat we moesten gaan inlezen stond onze toekomst. Ja of nee.... we mogen of we mogen niet....
En net zoals vroeger, kon ik ook nu niet gerust zijn in de uitkomst en bleef ik een nacht wakker, denkend aan de verschrikking die voor ons lag. Dat ene zinnetje dat al onze toekomstdromen in elkaar kon doen stuiken. Dat ene zinnetje dat ons terug naar start kon sturen.

Om een lang verhaal kort te maken... we did it. We hebben een positief advies. Binnen anderhalve week moeten we opnieuw voor de jeugdrechter verschijnen die niet anders kan dan een positief vonnis uit te spreken.

Buiten een hysterische vreugde kreeg ik na dit goede nieuws ook een serieuze weerslag. Een combinatie van slapeloze nachten, hooikoorts, extreme warmte en een gevoel van totale paniek creeërde een zwarte wolk terwijl ik eindelijk alle recht had om op een roze wolk te zweven.

Ondertussen heb ik twee dagen op de bank doorgebracht, gisteren zonder te eten, vandaag met extreme moeite chinees besteld. Ondertussen ook geprobeerd te functioneren door een camping toilet te kopen (binnen een week hebben we geen badkamer meer...), een microgolf te kopen (idem voor onze keuken) en oude tegeltjes bij onze architect gaan afsnoepen (ja, ze heeft ons budget een beetje overschat...).
En nu, in een woonruimte die er begint uit te zien als een studiootje en na drie glazen wijn begin ik me beter te voelen.

Het evenwicht in de cosmos is zich aan het herstellen. P. en ik merken de laatste dagen dat we overal meer geluk hebben dan anders. Lenzen die eigenlijk te laat besteld werden en toch reeds binnen waren net voor P op weekend vertrok. Beslissingen die ons anders dagen zouden kosten, die nu snel beslist worden, een gevoel van vanzelfsprekendheid als we over de toekomst praten, wat er lang niet was. Kortom, het gevoel dat het eindelijk aan ons is ....

NIEUW NIEUW NIEUW!!!

2006-06-17T13:16:00.000+02:00

Sailing chick verdwijnt weer in de anonimiteit. Vanaf heden geen links meer en geen comment section meer.
Mails kunnen mij bereiken op www.sailingchick_1@hotmail.com

Een persoonlijke adoptiesite is ondertussen ook online. Lezers die onze avonturen verder willen volgen, gelieve mij een mailtje te sturen, dan stuur ik jullie de link naar onze adoptiesite.

Deze site zal verder gebruikt worden als mijn eigen plekje op het net, waar ik mijn ei kwijt kan...

Afscheid

2006-06-12T11:22:00.000+02:00

van een levensdeel. Van een houding van "alles kan", wanneer we het maar willen. Alles voor onszelf en niets voor een ander.

Vorig weekend nam P. me mee voor een superkort weekendje romantiek. Kasteelhotel met viersterrenrestaurant. Net voorbij Parijs, the city of love.
Het was zaaaaaalig. Uitgebreid badderen, lange jurk nog eens uit de kast gehaald, romantisch gaan dineren, een kingsize hemelbed. De volgende ochtend lekker uitgeslapen, een copieus ontbijt en een wandeling door het kasteelpark.

Toen we laat op de ochtend het kasteel achter ons lieten, hadden P. en ik hetzelfde gevoel. We lieten niet alleen het prachtige gebouw achter ons, maar ook een fase in ons leven die binnenkort (wat relatief is) voorbij is.
Het is gewoon zo, dat wanneer er een kind bijkomt, we niet zomaar kunnen beslissen om de auto in te springen om dan veel te veel geld uit te geven aan iets dat van zo korte duur is.

In de auto, rijdend door de groene omgeving, hadden we het erover dat wat we net achter de rug hebben 1 van de dingen is die men "verwacht" van kinderloze koppels. Koppels die er uiteindelijk voor kiezen om kinderloos door het leven te gaan, die gaan vaak op reis, korte weekendjes, niet altijd de goedkoopste optie. Niet op hun centen moeten kijken, altijd lekker gaan eten, geen gebroken nachten, geen vroege ochtenduren.

En eerlijk gezegd? Ik zou er van kunnen genieten .... mijn favoriete boek kunnen lezen, met mijn muziek op de achtergrond en een glas heerlijke wijn bij de hand. Om dan te beslissen dat we van het weekend misschien eens naar Londen kunnen gaan. Lekker gaan shoppen.
Maar, het zou niet mijn leven kunnen vullen, daar ben ik ondertussen van overtuigd.

Toen we rond het middaguur op de plaatselijke Blaarmeersen op zoek gingen naar iets te eten, zaten we ineens in de andere wereld. Weg waren de Porshes, stijlvolle outfits en decadente drankjes en hapjes. Welkom in de wereld van de Multipla's, Meganes en andere familiewagens. Volgeladen met fietsjes, luchtmatrassen, opblaasballen en een rits kinderen.

En opnieuw waren P. en ik het eens. Hoewel ons kasteelweekendje echt genieten was, zouden we zonder aarzelen willen ruilen voor het gezinsleven met al zijn voor- en nadelen.

Helaas pindakaas

2006-05-29T09:37:00.000+02:00

Gedaan met de pret!
Ik ben ondertussen officieel drie weken niet meer aan het werk. Mijn eerste week was gevuld met stage lessen. Mijn tweede week vulde ik met trouwen en feesten. Mijn derde week was gevuld met nietsdoen, uitslapen, doen alsof ik aan het opruimen was, lijstjes maken, tv kijken, boekjes lezen, lunchen met ex-collega's, shoppen, opnieuw doen alsof ik aan het opruimen was en zalig niksen....
Daar komt nu een einde aan. Als ik dit thuisblijven een beetje op een eerlijke manier wil doen, dan moet er gewerkt worden.
Vanaf vandaag staat de huisvrouw in mij dus op. Ik gun mezelf een uurtje computertijd om de dag te beginnen en daarna is het werken geblazen.
Ik moet dit echt doen, want ik weet uit het verleden dat thuiszijn voor mij al snel verglijdt in echt niks doen. In slapen, nog meer slapen en uiteindelijk zo moe zijn dat alleen slapen nog leuk is. A nervous breakdown waiting to happen....
Mijn vorige postjes waren allemaal vrij heppie heppie, maar toch stormt het onderhuids een beetje. Het wachten begint me even zuur op te breken. Langs de ene kant kan ik me niet voorstellen dat er binnenkort een kind in ons midden zal zijn, langs de andere kant kijk ik als een berg tegen de komende maanden op. Ik heb echt geen zin meer in wachten, wachten, wachten.....puur om het wachten zelf.
Soms zou ik wel willen inslapen om wakker te worden wanneer het eindelijk zo ver zal zijn.
De jaren van wachten beginnen zich ook weer eens duidelijk af te tekenen. Zes jaar zijn we alweer verder. Lotgenoten van vroeger hebben ondertussen kinderen van drie jaar, tweede en derde spruiten en zwangerschapsverhalen om een hele avond mee te vullen. En af en toe steekt dat weer. Ik heb me er ondertussen over gezet dat ik geen zwangerschap zal meemaken en echt waar, ik kan daar goed mee leven. Uiteindelijk is die zwangerschap maar negen maand van je leven. Het is nadien dat het pas echt wordt.
Gelukkig denk ik dan, dat ik nooit zwanger geweest ben. Want hoe kan ik naar iets verlangen dat ik nooit gehad heb? Zeker niet omdat ik toch het resultaat van die negen maand binnenkort ook in mijn armen mag sluiten.
Voila, mijn dagen als huisvrouw zijn begonnen ....
Mijn dagen als moeder zitten er aan te komen....

toilet training

2006-05-25T11:36:00.000+02:00

Gisteren vroegen twee kindjes of ik mee wou gaan naar toilet om hen te helpen. Grappig, blijkbaar zien ze in mij een goede toilet helpster. Nuja, ik kan maar voorbereid zijn op het afvegen van billetjes, het helpen opstappen op stapjes en het afleiden door schaduwfiguren op de muur te toveren (met als resultaat dat R bijna van de pot viel omdat mijn eend zijn hond aan het opeten was).

Ja, life in the waiting zone staat bol van de leuke activiteiten. Gisteren hebben we ons voor de laatste keer door een twee uur durend gesprek geworsteld met de psycholoog van het caw. Tja, wat kan ik over die gesprekken vertellen? Het is niet leuk, ze draaien soms alles op zijn kop en je moet verdomd goed opletten, want soms gaan ze heel hard van hun eigen veronderstellingen uit. Gelukkig staan ze wel open voor mensen die weerwerk bieden. Volgens de maatschappellijk assistent moeten we ons geen zorgen maken en de psycholoog zou graag op de hoogte gehouden worden van het vervolg. Met andere woorden, dat zit wel goed.

Volgende stappen:
1. Volgende week worden we door het team van het caw nogmaals volledig geëvalueerd. Op basis van deze teamvergadering valt de beslissing welke elementen bij ons de boven halen, de protectieve of de risicofactoren.
2. op basis van deze evaluatie maakt de psycholoog zijn eindverslag
3. dat eindverslag gaat naar Kind en Gezin die er een stempel opzetten
4. Kind en gezin stuurt het verslag door naar de jeugdrechtbank
5. tegen 19/06 zou ons verslag op de rechtbank moeten liggen

En dan wordt het moeilijk. De volgende stap is dat we 15 dagen tijd krijgen om ons verslag in te lezen. Nadien moeten we opnieuw voorkomen bij de jeugdrechter.

Helaas gaan ze daar op het gerecht langdurig genieten van de zomer die ons hopelijk nog te wachten staat. Dus vanaf 15/07 is het daar zo toe als een blik sardientjes. Hopelijk kunnen wij dus nog voor de sluiting ons verslag gaan inlezen. Anders moeten we tot september wachten om al deze fantastische informatie over onszelf te weten te komen.

Vanaf nu krijgen we dus minder en minder vat op de procedure. Het weinige dat we konden doen is nu voorbij. Vanaf nu is het instanties aflopen, papieren verzamelen, dossiers samenstellen enz....

Ik heb zo vaak een einddatum op heel dit project geplakt en hoe dichter dat die data dichterbij komen, hoe meer ik ze nog even wil vooruitschuiven. Misschien moet ik er gewoon geen data meer op plakken. Ik spreek altijd van volgend jaar, volgend jaar, volgend jaar ..... Maar volgend jaar deze tijd zijn we zeer waarschijnlijk al een tijdje een gezin. En van zo'n gedachten krijgt mijn brein dus kortsluiting..... Ik kan het niet vatten, dat binnen minder dan 12 maand ons leven helemaal op zijn kop zal staan.

De grote projecten die we op ons dertig beslisten zijn langzamerhand allemaal in de sporen gezet. Mijn opleiding loopt naar het einde van zijn eerste jaar en buiten een aantal dingen die ik opzettelijk heb uitgesteld ziet dat er wel goed uit. Vorige week zijn we dan zonder problemen in dat huwelijksbootje gestapt en onze verbouwplannen zijn reeds een paar dagen binnen op de gemeente.
Sinds een drietal weken ben ik thuis en dus begint het er hier weer gezellig bewoont uit te zien.
In de zomer kunnen we concreet beginnen aan de verbouwing en daarna is het enige grote project nog het wachten op ons adoptiekindje......

Het lijkt een beetje alsof we vorige jaar eindelijk de weegschaal langs de andere kant hebben kunnen vullen en dat de twee schalen nu langzaam aan in evenwicht komen. Er staan ons mooie tijden te wachten

Dat hebben we ook weer gehad

2006-04-24T14:13:00.000+02:00

Vanmorgen ons eerste gesprek in het kader van het maatschappellijk onderzoek gehad. We zijn buitengekomen met een zeer goed gevoel.
Later meer hierover...

slecht nieuws is niet altijd slecht nieuws...

2006-04-13T10:03:00.000+02:00

Na het goede nieuws dat we gaan trouwen kan ik nu het slechte nieuws vertellen dat ik binnekort zonder werk zit. Alhoewel .... slechte nieuws....
Wie hier al een tijdje meeleest weet dat mijn werk niet onmiddellijk mijn leukste bezigheid van de week was en dat ik al een hele tijd andere horizonten aan het opzoeken was.
En nu helpen de grote besparingsronden in de culturele sector me om die dikke knoop door te hakken. Blijkt nu ook dat ik nog enkele maanden uitbetaald wordt ... joechee!!!

Nee, serieus, ik kan de vrije tijd echt wel gebruiken. Ik werk nu nog 2.5 weken en dan la dolce farniente en eens op andere gebieden orde op zaken stellen. Ons huis eens onder handen nemen zodat we deze zomer een beetje comfortabel kunnen verbouwen, de administratie van een jaar of 2 bijwerken. Studeren voor mijn examens in mei.

En last but not least .... eens onze adoptieplanning op punt beginnen zetten. Want voor hetzelfde geld werk ik een tijdje als mama, naar het schijnt is dat een fulltime job.

De laatste tijd ben ik constant met de adoptie bezig. Ik lees elke dag verschillende mailgroepen en forums en ben van alles op de hoogte. Ik ben een adoptieexpert geworden. Zo erg dat ik eigenlijk al niet meer denk aan het feit dat we op het einde van dit avontuur een babietje gaan hebben. Het lijkt ineens heel ireeël. Ook nu mensen langzaamaan beginnen erkennen dat wij ouders worden. De eerste cadeautjes, mensen die kinderkleertjes beginnen doorgeven, vrienden die al een maxi cosi opzij hebben gezet voor ons.

En ondertussen bespreek ik deze gevoelens met L. die ieder moment kan bevallen. En blijkt dat we allebei een beetje hetzelfde voelen. Niet weten wat ons te wachten staat. Alleen heeft zij het voordeel dat ze weet wanneer het onbekende gaat beginnen en dat ze elke dag geconfronteerd wordt met de komende grote verandering. Hoe hard ik ook probeer, ik kan me de dag dat we gaan weten dat er een kindje is voor ons niet voorstellen. Nog minder kan ik me voorstellen dat we enkele weken later op het vliegtuig zullen zitten. Want ook al hebben we ons al jaren voorbereid op dit moment, uiteindelijk gaat het op zeer korte tijd echt concreet worden.

Maar nu eerst aftellen naar ons volgende stapje. Op 24 april hebben we ons eerste gesprek met de maatschappelijk assistent.

Wedding bells

2006-03-28T17:17:00.000+02:00

Op 17/05 is het zover.....
We moesten ons haasten omdat het blijkbaar toch beter is om ons geschiktheidsvonnis als getrouwd koppel te krijgen

dus, smijt een hoopje rijst omhoog, laat de duiven vrij en drink er eentje op

Gespleten persoonlijkheid

2006-03-21T20:09:00.000+01:00

Ja, SC is weer even terug. Het was me wat, de afgelopen weken. Gewoon een korte update zou me veel te ver brengen, daarom dat ik maar bleef uitstellen om hier iets neer te pennen. Iets deftigs zou het toch niet geweest zijn....geen tijd.

Ondertussen heb ik even mijn prioriteiten herschikt en voel ik me toch een beetje bevrijd van het stressmonster dat langzaam maar zeker mijn compagnon werd die mij 24u op 24 bleef lastig vallen

School: momenteel zit mijn stage Nederlands er op en probeer ik langzaam maar zeker de stapel taakjes die hier thuis nog liggen af te werken. Eind van de maand krijg ik mijn opdrachten voor mijn weekstage die in de tweede week van mei valt.

Werk: same old, same old....geen idee hoe dat daar gaat aflopen

Friends: kennis gemaakt met onze buren die ..... ook een kindje uit Ethiopië gaan adopteren!

Adoptie: sinds vorige week kennen we de data voor het maatschappelijk onderzoek. Tussen 24 april en 22 mei worden onze diepste zieleroerselen geschud.

Ferticlubke: still going strong, met dank aan de vrijwilligers die zich reeds gemeld hebben. Het was een leuke zondag.

En nu er dus een heel klein beetje meer tijd vrijkomt heb ik mijn gespleten persoonlijkheid weer losgelaten en ben ik een blog begonnen om vrienden en familie op de hoogte te houden van onze adoptieprocedure. Vooral om ze praktisch op de hoogte te houden.

Maar hier blijf ik toch mijn hartje luchten over alles wat me bezighoudt op en naast de adoptie, het werk en school......

HELP

2006-03-13T21:08:00.002+01:00

Ben bezig met een taak voor Nederlands ... het vergelijken van Harry Potter and the Prisoner of Azkaban het boek versus de film .... er bestaan zo ONTZETTEND VEEL forums over dit onderwerp ... ik lees nog uren verder vrees ik.

En the main question? Is Dumbledore nu dood of niet?
Slaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaapwel

update adoptie

2006-03-08T20:23:00.000+01:00

even snel tussendoor een update wat betreft onze adoptieprocedure.
Afelgelopen vrijdag (3 maart) kregen we ons tussenvonnis van de jeugdrechter. Daarin beveelt zij (ja, twas een vrouw bij ons) een maatschappellijk onderzoek om na te gaan of P. en ik geschikt zijn om te adopteren (ahum).

Afgelopen maandag (6 maart) heb ik dan eens gebeld met het caw (de mensen die dat maatschappellijk onderzoek moeten voeren) en het relatief goede nieuws gekregen dat onze gesprekken tegen eind april zullen beginnen. Als alles meezit hebben we dan tegen eind mei de gesprekken achter de rug. Met de administratieve vertraging die we zeker nog zullen meemaken en het feit dat we waarschijnlijk gekloot gaan worden door de zomervakantie hopen we toch nog steeds dat in het najaar ons dossier in Ethiopië ligt. Wat ons normaalgezien echt de laatste kerst met z'n tweeën zal brengen.

Ondertussen zijn er ook leuke momenten in het hele adoptiegebeuren. Vorige zondag hadden we een ontzettend leuke brunch met H en K, een koppel dat samen met ons op de cursus zat. Ik begreep vroeger nooit dat "adoptiemensen" zo samenklitten, maar nu begin ik dat wel een beetje te begrijpen. Voor de meeste mensen rondom ons zijn we aan een avontuur begonnen waarbij zij moeten toekijken vanop de zijlijn. Dus is het wel leuk dat je toffe mensen tegenkomt die met hetzelfde bezig zijn.

Ook leuk, vorige week ontdekte ik dat een koppel op zo'n 100 meter van ons voordeur bezig is met een tweede adoptie en dat ze Ethiopië overwegen. Overmorgen hebben we al eens afgesproken om eens bij te praten en ervaringen uit te wisselen. Niet alleen lijken we leuke mensen te leren kennen in de buurt waar we nu bijna twee jaar wonen, maar de kans zit er natuurlijk in dat we allebei ethiopische kindjes gaan hebben van dezelfde leeftijd.

Meer en meer besef ik wat de ontzettend leuke voordelen zijn van ouder worden. Ik zie dat ook bij hele goede vrienden van ons. Ondanks het feit dat we een band hebben die nooit meer verbroken kan worden door de wapenfeiten die we meemaakten tussen ons twintig en dertig zie ik dat ook zij andere mensen leren kennen, andere interesses kweken en hun stappen in de wereld zetten. Het is leuk dat we tijd in nieuwe mensen en interesses kunnen steken en toch nog steeds bij elkaar binnenvallen en elkaar met maar een paar woorden begrijpen.

Volwassen worden is een ontzettend raar iets. Maar ik zie het helemaal zitten ......

de wens om mama te worden

2006-02-24T15:15:00.000+01:00

Ik weet dat het niet zomaar gezegd mag worden, maar heel af en toe vraag ik me af waarom mensen adoptie niet zien als een manier om "mama of papa" te worden. Ik veronderstel dat iedereen zijn eigen reden heeft, maar als ik dan dit lees, dan ken ik het daar alleen maar mee eens zijn .... het is de bedenking van een moeder die haar zoontje gadeslaagt tijdens het zwemmen.

As I sat there the word "elegiac" came to me. As though the scene was simultaneously a bittersweet ode to childhood and parenthood. But the definition of that word is more about sadness or death or loss. So elegiac is not quite right. But it's close.
******
I think this is why it's hard for me when people give up on having kids due to infertility and because "adoption is just not for them." Adoption is more complicated and it's harder (which is why the "just adopt" contingent drives me mad. Tell those people people that they'll need to shell out 20k plus, and have their entire lives scrutinized and then wait in limbo with no guaranteed time frame, and see how they feel about "just" doing anything.) As an adoptee I know that adoptive parents take on a special challenge. But so do parents with dyslexic kids, or ADD kids. Lots of kids present special challenges.

But to give up on being a parent (IF that's what you really want), to miss this opportunity to watch a child grow, to never have a child look to you with delight at their accomplishments - I can't stand that people will miss that experience. I realize this is very self-indulgent, because I am assuming that my view and my experience of parenthood is somehow universal. I realize everyone's experience is very different. . So I'll shut up soon.

But I do want to say one more thing. When I delight in my son; in his mannerisms, his expressions, his joy and his pride, it has nothing whatsover to do with the fact that he is genetically related to me. I can't even see myself in him anymore, although on occcasion I do see my husband. But that is not where my love comes from. Instead it comes from enjoying the uniqueness of this little person, with his own character, and his own features, and his own personal experiences. He is himself, and that is what is perfect to me.

R.E.S.P.E.C.T.

2006-02-24T14:55:00.000+01:00

(geschreven op de trein van Tielt naar Gent op zaterdag 18/02)

Gelukkig zijn er nog constanten in dit leven. Zoals na regen komt zonneschijn, een boterham valt altijd met de besmeerde kant op de grond en als ik een mondeling examen Nederlands moet afleggen mag ik zonder probleem nadien R.E.S.P.E.C.T. meebrullen met mijn ipod.

Ik schrijf dit momenteel in mijn schriftje op de trein … met de ipod in mijn oren, vastgeroest op Aretha Franklin. Ik loop rond met tonnen woman power in mijn lijf. “Respect, Natural Woman” …. Ik krijg een boost van zelfvertrouwen en van hoop en ik weet dat ik er op kan vertrouwen dat alles goed komt.

Ik kijk stiekem naar een jong koppeltje dat, hevig verliefd, niet van elkaar kan blijven. Ik wens ze een zalig leventje toe. Met af en toe iets dat minder fantastisch gaat. Want alleen uit die periodes haal je nadien het fantastische gevoel dat alles wél goed kan gaan.

Momenteel heb ik het gevoel dat ik alles aan kan. Ik voel me volop mezelf en hebt er geen probleem mee om overal mijn (ahum) fantastische zelf te zijn. Je zou kunnen zeggen dat ik in de nasleep van Valentijn een beetje verliefd rondloop op mezelf.

Ik wens iedereen die momenteel in dat zwarte gat zit, of dat zwarte gat op zich ziet afkomen, of dat zwarte gat nog heel aanwezig achter zich voelt zo’n verliefd gevoel toe. Een grote portie zelfliefde, met slagroom!
Ik wens al diegenen die het even niet meer zien zitten toe dat ze morgenochtend wakker worden, dat ze een supernummer op de radio horen en luidop zingend en dansend door de keuken walsen. En even niet meer denken aan morgen, aan de volgende IVF spuit, aan het volgende doktersbezoek, aan het maatschappelijk onderzoek, aan de papierrommel, aan het naderende kraambezoek van (schoon)zusterlief, aan de zoveelste schoolreünie waar iedereen al kinderen heeft, aan de deadline op het werk, aan de examens…..Niet meer denken aan alles wat tegenzit, aan alles wat niet meteen lukt…

Zing de buren wakker, laat je natregenen in de tuin. Neem daarna een bad met roze bubbels en lak je teennagels in lila met glitters. Drink koffie uit je beste koffiekopjes. Vergeet wat je ’s avonds zou koken en geniet van een pizza voor de televisie of een etentje met iemand die je lief is.

Maar bovenal, heb R.E.S.P.E.C.T. voor jezelf. Als vrouw, als partner, misschien als moeder, als vriendin, als JIJ!!!!

an irish wedding

2006-02-13T19:19:00.000+01:00

Net terug van de "onderhandelingen" over ons trouwfeest en het wordt een ierse trouw. Ik zie het helemaal zitten. Het was leuk om de suggesties van P. te horen. Mijn dillema over ouders en vrienden is helemaal opgelost. 's middags een hele uitgebreide, chique lunch met de naaste familie en vrienden en 's avonds een fuifje in de ierse pub. Als ik dan vertel dat er nog een doedelzakspeler in het spel zit en whisky om twaalf uur, dan krijgen jullie al een beeld van waar het naartoe gaat.
Binnen een tweetal weken zou het allemaal in kannen en kruiken moeten zijn. Menu gekozen, datum gekozen en belangrijke mensen verwittigd. Oh ja en naar het gemeentehuis om de datum vast te leggen.

Mijn moeder wil absoluut naar Gent komen om samen een kleed te kiezen, dus dat doen we binnenkort ook.

Ik had nooit verwacht dat ik deze voorbereidingen zo leuk zou vinden. Maar na het gesprek dat ik vanavond had zie ik het helemaal zitten.

Alleen, wat denken jullie. Er vanuitgaand dat het feest doorgaat in een ierse pub, kan je de mensen zelf laten betalen voor hun drankjes als je er lekkere hapjes tegenover zet?

hallo wij zijn wij en jullie zijn ROH

2006-02-12T13:12:00.000+01:00

Vorige week konden we voor de eerste keer kennismaken met ons toekomstige adoptiebureau ROH. Samen met H en K konden we ons nogmaals laten opvallen door te laat te komen. Hallo adoptiewereldje, kennen jullie ons al?

Van de zes koppels waren we met vier die samen de cursus gevolgd hadden. Het was leuk om in deze context weer een paar gekende gezichten te zien. Ook leuk om te horen dat we met J en A op hetzelfde moment voor de jeugdrechter moeten verschijnen.

Veel nieuws hebben we niet gehoord. Het meeste wisten we al (danku google). Momenteel is er een zeer kleine wachtlijst. En komen er geen kandidaat adoptieouders bij. Door de nieuwe wetgeving begint alles een beetje op te stroppen. Er onstaan verschillende bottle necks.

De eerste opstopping komt er bij ons ook aan. Vorige week heb ik eens ons caw gebeld om te vragen of zij het maatschappellijk onderzoek gaan kunnen afronden binnen de wettelijk bepaalde termijn van 2 maand. Ik begon namelijk overal geruchten op te vangen dat het hier al wel eens mis zou kunnen lopen. En inderdaad, ik kreeg iemand aan de lijn die duidelijk gefrustreerd was in het nieuwe systeem. Neen, ze konden zich niet aan de wettelijke termijnen houden en neen, ze konden mij niet zeggen hoe lang het dan wel zou duren. Eens ze het bevel krijgen dat wij onderzocht moeten worden (wat normaal gezien de 20ste februari zou moeten gebeuren) beginnen ze een planning uit te dokteren en geven ze deze door aan het jeugdrechter. Eind deze maand kunnen ze daar dus weer een telefoontje van mij verwachten.

Het probleem is dat vroeger na het volgen van de cursus de koppels zich één voor één begonnen aanmelden bij de caw's. Sommige deden dat onmiddellijk, anderen wachten nog even. Er zat tijd tussen. Vermits nu iedereen naar de jeugdrechter moet, worden daar al heel veel koppels verzameld, die op hetzelfde moment voorkomen en op hetzelfde moment doorgestuurd worden naar het caw.

In Antwerpen zou dit er ondertussen toe geleid hebben dat mensen die reeds een bevel tot maatschappellijk onderzoek op zak hebben, pas in de zomer aan de gesprekken kunnen beginnen. Hoezo 2 maand?????

Het wordt dus een eerste keer spannend de komende maand. Hopelijk horen we snel van het caw, vinden ze een manier om de stroom aan ka's beter aan te kunnen. En anders gaan ze mij beter leren kennen. Misschien moet ik het nummer al wel opslaan in mijn favorieten ....

sex and the city

2006-02-12T12:59:00.000+01:00

De laatste tijd overvalt mij het gevoel dat veel dingen die ik nu doodnormaal vind, niet meer gaan kunnen eens we ons afrikaantje in ons gezin gaan verwelkomen.
En ook al droom ik dag en nacht van het moment dat ik eindelijk moeder zal zijn, toch steekt het soms.
De laatste tijd gaan we met de collega's na het werk heel vaak nog iets drinken. Het loopt weer allemaal niet zo vlotjes op de werkvloer en dat voel je na 8 uur wel. Dus, het obligate glaasje wijn om alles even te laten bezinken en dan pas naar huis. Vaak worden het twee glaasjes en op vrijdag durft er zelfs een etentje van te komen.
Dat kan nu allemaal. P. werkt meestal tot ver na acht uur, dus voor hem moet ik niet naar huis.

En gezellig is het wel. Het zijn momenten om even te vloeken over het werk, om de roddels te vertellen die we liever buiten de werkmuren houden en om te praten over alles wat drie dertigers kan bezighouden. Wij met onze adoptie, verbouwing, naderend trouwfeest. F. met haar net aangekochte huis, A. met haar vrijgezellenleventje en de daarbijhorende ups and downs. Over sex, shoppen en het leven. We kunnen zo een tv serie beginnen.

En als ik dan op de fiets naar huis rijd, overvalt met het gevoel dat deze periode in mijn leven langzaamaan naar zijn einde gaat. Binnen niet al te lange tijd zal ik na het werk naar de chrèche moeten. Zal ik niet meer een uur staan kletsen aan de receptie. De ongebondenheid en vrijblijvendheid die meer dan ik dacht aanwezig is in mijn leven zal ophouden te bestaan.

Want toen ik dit gevoel verwoorde naar mijn collega's besefte ik dat ik dit patroon ook meegemaakt heb met mijn vriendinnen. Jaren geleden belde we elkaar ook op, om een kwartier later op een terrasje, in een restaurant of bij elkaar aan de keukentafel te zitten. Toen heb ik er nooit bij stilgestaan dat dit een periode was die voorbijgaat. En die voorbijgegaan is. Want er zijn kinderen gekomen. En bij ons niet....

Afspreken kan uiteraard nog steeds, maar er zijn altijd hinderende factoren. Flesje net gekregen of te geven binnen een halfuur, middagdutjes, fruitpapjes, op tijd in bed, ophalen van school, van de chrèche, niet geslapen vannacht. En daar heb ik nooit bij stilgestaan. Omdat het allemaal zo logisch is. Maar, vermits wij de mallemolen van het leven niet gevolgd hebben, heb ik soms het gevoel dat er een periode voorbij is waar ik nooit afscheid heb van kunnen nemen. Omdat er bij ons niets in de plaats gekomen is.

Dus nu probeer ik te genieten van mijn ongebondenheid. Te genieten van de spontane avonturen. Zodat ik deze niet zal missen als het allemaal minder vanzelfsprekend geworden is.

Fellow countrymen and women

2006-02-02T15:47:00.000+01:00

oef, ze is daar weer! Maar ze heeft niet veel te vertellen.
Alleen dat mijn mailprogramma gecrasht is en ik dus heel veel emailadressen kwijtben.

Dus hierbij een oproep voor diegenen die al lang niets meer van mij gehoord hebben. Please mail mij zodat ik jullie weer tot mijn kring van virtuele contacten kan rekenen. Deze optroep geld ook voor mensen die hier regelmatig een woordje achterlaten, maar van wie ik geen gegevens heb.

sailingchick_1@hotmail.com

Een tweede oproep
wie heeft er zin zich te engageren in een vereniging om en rond vruchtbaarheid in al zijn facetten. Gevraagd is een beetje energie, beloofd is tonnen fun en het gevoel uw medemens te helpen ;-) Mail me en ik vertel je meer.

sailingchick_1@hotmail.com

Voilakes, beloofd .... binnen niet al te lange tijd geef ik er hier nog eens een lap op

Het gaat vooruit, het gaat vooruit ....

2006-01-13T10:57:00.000+01:00

Het gaat verbazend goed vooruit!

Net een brief van de jeugdrechter ontvangen. Op 20 februari moeten we voor de eerste keer voorkomen. Gisteren kregen we ook een brief van Kind en Gezin dat we een vragenlijst en ons levensverhaal 3 weken voor we voorkomen aan het caw moeten bezorgen. Om de wettelijke termijn waarop zij ons moeten "onderzoeken" niet in het gedrang te brengen.

Ik weet dus wat doen!

Ik vind dat het eerlijk gezegd best vlot vooruitgaat. Als het zo doorgaat zouden we tegen eind april wel al eens "goedgekeurd" kunnen zijn.

......to be continued

Met je buik in de knoop

2006-01-11T14:42:00.000+01:00

Dag allen,

Vanavond gaat in Jette de tweede sessie door van de contactavonden onder de noemer "Met je buik in deknoop". Omdat ik weet dat een aantal van de vorige bezoekers hier meelezen en ik er vanavond wegens examens en andere minder leuke dingen niet bij kan zijn, én omdat mijn getuigenis ook wel wat nieuws bevat .....;-) geef ik ze hier in primeur.

Getuigenis: onvruchtbaarheid en de partnerrelatie

Toen mijn vriend en ik 6 jaar geleden over kinderen begonnen praten was het duidelijk. Ja, maar …
We waren reeds 4 jaar samen, we woonden 3 jaar samen en hadden net ons eerste echte huurhuisje. We werkten allebei full time (onze eerste jobs) en begonnen eindelijk een beetje geld te verdienen.

In eerste instantie hield het vervullen van onze kinderwens enkel wat praktische bezwaren in. Toch eerst een ietwat definitiever huis, misschien een makkelijker te combineren job. We waren het beide eens dat er nog een paar drempels over moesten.

Tot mijn vriend het boek “Vruchteloos” van Ben Elton las…en besefte dat kinderen krijgen niet altijd vanzelfsprekend is. Ondertussen bleek een eigen huisje vinden geen makkelijke opgave. En op de koop toe deden de eerste zwangerschappen in onze omgeving de goesting groeien. Wat ons allemaal deed besluiten om de knoop door te hakken en de condooms uit het venster te smijten.

Stilstaand beeld: we hebben hier een 25jarig, gelukkig koppeltje dat aan het begin van hun verdere leven staat. Alles klopt. De job is er, de centjes worden verdiend, het zoeken naar een huis loopt niet van een leien dakje, maar er zijn andere prioriteiten.

Kindjes krijgen is leuk. Onverwachte vrijpartijen, dromerige avonden terwijl we kindernamen zochten, denken over de toekomst….

Na het jaar proberen (veel proberen) toch bij de gynaecoloog terecht gekomen. Huiswerk reeds op voorhand gemaakt en alles bleek in orde te zijn. Dus opnieuw naar huis en opnieuw proberen.

Stilstaand beeld: we hebben hier een 26jarig koppeltje dat toch wat ongemakkelijk wordt bij het nadenken over de toekomst. In hun jonge leventje is dit de eerste keer dat de dingen niet vanzelf gaan.

De dromerige avonden worden avonden waarop 1 van beide zijn twijfels onder woorden probeert te brengen en de ander die twijfels niet wil horen.

Het is een periode waarin ik zelf heel hard op zoek ging naar lotgenoten en naar alle mogelijke hulpjes om zwanger te worden. Mijn vriend wou er allemaal niet te veel mee bezig zijn.

Opnieuw een paar maanden verder. De eerste ingreep op mijn lichaam dringt zich op. Een laparoscopie. Daarbij wordt een eenhoornige baarmoeder ontdekt. Een afwijking die het zwanger worden kan vermoeilijken, maar niet onmogelijk maakt.

Stilstaand beeld: het 26jarig koppeltje beleefd dit elk in zijn eigen wereld. Blij dat er iets is gevonden, spijt dat de vanzelfsprekendheid verdwenen is, twijfel bij wie de schuld moet geschoven worden.

Na nog een aantal maanden wordt er besloten om over te gaan naar IVF. Het is al lang geen beslissing meer die we beiden samen genomen hebben. Het is een beslissing van onze dokter die ik met beide handen aangrijp en waar mijn vriend in meegaat. We staan mijlenver van de gemeenschappelijke beslissing die we ooit namen om aan kinderen te beginnen.

De IVF’s volgen elkaar op. De eerste grens van 3 pogingen wordt bereikt.

Stilstaand beeld: het 27-jarig koppeltje zit in de routine van ziekenhuisbezoeken, echo’s, spuitjes en pillen. Het enige wat we nog samen beleven is het afwachten. Afwachten of de poging mag starten, afwachten wat het resultaat van de stimulatie is, afwachten of er bevruchte eicellen zijn, afwachten of de terugplaatsing doorgaat. En uiteindelijk het afwachten of het deze keer resultaat oplevert.

Vrijen is er niet vaak meer bij. Tijdens de stimulaties heb ik geen zin, voor de punctie moeten we sowieso een paar dagen onthouden (niet moeilijk meer) en na de terugplaatsing zou er iets met het embryo kunnen gebeuren.

De mallemolen van het behandelen wordt kort onderbroken met pogingen om weer die mensen van het eerste stilstaande plaatje te worden. Vakantie, opnieuw op huizenjacht, veranderen van werk. Stilaan beginnen we ons best goed te voelen in ons eigen drukke leventje.

De volgende drie pogingen dan maar. Het gaat van kwaad naar erger. Op een bepaald moment zijn we zelfs niet meer samen aan het afwachten. We beleven het allemaal op onze eigen planeet en zijn druk bezig met andere dingen. Na poging 5 komen de eerste noodkreten van mijn vriend. Hij wil dit niet meer. Het wordt hem te veel. Hij is kwaad op alle dokters die ons maar blijven zeggen dat er niets aan de hand is. Voor hem is het duidelijk. Medisch geassisteerde voortplanting werkt niet voor ons. Onze zesde poging wordt dan ook onze laatste

Stilstaand beeld: het 29-jarig koppel is compleet gebroken. We proberen het stoppen elk op onze eigen manier te verwerken. Van mezelf weet ik dat ik het erg moeilijk heb. Van mijn vriend kan ik geen hoogte krijgen. We vervallenin onze eigen manier van verwerken. Ik schreeuw naar buiten, mijn vriend naar binnen.

Onze relatie staat op een heel laag pitje. Maar gelukkig beseffen we dit allebei zonder dat we het moeten verwoorden. Er moet wel iets gebeuren. Onze relatie is zo opgebouwd dat deze een meerwaarde krijgt door een kind. We zijn allebei mensen die verlangen naar een gezin. Niet naar 3 reizen per jaar, 2 auto’s en een perfect huis. Het is een moment waarop we moeten beslissen hoe we onze dromen gaan bijstellen.

Stilstaand beeld: het 29-jarig koppeltje klimt langzaam uit het ontzettend donker gat dat 4 jaar proberen zwanger worden en 6 IVF pogingen veroorzaakt hebben.

We besluiten dat onze dromen niet weggestopt kunnen worden. Een jaar lang hebben we op onze eigen manier geprobeerd om weer toegang te krijgen tot elkaars denk- en gevoelswereld. Hebben we weer geprobeerd er te zijn voor elkaar. Hebben we geprobeerd het vrijen weer op het menu te zetten.

Onze dromen over een gezin worden weer actiever. We bekijken die ene mogelijkheid waar we nog niet samen uit waren

Stilstaand beeld: het 30 jarig koppel kijkt uit naar de adoptie van hun Ethiopisch kindje. We zitten middenin de procedure. Een zwangerschap is nog steeds gewenst, maar zou nu niet op het goede moment komen.

En de relatie? Als ik zo alles chronologisch opschrijf zou ik nooit hebben kunnen geloven dat het ons gelukt is die neerwaartse spiraal, die uiteindelijk tot een breuk zou geleid hebben, om te buigen. En de ommekeer is wel degelijk ingezet. Sinds enkele weken zijn we na 10 jaar samenzijn verloofd en kondigt een huwelijk zich aan. Nooit gedacht dat trouwen echt het bewijs van onze liefde voor elkaar zou zijn.

tweede fles soldaat ...

2005-12-22T14:31:00.000+01:00

Ja, en 't is nog niet eens nieuwjaar ;-)

Nee, gisteren hebben we stap 2 van de adoptieprocedure doorlopen. Zenuwachtig trokken we gisterenmiddag naar de griffie van de jeugdrechtbank. Ik had wel 10x het formulier gelezen waarop stond wat we allemaal moesten meebrengen. Bewijs van woonst, bewijs van nationaliteit, een uitreksel uit de geboorteakte (de onze weliswaar) en bewijs dat we minstens 3 jaar effectief én affectief samenwonen. Hoe je dat tweede kan controleren is mij nog altijd niet duidelijk, maar alé....

De jeugdrechtbank in Gent is een gebouw waar je eigenlijk zomaar kan binnenlopen. Geen balie of ontvangst bij het binnenkomen. Nee, alleen een grote trap hemelwaarts en een pancarte met wie waar zat. Vermits wij absoluut niet kunnen lezen, zaten wij eerst in een bureautje waar we niet moeten zijn en kwamen we uiteindelijk giechelend als twee nerveuze pubers (ok, ik neem alles op mij, P. was de rust zelve) in het juiste bureautje terecht.

De griffier was best vriendelijk. Hij wist waarvoor we kwamen, we waren dan ook niet de eerste. Hij had wel al duidelijk ondervonden dat er weer een cursus voorbij was.

We mochten ons verzoekschrift indienen en hij controleerde snel of we alle formulieren netjes meegebracht hadden. Normaalgezien zouden we in de loop van januari te weten komen wanneer we in februari moeten voorkomen.

En dan kunnen we onze derde fles kraken .....

trage verstaanders

2005-12-20T16:58:00.000+01:00

Ik kreeg op mijn vorige post een aantal verwijten naar mijn kop geslingerd. Nogmaals dames en heren.... dit is mijn webspace die ik op mijn manier vervuil....staat het jullie niet aan, tant pis. Ga ergens anders lezen. Dit is geen democratie. Dit is geen openbaar forum waar iedereen het recht heeft zijn mening te geven.
De dingen waarover ik schrijf zijn dingen uit mijn leven. Ik wil deze op mijn manier zin geven. Er over schrijven helpt mij alle gevoelens in een woelige periode op een rijtje te zetten. Dit heeft dus niets te maken met het al dan niet aanvaarden van negatieve kritiek. Diegenen die mij in real live kennen mogen die kritiek rechtstreeks komen geven. Ik kan er tegen.

Deze blog is er ook niet om oorlogjes uit te vechten omdat ik toevallig uit een vereniging gestapt ben om mijn talenten op een andere manier te gaan botvieren. Mensen die mij kennen weten dit en zijn nog steeds van harte welkom om deel uit te maken van mijn social circle. Er zijn redenen waarom ik deze stap gezet heb. Ik ga deze hier niet uitspitten. Als iemand het absoluut zou willen weten mag die mij altijd contacteren.

Over naar de orde van de dag. Vandaag mag onze eerste fles champagne knallen, want we hebben onze eerste stap in adoptieland achter de rug. Vanmorgen hebben we onze laatste voorbereidende sessie afgerond en morgen gaan we ons aanbieden bij de jeugdrechter.

Later meer....

mijn leven als het ware, hier gratis voor iedereen

2005-12-18T10:08:00.000+01:00

Ik heb de laatste tijd veel nagedacht over dit bloggen van mij. Wat ik er nog aan heb. Wat anderen er nog aan hebben. Wie er voordeel uit haalt, voor wie het nadelig kan werken.

Als ik anderhalf jaar terug ga, dan was het neerschrijven van mijn gevoelens pure therapie. Het was zo broodnodig om uit dat donkere gat te komen. Ik zat midden in een periode dat ik echt geen weg vooruit meer zag. Iedereen en alles had mij verlaten. Ik was geen succesverhaal .... Wij hadden onze droom niet gerealiseerd na x-aantal ivf pogingen. Het was zo ver, ik was één van die verhalen geworden die ik vroeger zo zielig vond. Ik was die vrouw geworden die stop zei tegen proberen en met lege handen achterbleef. Mijn vriendinnen waren bang voor mijn reacties, mijn collega's waren stiekem blij dat er geen vage afwezigheden meer zouden zijn waarover er niets te vertellen viel, mijn familie zweeg...

Het schrijven hielp mij om het gif dat zich jaren lang had opgestapeld te spuien. Het gif van bitterheid, van jaloezie, van blinde afkeer tegen alles en iedereen die simpelweg een kind op de wereld zet.

Lotgenoten vielen weg. Want de simpele waarheid is dat er geen lotgenoten meer zijn eens je op het 'lege handen' kruispunt aangekomen bent. Al die jaren praten en troosten zijn weg, want niemand weet hoe ze iemand aangekomen op dat eindpunt moeten troosten.

De patiëntenverenigingen doen nog even moeite. Geven je het gevoel dat je een dappere beslissing genomen hebt om te stoppen, dat zij het niet hadden gekund. Maar onderhuids voel je ook dat zij die dit zeggen nooit het gevoel gekend hebben waar jij nu mee worstelt. Zij zijn er allemaal wel gekomen. Zij hebben dat winnende lotto ticketje in handen gehad en kunnen incasseren. En jij speelt zelfs niet meer op de lotto....
Uiteindelijk is duidelijk dat je niet meer tot de core business behoort. Je bent bij die minderheid gekomen waarvoor niemand een antwoord klaarheeft.

Voor mij was dit een ontzettend moeilijke periode. Voelen dat mensen langs één kant blij waren dat er een eind kwam aan die periode van vruchteloos proberen, maar langs de andere kant niet durfde vragen "wat nu"???
Ik probeerde ijverig verder te doen met alles waar ik voordien ook mee bezig geweest was. Ik volgde de berichtenboeken en fora en las hoe het met mijn lotgenoten ging. Ik bleef lid van de patientenvereniging, want ik was wel van plan om die paar lotgenoten die misschien nog bestonden te ontmoeten. Te weten te komen dat ik niet alleen was.

Maar die initiële ijver ebde weg. Het werd mij meer en meer duidelijk dat in de wereld van (in)fertiliteit zij die met lege handen achterblijven een soort paria zijn. Hoe verder die laatste behandeling achter je ligt, hoe duidelijker het wordt dat je geen recht van spreken meer hebt.

En dan komt de catharsis. Midden in een overwegend donkere tunnel vonkt de hoop weer op. Het idee van adoptie, dat steeds aanwezig was, krijgt vorm. De pijn die gepaard gaat met afstand nemen van "een eigen kind" is gruwelijk en overviel mij gelukkig in verschillende kleine stadia. Ondertussen is die pijn bijna volledig weg en vervangen door de vreugde dat ik toch moeder ga worden. De omgeving reageert weer opgelucht, er is een nieuwe weg opengegaan op ons kruispunt waarvan alle andere armen afgezet waren. De zevensprong krijgt een achtste arm.

Naast de nieuwe weg, wou ik ook mijn andere wegen opnieuw beter gaan bewandelen. Ik wilde binnen het wereldje van de (in)fertiliteit mijn nieuwe lotgenoten gaan ontmoeten. Ik besefte dat er eigenlijk weinig gedaan wordt voor fertiliteitspatiënten die adoptie als oplossing kiezen. Want dit is een doelgroep die heel veel achter de rug heeft. Zij komen opnieuw in de gewone wereld terecht. Het kan goed zijn dat je in een voorbereidende cursus zit met het merendeel koppels die al een aantal eigen kinderen hebben en er nog een adoptiekind aan willen toevoegen. Deze mensen hebben soms meer steun nodig dan er voorhanden is. Maar heet werd snel duidelijk dat er binnen het (in)fertiliteitswereldje toch nog een paar taboes bestaan. Hoe vaak ik de laatste maanden het volgende gehoord heb "heel tof dat je gaat adopteren, wij hadden dat nooit gekund", "goed dat jullie gaan adopteren, voor ons is dat geen optie".....
Ik vraag me af of mensen die kiezen voor donor ook zo'n opmerkingen te horen krijgen. Het is misschien nooit zo bedoeld, maar het voelt wel alsof wij iets heel raars gaan doen. Iets wat andere mensen NOOIT zouden doen. En laat me hierin duidelijk zijn. Iedereen mag zijn eigen mening hebben over al dan niet adoperen. Ieder koppel moet weten of adoptie in zijn idee van een gezin past. Veel van deze opmerkingen zijn gevormd en gegroeid uit vroegeren ervaringen. Buren met adoptiekinderen, een adoptiekind op school, verhalen van vrienden en familie, ervaringen uit de werksfeer. En deze ervaringen kleuren je idee over adoptie.

Ik ben heel erg blij dat deze negatieve reacties bij mij nooit verder gekomen zijn dan de oppervlakte. Ik ben er van doordrongen dat adoptie niet altijd vlekkeloos verloopt (dankuwel voorbereidende cursus), maar wij zullen ons uiterste best doen om ons verhaal tot een goed einde te brengen.

Maar de vraag is, nu wij weer duidelijk dat ene pad bewandelen, of het nog nut heeft hier mijn gal te komen spuwen? Misschien moet dit een nuchtere, praktische update van ons adoptieverhaal worden zodat er nog mensen zijn die iets hebben aan deze info. Misschien moet deze voorbije periode in mijn leven afgesloten worden en moet er een nieuwe blog komen. Een blog, geboren uit positivisme.
Maar misschien moet ik hier wel blijven komen om zowel de updates over de procedure te geven als om mijn ziel nog eens schoon te schrijven. Want dit hier is my space, van mij. Hier ben ik ik, mezelf. Hier ben ik niet gelieerd aan eender welke vereniging, club of soortgenoten theekransje. Hier ben ik mezelf, in het diepst van mijn gedachten. En wie dit wil lezen, ga je gang. Wil je commentaar achterlaten, doe maar. Staat de commentaar mij niet aan, dan is een simpele delete je antwoord. Dit is hier geen democratie.
Heb je iets aan mijn gedachten, graag gedaan. Heb je er niets aan, to bad. Kom je hier om meer te weten over mijn persoontje, dankuwel. Kom je hier om meer te weten over duistere plannen, spijtig .... want nogmaals, dit gaat hier over mij en niemand anders.

Ik denk dat ik nog even blijf langskomen op mijn plekje onder de www-zon. Het voelt hier als thuis.

Als het kriebelt, moet je .....

2005-12-11T11:34:00.000+01:00

Tja, dat kriebelen he. Soms kriebelt het nog een beetje als ik een dikke buik zie of als ik de vorderingen van de zwangerschap van vriendinnen zie. Het kriebelt niet echt meer als ik mensen hoor vertellen over hun eerste, tweede, zoveelste ...behandeling. Het kriebelt soms nog heel hard om vooruit te gaan in dit wereldje van fertiliteit. Ik weet dat ik met mijn verhaal mensen kan helpen. Ik heb al heel vaak gehoord dat mijn schrijven, hoe zwart het soms ook klonk, veel mensen een soort van steun geven. Wanneer ik mijn verhaal vertel is dat niet alleen deugddoend voor mezelf, maar ook voor heel wat mensen die de realiteit van mijn verhaal inzien. Niet iedereen raakt zwanger via ivf, maar niet iedereen blijft daarom kinderloos achter. Er zijn andere opties dan medisch geassisteerde conceptie. En het is niet omdat je een periode van pure ellende achter de rug hebt dat je niet opnieuw de draad van het leven kan opnemen en vooruit kan gaan. Je kan die forward knop zelf indrukken, maar er is wel wat voor nodig.

Het kriebelt om mijn verhaal te doen. Het kriebelt om mensen te helpen die de forward knop niet kunnen indrukken, die in pauze staan.

Het kriebelde niet meer pijnlijk toen ik gisteren de kerstboom aan het versieren was. Toen ik de kerstsokken ophing zei P. spontaan dat ik er nog een vierde moet bijhangen, naast die van ons en de kat. Met de B van Bobke. Ons toekomstig kindje is op zich al een beetje concreet aanwezig in ons leven. Hij/zij wordt verwacht, niet alleen door ons, maar ook door de mensen rondom ons. Ik voel nu meer steun dan ooit. Mensen zijn oprecht gelukkig voor ons dat we ons leven opnieuw kunnen inkleuren zoals we willen. Toen ik gisteren de kerstboom versierde durfde ik zelf te zeggen dat het waarschijnlijk de voorlaatste keer is dat we met z'n tweeën rond de kerstboom zitten. Klinkt toch fantastisch niet?

Ik krijg sms-jes van vriendinnen die ons kindje zien in de metro en helemaal wegsmelten. Mensen vertellen dat ze in een speelgoedwinkel stonden en absoluut iets wilden kopen voor ons kindje. Vrienden aanzien ons ook als zwanger. Nu al.... Het doet deugd en verwarmt mijn hartje.

Ook mensen die ons verhaal niet kennen krijgen het stilletjes aan te horen. Gisteren op het jaarlijkse kerstevenement waar P. op uitgenodigd wordt voor zijn werk was het weeral hetzelfde. Een namiddag in een kasteel, met de kerstman, gebak, pannekoeken, gluhwein en families met kinderen. Vier jaar geleden waren er veel minder kinderen, maar ondertussen groeien de families als kolen en schieten de nieuwe kindjes als paddestoelen uit de grond. Een leuke collega van P. en zijn vriend die twee kinderen hebben uit een vorig leven zijn ook steeds van de partij. Het zijn absolute schatten. Vier jaar geleden vroeg de ene me al bij of het bij het zien van al die kindjes niet begon te kriebelen. We hadden toen net onze eerste afspraak bij de gyn achter de rug. Ik mompelde iets nietszeggend...

Jaar na jaar echter kreeg ik dezelfde opmerking. Waarop ik steeds niets zei. Het is immers een collega van P. en zolang hij er niets over wou zeggen hield ik ook mijn mond. Tot gisteren. Opnieuw stonden we gezellig een drankje te drinken toen we bijna werden omvergelopen door twee kleine ukken op weg naar de kerstman. Wat de mij reeds bekende en verwachte opmerking uitlokte "en kriebelt het nog niet?". Ik wou alweer mijn schouders ophalen, maar P. antwoordde zowaar "lang verhaal, lang verhaal .... het kriebelt al lang". En voor ik het wist kwam het hoge woord er uit.... "we adopteren uit het buitenland". Toen later op de namiddag de vriend van nieuwsgierig aagje ook een "kriebel"opmerking maakte kon ik het dus vertellen. Met als resultaat een ontzettend leuk gesprek. Over kinderen, adoptie, opvoeding... Ik voelde gewoon dat deze twee mensen, ook al behoren ze niet tot onze innige kern vrienden, echt blij zijn. Dat zij zien dat er een kindje bij ons thuishoort en dat wij dat goed gaan doen.

Nu de familie nog. Daar kriebelt het nog een beetje. Misschien ook omdat ik er zelf nog niet uit ben hoe ik wil dat ze reageren. Het is allemaal nog een beetje afstandelijk. Natuurlijk is het voor hen helemaal nog niet concreet. Maar net zoals ik me nu zwanger voel door de reacties van onze vrienden, voel ik me absoluut niet zwanger bij mijn familie. P. en ik hebben er nog over gediscussieerd of we met kerst een cadeautje moeten geven dat op 1 of andere manier verwijst naar adoptie, ethiopië of een kleinkind. En daarin merk ik dan weer dat ik dat vooral wil doen om hen te laten erkennen dat er echt wel een kindje komt. Dat het nu niet meer zo lang gaat duren. Dat ik echt wel een beetje zwanger ben. En dat ik dat graag bevestigd zie in hun reacties.

Ja, wat doe je als het kriebelt?????

pas op - emomail

2005-11-24T10:32:00.000+01:00

Er is de laatste tijd heel wat gebeurd. over heel wat dingen zal ik het later hebben. Laten we zeggen dat er partijen tegenover elkaar staan. Maar partijen zijn nooit neutraal en zijn steeds opgebouwd uit mensen van vlees en bloed. En omdat het nu niet het moment is om emotioneel en of boos heen en weer te mailen, en omdat ik een hekel heb aan cc's en bcc en mails die uit de context gerukt worden of doorgestuurd worden naar mensen die er geen zaken mee hebben, neem ik de vrijheid om even te ventileren op neutraal gebied, mijn blog. De context: ik hoorde via via dat een oude lotgenoot naar mijn verhaal verwees als zijnde een verhaal zonder goed einde. Het was blijkbaar niet zo bedoeld. Maar het bracht waterlanders naar boven die al lang achter de dijk van geluk weggestopt zaten. Het bracht ook pijnlijke woede naar boven, die ik zeker zal moeten aanpakken voor ons kindje er is, want dan wil ik een sterke moeder zijn met een antwoord op al deze opmerkingen.

Dag iedereen en jij in het bijzonder,

Dat jouw kleine opmerking mijn oren bereikte is niet zo raar en is eerder menselijk te noemen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen ze dit vertelde wel kon ontploffen. Nu ik jouw eerste mail te lezen krijg doet het opnieuw pijn, ook al zeg je daarna dat het niet zo bedoeld is. Jij als lotgenoot moet weten hoe diep iemand kan zitten, hoe donker het is daar beneden in het zwarte gat. En net nu, nu ik me zo goed voel, nu ik alle reden heb om gelukkig te zijn, net nu doet zo'n opmerking alsof mijn einde geen goed einde is HEEL VEEL pijn.

Ik ben blij dat je nog eens aanhaalt dat het niet zo bedoeld was. Ik krijg genoeg tegenkanting in het "fertiliteitswereldje" omdat ik gelukkig ben met een alternatief. Ik krijg zeer weinig kansen om mijn verhaal te doen, omdat ik niet meer aan het slikken en het spuiten ben. Voor heel veel mensen ben ik gewoon buitenspel gezet. Als er in gezelschap over behandelen gesproken wordt mag ik meepraten tot ik op het punt kom dat ik zeg blij te zijn dat ik gestopt ben en dat we gaan adopteren. Blijkbaar wordt er verwacht van iemand die stopt dat ze zielig in een hoekje gaan zitten en langzaam gek worden.

En van jou had ik dit niet verwacht. het ging ook blijkbaar allemaal om een misverstand. En misschien ben ik ook te gevoelig. Maar dan ben ik liever nu wat te gevoelig dan binnen een paar jaar in tranen te staan omdat mijn kind me vraagt waarom hij of zij geen goed einde was van ons fertiliteitsverhaal....

xxx

Heel deze hetze en vooral mijn reactie er op doen me nog eens beseffen hoe goed het is dat wij deze weg bewandelen. Hoe erg dit "mijn ding" is. En omdat ik me zo geëngageerd voel in onze keuze doet het pijn als daar afbreuk aan gedaan wordt. En zoals een wijze madam mij zei is dit gewoon zo. Mensen zijn te dom of te veel met zichzelf bezig om altijd juist te reageren. of om te reageren zoals ik dat wil. En adoptie blijft gewoon een gevoelig onderwerp, ook al is het voor mij een even happy happy gevoel als het aankondigen van een zwangerschap.

Ik zal moeten leren dat er vaak en veel opmerkingen zullen gemaakt worden en meestal achter onze rug. Wat ik spijtig vind. Geef de opmerkingen in mijn gezicht, dan kan ik pareren. Ik zal met evenveel overtuiging deze keuze verdedigen als ooit onze keuze om met ivf te starten. Ik zal duidelijk laten blijken dat ik respect verwacht voor onze keuze, net zoals ik respect heb voor de keuzes van iemand anders. Ook al zijn het niet altijd mijn keuzes.
En ik ben ook niet perfect. In het diepst van mijn menselijk zijn zal ik me soms ook afvragen waarom mensen blijven doorgaan of waarom mensen niet voor adoptie kiezen. hey, I'm only human.

Daarom dat ik ook redelijk veel kan verdragen van mensen in mijn omgeving. Uiteindelijk kan het mij niet schelen wat een ander denkt of zegt over mij of mijn keuzes. Maar ... en hier zal een moeder mij wel gelijk in geven. Mij nu aanvallen op de meest fantastische keuze in mijn leven, de keuze die met de meeste moed en motivatie genomen is. De keuze die mij geholpen heeft opnieuw het pad van het leven te kiezen, die uiteindelijk tot MIJN KIND zal leiden .... is hetzelfde als MIJN KIND aanvallen. En dat zal ik nu niet toelaten en eens MIJN KIND er is nog veel minder.

Los van alle misverstanden, u weze gewaarschuwd. Mij aanvallen op mijn keuze is een schattig lief, bruin, kroezel babietje aanvallen. En, lieve mensen, dat doen we gewoon niet, toch?

Toen waren ze weer met 20

2005-11-09T09:18:00.000+01:00

Oftewel 10 koppels. Oftewel eerste dag van de voorbereidingscursus voor interlandelijke adoptie. Ik had niet echt veel verwachtingen van de cursus, eerder verwachtingen van de groep. Wat voor mensen zouden het zijn? Want de kans dat we enkelen van hen op ons parcours naar Ethiopië zullen terugzien is uiteraard bestaand. En dan is het wel leuk als het klikt. Een nieuw soort lotgenoten als het ware.

Wat ik niet verwacht had was dat we met een groep vol oude lotgenoten zaten. Ik weet niet of het vaak voorkomt, maar we hebben een groep waarin niemand al kinderen heeft, laat staan eigen kinderen. Alle 20 mensen die er zaten, de 10 koppels, allemaal zijn ze ongewenst kinderloos. Allemaal zijn ze na een, voor iedereen anders - maar telkens zo herkenbaar, eigen parcours op de tweesprong gekomen waarvan 1 arm naar adoptie wees. Elk koppel had een eigen verhaal en al een eigen zware weg bewandeld.

Toen we om 16u30 naar huis gingen was ik emotioneel een beetje leeg. Ik was uitgeput. Niet omdat de dag zo zwaar geweest was. Alles wat verteld werd wist ik al (lang leve het internet). Maar het was best confronterend om mezelf nog eens ons verhaal te horen vertellen, om de anderen hun verhaal te horen vertellen. Om te merken dat we allemaal door het diepste van het dal waren, maar dat er nog steeds serieuze littekens aanwezig waren. Op bepaalde momenten was het bijna meer een zelfhulpgroep voor ongewenst kinderlozen dan een voorbereidingscursus op adoptie. Maar dat deed wel deugd. We hebben ook enorm kunnen lachen over onze voorbije weg naar kinderen.

Vooral P. was onder de indruk van de groep mannen waarin hij terecht kwam. Ook uit die groep kwam er vaak een luide lach. Maar even vaak was P. onder de indruk van wat de mannen 'durfden' zeggen.

De voorbereidingscursus zelf dan. Tja, veel vragen over de nieuwe wetgeving konden nog niet beantwoord worden. Dat zal hopelijk beteren tegen onze laatste cursusdag in december. Dan zou de groep die in september gestart is al veel verder moeten zitten en zou het voor ons duidelijk moeten zijn hoe we verder gaan en zeker hoe lang het administratieve proces zal duren.

Over het verdriet en het verwerken van ongewenste kinderloosheid had ik het gevoel dat wij als groep veel meer relevants konden vertellen dan de persoon die de cursus gaf.

De dag werd afgesloten met een filmpje over adoptie uit Zuid Afrika, waar er een grote mate van openheid bestaat. Het was tegelijk schrijnend en mooi om te zien. Maar helaas niet echt relevant voor ons. Zuid Afrika is geen gemakkellijk land (je moet oa kerkelijk getrouwd zijn en actief gelovend), en ook geen optie voor ons. En in de andere landen is er van die openheid vaak niet veel te merken.

Kortom, het was een leerrijke ervaring. Toffe mensen ontmoet die we waarschijnlijk na de cursus nog wel zullen tegenkomen. Toch wel weer geconfronteerd met de moeilijke jaren die achter ons liggen, maar er wel van overtuigd dat we de juiste beslissing op het juiste moment genomen hebben.

Relaties

2005-11-05T10:44:00.000+01:00

Doel van deze schrijverij was een jaar geleden in eerste instantie verwerken. Proberen de chaos in mijn hoofd een plaatsje te geven. Proberen door het bos te bomen weer te zien. Proberen te overleven nadat alles waar ik ooit in geloofde verwoest was.
In tweede instantie was het een uitlaatklep zonder grenzen. Ik liet mensen meelezen, maar verwittigde wel dat het mijn ding was. Dat ik misschien dingen zou schrijven die ik anders alleen maar zou denken. Ik gunde de wereld ook een kijkje aan de achterkant van mijn ziel, de donkere kant...

De eerste berichten kwamen met heel veel pijn uit mijn vingers. Ik voelde een constante druk om mijn gevoelens te verwoorden. Het voelde alsof de kraan opengedraaid werd en ik niets anders kon dan gewoon volgen en typen tot mijn vingers blauw zagen.

Wat mijn ziel en vingers wel verwarmden waren de tientallen mails en sms-jes. Mensen, vrouwen, lotgenoten van vroeger, nieuwe lotgenoten en totaal onbekenden. Mensen die mijn pijn herkende, die hun pijn er in herkende ... die wat ze lazen tegelijkertijd in hun eigen zieltje voelden. Die ook al waren mijn eerste berichten rauw en stonden ze stijf van het cynisme, toch troost vonden. We zijn niet alleen, er zijn nog vrouwen zoals wij. Velen vonden troost in het feit dat duidelijk werd dat ik niet van plan was in een depressie te verzinken. Dat ik bij tijd en wijle nog kon lachen. Dat ze veel hadden afgenomen, maar dat mijn gevoel voor humor nog overeind gebleven was. Ik zag die humor toen door een dik gordijn van cynisme.

Ik vond troost in de moeders die vertelden dat ze best konden begrijpen dat ik ze met gans mijn hart gehaat had. Dat niemand kan weten hoe het voelt om kinderloos te zijn dan diegenen die ook effectief kinderloos zijn. Zoals niemand een moeder beter begrijpt dan een andere moeder.

Lief waren diegenen die een oor, een vinger, een teen zouden afgesneden hebben om te kunnen helpen. Lief waren diegenen die mij lieten spelen met hun kinderen en net niet een traantje lieten. Lief waren diegenen die toch zeiden "je zou zo een toffe mama zijn", ook al was dat pijnlijk voor ons beiden.

Na de eerste golf van lotgenoten die mijn schrijfsels mochten lezen liet ik mijn blogadres ook bij anderen circuleren. Ik vond het maar eerlijk dat mijn nabije vrienden ook wisten wat er met mij aan de hand was.
Een aantal vriendinnen was het cosy Gent ontvlucht. Zij kregen als eersten mijn schrijfsels te lezen. Zo waren ze op de hoogte en konden we de paar keer dat we elkaar zagen per jaar het gewoon leuk hebben samen. Moesten zij niet eerst een uur scannen om te weten te komen of aan te voelen of ik al dan niet in huilen zou uitbarsten als ze iets over kinderen, hun kinderen of gemeenschappellijke zwangere vriendinnen zouden zeggen. Dat systeem werkte en werkt nog steeds zeer goed. Vriendinnen reageren op dipjes waarvan ze anders niet zouden geweten hebben. Het contact blijft goed, ook al zien we elkaar sporadisch.

Het voordeel aan deze lezers ver weg was juist dat ik ze niet dagelijks zag. Want mijn nabije vrienden dagelijks zien en laten meelezen met mijn diepste gedachten was niet makkellijk. Dus na de kring van verrevriendinnen, kregen ook nabije vrienden mijn blog te lezen.

Mijn lieve vriend, mijn zwangere of proberende vriendinnen, mijn dierbare afrika reizigers en ondertussen had ook P. de weg gevonden.

Uiteraard veranderen relaties door het delen van deze zeer persoonlijke informatie. P. leerde mij beter kennen. Leerde dat ik niet zo sterk was als ik me voordeed, leerde dat ik er bijna serieus onderdoor zat. Mijn vriendinnen leerden de bittere bitch kennen en waren daar niet steeds onverdeeld gelukkig mee. Mijn verre vrienden leerden me gewoon beter kennen. En ikzelf leerde beter dan ooit tevoren mijn gevoelens uiten en dingen te zeggen die ik daarvoor enkel durfde denken.

Maar ook door de stormachtige voorbije vijf jaar zijn een aantal relaties veranderd. Ik ben heel lang enkel met mezelf bezig geweest. Het lijkt soms wel een wonder dat ik uberhaupt nog vrienden over heb. En toch .... sinds ik minder moeite heb met het plaatsen van mijn gevoelens en ik beter mijn weg vind door de chaos in mijn hoofd. Sinds ik leerde dat enkel de essentie telt, dat je beter geen tijd verdoet met huichelen en de lieve vrede bewaren. Sinds ik harder ben geworden, maar tegelijkertijd ook veel softer... sindsdien zijn relaties met de mensen rondom mij wel veranderd.

Vriendinnen die ondertussen zwanger werden en moeder zijn (ahum, zo zijn er wel een paar), werden iets minder toegankelijk. Gesprekken beginnen steevast met hoe het gaat met de kinderen. Afspraken moeten zo gepland worden dat de slaap/het eten van kindlief niet in het gedrang komt. Zondagen worden gevuld met afspraken met andere vriendinnen met kinderen.
Toevallig binnenspringen zit er niet vaak meer in. Op weg van en naar de chreche, op weg van en naar de dokter, op weg van en naar de babysit, op weg van en naar de grootouders.
Zo zijn ze niet allemaal! Maar over het algemeen zal iedere kinderloze in een zee van families deze gang van zaken wel al meegemaakt hebben.
Dus de vriendenkring veranderd. Vrienden worden jonger (nog geen kinderen) of ouder (kinderen hebben geen babysit meer nodig), aangevuld met de andere kinderlozen. En zo komt er na de eerste muur (jullie zijn zwanger/ hebben kinderen, ik niet) een tweede muur tussen jezelf en de vriendinnen met kinderen. Je leeft beide op een andere wereld, je bent beide bezig op een ander niveau, de golflengte verschilt en de vriendschap verschuift wel of niet naar andere gemeenschappellijke dingen.

Regelmatig kan je wat barsten in deze muur veroorzaken. Niet alle vriendinnen waren zonder moeite zwanger. Bij hen blijft er altijd wel een residu hangen van het wanhopig proberen, van het niet weten wat de toekomst zal brengen. Andere vriendinnen hebben moeite met een tweede zwangerschap. Ook zij komen in contact met gevoelens die hen bij de eerste zwangerschap volledig vreemd waren.
En dan merk ik dat de verbittering er bij mij nog steeds een beetje inzit. Bittere bitch ligt misschien te slapen, maar af en toe komt er nog een opflakkering van haar gedachten mijn leven onderuit halen. Dan kan het weer zwart worden voor mijn ogen als ik denk aan zwangere buiken. Aan mensen die waarschijnlijk wel zwanger zullen worden na behandeling. Aan mensen die denken dat mijn lijden ondertussen voorbij is omdat we nu toch gezellig gaan adopteren.

En die zwartgalligheid vind dan zijn weg naar deze blog. En dan denk ik "neen, wordt nu niet kwaad, wees niet op je tenen getrapt. Dit gaat niet over jullie, dit gaat over mij. Dit zijn mijn gevoelens die geuit worden. Als je ze niet wil lezen, ga dan weg. Maar als je ze wel leest en je komt me morgen tegen en ik zeg rare dingen, kader ze dan in deze gevoelens. Nogmaals, dit gaat hier allemaal over mij. De dingen die ik denk, in het diepst en soms het slechtst van mijn gedachten krijgen hier een plaatsje."

Want deze kinderloze is en blijft een jaloerse bitch in het diepst van haar gedachten. Het feit dat zij hebben wat ik niet heb blijft steken. En soms steekt het als een kriebeling van een muggebeet, maar soms steekt het vlijmscherp. Ik vraag niet om dit goed te keuren, ik vraag zelfs niet om dit te begrijpen. Ik vraag zelfs niet om het te aanvaarden. Ik vraag enkel erkenning. En zelfs dat niet...
Ik vraag enkel dat ik hier mag schrijven wat ik denk. Dit ben ik, take it or leave it.

Afleiding

2005-11-01T18:09:00.000+01:00

Eindelijk een paar dagen lekker thuis en in plaats van er rustig van te kunnen genieten, zit ik met mijn neus boven de boeken. Gisteren kon ik als afwisseling achter de potten en pannen staan, en eerlijk waar ... het was zo relaxerend!!!
Maar, vandaag terug studeren. Om niet teveel afgeleid te worden door het feit dat ik eigenlijk geen zin heb heb ik ondertussen maar een film opgezet. Wonder boven wonder lukt dat aardig. Al moet ik zeggen dat geen cursus ter wereld mij de afleiding van Aragorn uit LOTR kan doen vergeten...

Maar het studeren begint te vlotten. Al liggen er ondertussen weer hopen nieuwe papieren op mij te wachten, nu studeer ik voor mijn eerste examen en dan zie ik wel weer waar ik bij de andere vakken achterop geraakt ben.

Afleiding dus ...
Volgende week beginnen we aan onze eerste cursusdag. Gaan we leren wat ons nog allemaal te wachten staat in het adoptie avontuur. En met ouders die al bezig zijn met kerstcadeaus en onze bende die al de kersvakantie aan het plannen is, wordt het me duidelijk dat er tussen nu en kerst eigenlijk niet meer zo veel tijd in te vullen is. Voor we het weten zal ook de cursus afgerond zijn. Nadien volgt de ietwat onzekere periode waarbij we de jeugdrechter gaan vertellen dat we willen adopteren. Hopelijk laat hij ons niet te lang wachten en kunnen we snel aan het maatschappellijk onderzoek beginnen.

Maar ondertussen is er nog afleiding genoeg. Die ene vriendin die heerlijk zwanger is na een niet zo korte en aangename periode van proberen. Toen ik het nieuws te weten kwam, was er geen stalen deur die dichtvloog. Was er geen pijn, woede of gevoel van oneerlijkheid. En het leuke is dat haar zwangerschap nog 6 maand lang afleiding zal geven aan het feit dat wij maar met kleine stapjes vooruitgaan.

Dan is er die andere vriendin die ondertussen aan alweer een aantal pogingen bezig is om een tweede ukkie op de wereld te zetten. Helaas zijn de pogingen nog niet gelukt, maar hopelijk brengen ook zij de nodige afleiding de komende maanden.

En dan vriendin nummer drie. Na een bijna vanzelfsprekende eerste zwangerschap zit ze nu midden in de medische molen van ICSI. Het voelt raar om weer van dichtbij bij de hele procedure betrokken zijn. En los van het feit dat het gaat over iemand die ik niets slechts toewens, blijf ik me afvragen. Hoop ik dat hun eerste poging lukt zodat ze snel van alle toestanden af zijn? Of hoop ik op meer dan 1 poging zodat ze weten wat ik meegemaakt heb?

De laatste tijd is alle afleiding van de wereld niet voldoende om te beseffen hoe lang onze zoektocht naar een kind al geworden is. Eens het nieuwe jaar goed en wel begonnen is kunnen we alweer een vijfde streepje zetten. Vijf jaar geleden stopte ik met de pil en zouden we het nog een tijdje voorzichtig aandoen. P. was nog niet helemaal gewend aan het idee dat hij misschien binnenkort vader zou worden. Allemaal relatief blijkt nu...
En als ik dan denk aan al die keren dat ik met mijn benen open zat... bij gewone gyne nummer 1, bij mijn eerste fertilteitsgyne, in het ziekenhuis waar de punctie doorging, in het ziekenhuis waar de terugplaatsing doorging, bij mijn tweede fertiliteitsgyne, opnieuw in beide ziekenhuizen en dan een paar maanden geleden bij mijn tweede gewone gyne.

Om nu te zeggen dat ik zonder spijt op de voorbije jaren terugkijk zou het een grote leugen zijn. Ik ben blij dat we die weg op een bepaald moment ingeslagen zijn, maar toch ... stel dat ik nu niet de hele tijd met mijn benen opengelegen had in steriele ziekenhuisomgevingen. Misschien dat we eerder naar andere opties uitgekeken hadden. Misschien dat ik minder pijn en verdriet gekend had nadat alle vriendinnen met en zonder moeite zwanger werden. Want ondertussen is het officieel. Van alle vriendinnen van mijn generatie die een relatie hebben die al wat jaren duurt, ben ik de enige ongewenst kinderloze. Als alles meezit haalt de jongere generatie mij niet in en komt ons kindje snel naar België.

Ik denk dat ik nog even wat afleiding ga zoeken bij Aragorn en zijn vriendjes....

Deuren

2005-10-19T09:12:00.000+02:00

er zitten deuren in mijn hoofd, in mijn lichaam, in mijn gedachten.

Als een tijdje geleden mensen kwamen vertellen dat ze zwanger waren was ik heel enthousiast. Maar onmiddellijk ging een stalen deur dicht. Een deur die al het verdriet, de woede en de wanhoop moest tegenhouden. Een stalen deur die het gevoel van falen moest tegenhouden.
Een goede opmerker zou zelfs letterlijk deze deur kunnen gezien hebben, als ze diep in mijn ogen keken.

Het was een veilige deur. Een deur waar niet teveel slechte gevoelens doorkwamen. Een deur die het mij mogelijk maakte om om te gaan met de vreselijke dingen die door mijn hoofd spookte als alweer iemand kwam zeggen dat zij kon waar ik niet toe in staat ben.

Ik durf zeggen dat deze stalen deur enkele vriendschappen gered heeft. Want ik kan me voorstellen dat niemand gesteld is op de reactie die achter de deur plaatsvond.

Ondertussen, nu ik meer en meer uitkijk naar ons adoptiekindje, begint het gevoel van faling een beetje weg te trekken. OK, ik kan dus blijkbaar niet zwanger worden, maar dat betekend niet dat ik geen goede moeder kan zijn. En, ok, ik zal niet kunnen meepraten over zwanger zijn, gebroken water, weeën en bevallen. Net zoals borstvoeding niet mijn ding zal zijn om over te praten.

En tja, dat is dan maar zo. Dat zijn feiten waar ik niets aan kan veranderen.

Onze adoptie zal niet een namaakzwangerschap zijn. We zullen niet proberen zoveel mogelijk mee te maken wat een zwanger koppel meemaakt. Ik ga ook mijn lichaam niet dwingen om borstoeding te geven, ga niet op zwangerschapsyoga en je zal mij ook niet in de suikerbonenwinkels vinden. Ik heb gisteren al mijn zwangerschapsboeken weggegeven aan een zwangere vriendin en zal deze ook niet terugvragen.

Met het besef dat ik iets ga doen wat zoveel anderen beweren van niet te kunnen komt mijn gevoel van eigenwaarde weer boven het minimumniveau. De stalen deur is vervangen door een klapdeurtje dat mij toelaat eerlijk te zijn in mijn gevoelens en reacties, maar ook af en toe de minder leuke gevoelens tegen te houden.

Het geitje met de wollen sokjes

2005-10-14T23:38:00.000+02:00

Tussen de eerste keer dat ik uitriep, "drie keer IVF en als het dan niet gelukt is, dan adopteren we" en het moment nu dat de adoptiecursus elke dag een beetje dichterbij komt is mijn hele idee over adoptie en over P. en ik die adopteren meer veranderd dan alle ideeën die ik ooit over zwanger zijn en kinderen krijgen had samen.

Ik had altijd een beeld van adoptieouders als die alternatieve, geitewollen sokken die rondliepen alsof ze de wereld een grote dienst bewezen. Want zij gaven een kind een nieuwe kans, de kans op een beter leven. Ik zag mezelf zo niet rondlopen.

Ook de mensen die op moederdag 2 mama's vierden deden mij een beetje de kriebels krijgen. Dat er nog een andere mama in het spel was/is was uiteraard niet iets dat ik mijn kind niet te zijner tijd zou vertellen. Maar al die nadruk op de buikmama ... ???? Niets voor mij

En nu ineens zijn we weer zoveel verder. Het idee dat we ooit binnen niet al te lange tijd op een vliegtuig gaan stappen om ergens aan de andere kant van de wereld een kind op te halen lijkt met de dag reeëler te worden. Ik zie het ons ook doen. Ik zie ons samen met die andere ouders het avontuur van ons jonge leven meemaken. Ik zie ons daar aan die andere kant van de wereldbol ouders worden.

Maar meer een meer zie ik in mijn gedachten ook de ouders van het kind dat ooit van ons zal zijn. Er lopen op dit moment een man en vrouw rond die binnen een tijdje sex zullen hebben en ons kind zullen verwekken. Men vertelde mij net dat ik dat allemaal niet te romantisch moet zien. Dat de kans dat ons kind "gemaakt wordt uit liefde" niet zo groot is. Of dat de vrouw het allemaal voor haar plezier ondergaat. De kans ook dat de moeder van ons kind door het verwekken van ons kind HIV positief wordt is ook niet gering.

Maar toch gaan de laatste avonden mijn gedachten naar die vrouw. Die vrouw die ik nooit zal kennen en waar ik nooit een gezicht op zal kunnen plakken. Die vrouw die nu rondloopt en niet weet dat ze misschien de laatste twee jaar van haar leven ingaat. De vrouw die binnen niet al te lange tijd zwanger zal zijn van ons kind.

De vrouw die heel veel kans heeft binnen een paar jaar te sterven door toedoen van aids.

Elke avond denk ik even aan die vrouw en hoop ik dat ze gelukkig is. Dat ze nog leuke momenten zal meemaken. Dat ze binnenkort gelukkig is dat ze zwanger is. Dat ze haar zwangerschap als iets positiefs ervaart.

Ik zal altijd de zichtbare moeder van ons kind zijn. En ergens hoop ik dat we niet vergaan tot as en stof ... zodat deze vrouw aan de andere kant van de wereld ook onzichtbaar aanwezig zal blijven.

mooie momenten

2005-10-05T13:06:00.000+02:00

Midden tussen de drukte sta je soms even stil bij de mooie momenten.
Met een vriend midden in de chaos ineens een zelfde liedje horen. Een nummer dat een bepaald moment tekent. Niets zeggen, maar midden in de chaos even stil zijn en luisteren.

Met veel woorden en uitroepen gefeliciteerd worden door je collega's omdat je eindelijk een stageschool gevonden heb.

Zaterdagochtend vroeg naar de bakker gaan, de mensen in de huizen zien ontwaken en je eindelijk zelf kunnen voorstellen dat we binnen niet al te lange tijd zelf op zaterdagochtend een kind in pyama zullen rondlopen hebben.

Met gelijkgestemden rond de tafel zitten en voelen dat het klikt

Ontdekken dat sommige mensen waarbij je dacht dat het nooit zou klikken ineens jou zelfde gevoel voor humor hebben.

Tja, ook al is het hier een tijdje stil geweest, ik heb zeker niet stilgezeten. September is naar traditie één van de drukste maanden hier op het werk. Momenteel begint het een beetje te beteren. Naast werken ben ik reeds enkele weken volop aan het studeren en heb ik dus sinds begin deze week eindelijk een school gevonden waar ik mijn stages mag doen.
Gelukkig heb ik in alle drukte nog tijd gevonden om te genieten van de mooie dingen.
Ik begin eindelijk te beseffen dat ik echt geen reden heb om ongelukkig te zijn. De periode van IVF en hunkeren naar een kind was echt erg .... de hel .... Ik ben er een ander mens door geworden. Maar toch ... ergens was het misschien wat ik nodig had om te beseffen dat je soms gelukkig moet zijn met eenvoudige dingen.

Nu mijn vrienden weer allemaal in het land zijn zie ik ook dat iedereen op één of andere manier veranderd. Evolueert als het ware. En ik zie ook mezelf veranderen. De onrust verdwijnt, de drukte glijdt naar de achtergrond. Ik ben niet meer het haantje de voorste, de luidste stem in het gezelschap. Ik heb leren zwijgen en genieten van de stilte. De stilte is niet meer oorverdovend en smeekt niet meer om gevuld te worden. Het is leuk eens de anderen hun stemmen en verhalen te horen.

slippertje

2005-09-19T14:25:00.000+02:00

en toch zijn er nog momenten dat ik geen zwangeren kan zien.
Ik heb me vanmiddag bewust omgedraaid toen ik een paar bekenden zag.
OK, 't zijn eerder kennissen dan vrienden. maar toch. Normaalgezien zou ik ze goeiedag gezegd hebben.

Maar eigenlijk heb ik ze niet zo graag én nog veel erger: ze zijn 5 hele lange jaren jonger!!!!!!! En toch liep zij daar te pronken met een schattig buikje....
Grrrrrrrrr, soms komt dat gevoel van "zij wel en ik niet" toch nog boven.

Om dan snel weer te verdwijnen als J. hoogzwanger komt aanwagelen en ik besef waarom ze 10 minuten te laat op onze afspraak was. Een waggelende eend was er niets tegen ;-)

Het leven zoals het is

2005-09-19T09:23:00.000+02:00

Tja, ’t is hier een tijdje stil geweest, maar dat komt omdat ik gewoon niet veel te vertellen heb en omdat het leven weer in zijn vooruit geschoten is. Gedaan met vakantie, gedaan met rustig tijd nemen voor alles. Het is weer lopen, rennen, springen en de helft vergeten….

Momenteel ben ik dus druk aan het werk, ben ik beginnen studeren en ben ik hard op zoek naar een school om stage te lopen.

Ook weet mijn baas ondertussen dat ik terug op de schoolbanken zit. Herken je dit? Je probeert wekenlang een moeilijk gesprek voor te bereiden. Je zoekt de ideale invalshoek, de ideale aanleiding om het gesprek te beginnen. Je wikt en weegt je woorden om ze zo goed mogelijk uit je mond te krijgen.
En dan ben je zo lomp als ik om het er tussen de soep en de patatten te laten uitfloepen.

De reactie van mijn baas was eigenlijk wel redelijk positief te noemen. Nu moet ik haar nog duidelijk maken dat ze wel een beetje flexibel zal moeten zijn eens de stage uren er aankomen.

Naast werken en studeren heb ik het druk met een ander project. ’t Is een beetje geheimzinnig, dus kan ik er hier weinig over vertellen. ’t Is maar dat er mensen meelezen die het beter (nog) niet weten.

Voor de rest gaat het leven zijn gangetje. Mijn collega’s en ik houden er een beetje de fun in op het werk. We zijn het nieuwe seizoen gestart vol goede voornemens en houden die nu toch al een maand vol. Gedaan met koffie waar we toch maar ADHD typekes van werden. De groene thee vloeit hier nu als nooit tevoren. ’t Is ook gedaan met vette broodjes vol mayonaise. Iedereen brengt zijn eigen gezonde lunchpakketje mee. En op de koop toe proberen we ook twee keer in de week te zwemmen. Een mens zou er zowaar gezond van worden…

Ik moet wel eerlijk toegeven dat het gezonde leven wel zijn resultaten heeft. De kilo’s verminderen, de energie stijgt en ik zie het leven helemaal zitten.

Ik besefte vanmorgen op mijn fiets, toen ik door het park reed (alweer een goed voornemen … lekkere parklucht inademen) dat dertig worden het beste was wat me kon overkomen. Het moest nu maar eens gedaan zijn met dat eindeloze wachten. Wachten op een zwangerschap, wachten op een huis, wachten op de job van mijn leven.
Onlangs vroeg iemand heel verbaasd wat in godsnaam de aanleiding was voor onze hoger versnelling. Gedaan met wachten op binnenlandse adoptie, op naar Ethiopië. Gedaan met kleine aanpassingen in ons huisje en hop naar de bank voor een bijkomende lening en daarbijhorende verbouwing. Gedaan met zagen en zeuren over mijn veel te commerciële job en hup met de neus weer in de boeken om mij om te scholen. En dat allemaal op een paar maand beslist. Die aanleiding moet toch echt dat cijfertje drie geweest zijn. Op zich vond ik het niet erg om dertig te worden, maar ik was wel verbaasd over hoe weinig er veranderd was in de laatste 5 jaar en hoe vaak ik geklaagd had over het feit dat mijn leven stil stond en dat we precies niet vooruit konden. Stom van mij … de handrem stond gewoon op, vastgeroest ondertussen. Al wat ik moest doen was er een beetje olie tegenaan smijten, wat brute kracht gebruiken en we konden weer vooruit. Het gaspedaal ingedrukt en tegen reglementaire snelheid de higway of life terug op. We hebben lang genoeg op zo’n duffe parking gestaan.

1 september, klaar voor een nieuwe start

2005-09-01T17:32:00.000+02:00

1 september, vanmorgen laveerde ik opnieuw tussen de mama's met kindjes en nieuwe boekentasjes op weg naar school.
Als kind was 1 september één van mijn favoriete dagen van het jaar. Ik ging dan ook echt graag terug naar school. Ik had meestal al dagen op voorhand een nieuwe outfit ontfutseld aan mijn ouders en was altijd kwaad dat het net op 1 september hoogzomer was als mijn nieuwe kleren uit de herfstcollectie kwamen.

1 september is ook een mooie dag om knopen door te hakken. Toen ik enkele maanden geleden nog eens met Emma zat te lunchen ging het over grote veranderingen in je leven en of deze nu al dan niet uit de lucht komen vallen. Uiteindelijk besloten we dat je grote veranderingen gewoon zelf moet ondernemen en forceren.

Jaren lang heb ik me neergelegd bij het feit dat mijn leven elke maand eindelijk in de goede richting kon veranderen. Want ik zou zwanger zijn, een kind krijgen en mama worden. Jaren lang heb ik dan ook niets gedaan om mijn leven op andere vlakken te veranderen. Af en toe eens van werk veranderen in de hoop dat nieuwe bezigheden mij zwanger zouden krijgen. Wat uiteindelijk geëindigd is in zeer slechte werkuren en een job waarvan ik de inhoud echt niet meer zie zitten. Jarenlang berustte ik in het feit dat enkel dat zwanger worden voor een keerpunt kon zorgen. Jarenlang vertrouwde ik op het feit dat alles wonderwel in orde zou komen als ik maar zwanger raakte.

Dat is nu gedaan. Vanaf nu forceer ik veranderingen. Ik probeer mijn leven terug zelf in handen te nemen en niet meer te vertrouwen op die overtuiging dat zwanger worden mijn leven gaat redden.

De adoptie aanvraag was een eerste stap. Dat kind komt er.
Een tweede stap is toepassellijk vandaag. Ik ga terug naar school. Mijn universitaire diploma heeft mij nog nooit gebracht waar ik eigenlijk naar toewil. Dus gaan we opnieuw beginnen. De echte beslissing moet ik nog nemen, maar de balans slaat toch al zeer goed door naar een positieve beslissing. Ik word onderwijzeres.

Volgende week is er een info-avond in een hogeschool die het diploma onderwijzer aanbiedt via afstandsonderwijs. Dus lekker thuis studeren en ondertussen kunnen blijven werken. Ook ben je volledig vrij om zelf je stage te plannen. Zo kan je bijvoorbeeld een schooltje in de buurt van je werk zoeken en ofwel het eerste uurtje stage geven of het uur vlak voor of na de middag, zodat je echt maar minimaal afwezig bent. De opleiding duurt 2 jaar, dus tegen dat ons Bobje naar België komt ben ik hopelijk juffrouw M.

2006 heeft dus al 2 interessante projecten in petto voor ons. Adoptiecursus en -gesprekken en opnieuw met mijn neus in de studieboeken. En alsof dat nog niet genoeg veranderingen zijn, beginnen we waarschijnlijk in februari met de verbouwing van ons huis. We hebben vorige week de architecte gezien en waren laaiend enthousiast over haar plannen. Het enthousiasme is gelukkig gebleven toen ze gisteren een eerste budgetraming doorstuurde. Als alles meezit zitten we een tweetal maand in de verbouwingen en hebben we nadien een nieuwe en comfortabele badkamer, keuken en terras.

Dus, laat die bladeren maar vallen, de zomer heb ik wel gehad. Ik breng mijn winterjas naar de nieuwkuis en hopelijk zijn we zo november en december....

Links

2005-08-19T13:45:00.000+02:00

De trouwe bezoekers zullen gemerkt hebben dat niet alleen mijn lay out veranderd is, maar dat er ook een hele serie links bijgekomen is. Dit door een aantal redenen

1. ik heb net uitgedokterd hoe ik links kan plaatsen
2. ik heb zelfs uitgedokterd hoe ik ze kan opdelen in categoriën
3. ik besefte ineens dat ik erg veel tijd verlies met elke morgen mijn favoriete sites te bezoeken. Dus vanaf nu moet ik enkel nog mijn eigen site openen en even doorklikken.

Als jullie nog handige of interessante links weten, geef me een seintje

op aanvraag

2005-08-19T10:19:00.000+02:00

zo ziet mijn haarstijl er nu uit, maar dan in het donkerbruin (ik lijk in de verste verte niet op dees madam ... maar het kapsel wel)
zo liep ik meestal rond

zo zag het er uit als ik een beetje moeite deed

prinsesje met de korte haren

2005-08-18T21:56:00.000+02:00

In oktober 2004 schreef ik dit
"Wat de titel van dit stukje betreft .... naast alle positieve gevoelens die ik hierboven beschrijf, sta ik eigenlijk nog echt niet op het punt waar ik graag zou staan. Aanvaarding is nog steeds ver af. Jaren geleden heb ik eens hardop gezegd dat ik een mama met lange haren wou zijn. Ik zag met met een baby en twee lange vlechten. Dus sindsdien is mijn haar niet echt meer geknipt geweest. Afgelopen weekend heb ik er concreet over nagedacht om mijn haren kort te knippen. Maar ik durf niet .... de consequenties zijn mindblowing. Het bijgeloof is nog te intens. Zo ver staan we dus met het aanvaarden van dit nieuwe zijn. Op een punt dat ik niet eens mijn haren durf af te knippen uit schrik dat ik dan zeker niet zwanger zal worden. Het blijven spannende tijden ...."

Ondertussen heb ik ook die drempel overwonnen en loop ik al een week met korte haren rond. I feel free!!!!!

Nog 14 weken

2005-08-18T21:03:00.000+02:00

En de vierde Harry Potter film komt uit!!!!

Hier kan je de trailer bekijken

Gekregen van God

2005-08-17T10:58:00.000+02:00

Ik was gisteren op het doopfeest van K. Het kind is eindelijk opgenomen in de grote christelijke gemeenschap, iets waar de grootvader heel erg nood aan had. Maar wat mij eerlijk gezegd volkomen koud laat.
De ceremonie an sich was heel lieflijk en emotioneel met veel eigen inbreng van de ouders, peter en mezelf, de meter.

De pastoor was best een ok kerel.

Maar ik kreeg toch even kippevel. Niet omdat het koud was in de serene omgeving van de witte partytent, niet vanwege de emotionele woorden .. wel vanwege de stelling dat een kind niet gemaakt wordt, maar dat een hogere kracht (god uiteraard) beslist of je al dan niet een kind gegeven wordt.

Lap, daar zit het dus fout. Ik moet dus ooit eens serieus op god zijn tenen getrapt hebben en daarom wordt ik nu gestraft. Ik was beter naar de jongerendagen geweest, want heeft de paus niet gezegd dat de aanwezige jongeren al hun zonden vergeven worden? Had dat ff handig geweest.

Nee, ok, ik kan ergens wel in het gevoel komen dat kinderen niet vanzelfsprekend zijn. Zo dom ben ik ook niet. Dat had ik ondertussen wel door. Ik zie dat zwanger worden ook wel als een geschenk. En dat geschenk mag voor mijn part van Moeder natuur, God, Allah, Boedha .... komen. Waar ik ambetant kippevel van krijg is dat binnen de katholieke kerk dat geschenk enkel gegeven wordt als je er iets voor terugdoet. Dat vemanende vingertje .... grrrrrrr Als je maar genoeg gelooft in god, dan beloond hij je wel met dat kind.

Alsof een koppel zonder kinderen al niet genoeg schuldgevoelens met zich meedraagt.

kleine praktische update

2005-08-14T13:42:00.000+02:00

Na het betalen van de 25€ op 3 augustus kregen we afgelopen week op 11 augustus de informatiemap van Kind en Gezin. Veel informatie ... heeeeeel veel informatie. Alleen ontbreekt de nieuwe praktische informatie over de procedure vanaf 1 september.

Nu is het wachten op de uitnodiding van het VCOK om de voorbereidende cursus te volgen. Ik heb hen reeds een mailtje gestuurd en we zouden zeker bij de groep van november zijn. Met een beetje geluk kunnen we nog eerder starten.

Na onze voorbereidende cursus zullen we al richting eindejaarsdagen gaan. Wat betekent dat we ongeveer begin 2006 ons kunnen gaan aanmelden bij de jeugdrechter. En dan begint het echte werk. Tegen dan zal al duidelijk zijn of de nieuwe procedure via de jeugdrechter een beetje werkt en niet te veel vertraging met zich meebrengt. Ik hoop ten laatste in maart aan onze gezinsevaluatie te kunnen beginnen.

Wat me uiteraard niet tegenhoud om nu reeds vooruit te denken. Zo moeten we bijvoorbeeld, eens we onze beginseltoestemming hebben, onder andere twee mensen vinden die een briefje willen schrijven waarom wij goede ouders zouden zijn. Vermits in Ethiopië mensen uit de gezondheidszorg en het onderwijs een groot aanzien hebben zouden we zeker al A. willen vragen om eens een goed woordje te doen over ons.

Voor de gezinsevaluatie zullen we ook een soort levensverhaal moeten neerschrijven. Daar kan ik ook al eens over beginnen nadenken. En wat blijkbaar ook goed is is om al eens op voorhand een notaris te zoeken die ervaring heeft met het legaal maken van documenten voor adoptie. Dus toch eens informeren of onze notaris daar iets van af kent.

Ook goed nieuws is dat we reeds na onze voorbereidingscursus al eens bij het adoptieureau Ray of Hope kunnen langsgaan voor een eerste kennismaking.

Ook leuk is dat ik op Zappy al een paar mensen heb gevonden die waarschijnlijk in onze voorbereidingsgroep zullen zitten en dat dit best wel normale mensen lijken (heb nog steeds een vooroordeel over mensen die adopteren ... ik zie er allemaal van die geitewollen sokken wereldverbeteraars is ....)

Voor de rest besef ik ook dat ik tegen dat we afreizen best eens een andere job moet gevonden hebben, want ik besef nu nog meer dan vroeger dat ik echt absolute voorrang wil geven aan het moederschap. Ik wil zeker blijven werken, en liefst van al in een functie die me voldoening geeft, maar het moet ten allen tijde te combineren blijven met de zorg voor onze zoon of dochter.

De toekomst ziet er spannend en oh zo nieuw uit. Het lijkt alsof ik een nieuw blad gekregen heb, dat nog maagdelijk wit is en dat ik de mogelijkheid krijg om dit blad naar mijn goesting vol te schrijven. It feels good baby!

Handleiding voor adoptie

2005-08-03T09:45:00.000+02:00

15 juli 2005: aanvraag op de post naar Kind en Gezin
3 augustus 2005: brief terug van Kind en Gezin
3 augustus 2005 (een kwartier later): overschrijving van 25€ naar Kind en Gezin

To be continued

wit, wit ... overal wit

2005-08-02T10:36:00.000+02:00

in mijn haar, onder mijn nagels, op mijn broek en t-shirt, op mijn blote voeten, op mijn flip flops...
Ik heb mij namelijk gisteren bezig gehouden met het schilderen van de ... euh ... euh ... kamer naast onze slaapkamer.

Je moet je voorstellen ... kinderloos koppel die het einde van de behandelingen beginnen te zien koopt een huis. Met in dat huis vier (jawel 4!!!!!!) slaapkamers. En geen kinderen ..

Geen probleem. De grote kamer met drie ramen wordt de onze. Na bloed, zweet, tranen, stoom, behangerslijm en verf hebben we een zalige slaapkamer. De andere grote kamer werd bureau en archief voor P.

De twee kleinere kamers dan. Tijdens de verhuis zijn daar zowat al onze dozen gedopeneerd. Shame on me ... maar een groot deel van die dozen stonden daar nog. Een tijd geleden dan toch alles van het eerste verdiep naar het tweede verdiep verhuist en van de (lichtblauwe ...sic) kamer naast ons een soort van logeerkamer/waskamer/dumpingplaats voor mijn kleren gemaakt.

Weet je, het is zo'n kamer die elke nietsvermoedende bezoeker onmiddellijk doet uitroepen "oooooooh, en dit wordt de kinderkamer". Wat eigenlijk een normale reactie is. Kamertje helemaal in het lichtblauw geverfd, raam op het westen zodat je de meest prachtige ondergaande zon vangt. En net naast de mama en papa kamer.

Nu ik een tijdje thuis ben met verlof was ik sowieso verplicht om eindelijk eens aan de losse eindjes te beginnen die nu toch al langer dan een jaar onafgewerkt blijven. En de blauwe kamer was daar één van.

Eerlijk gezegd ... tot een maand geleden was ik er gewoon niet aan begonnen. Had ik wel dozen uitgepakt of de kamer die badkamer wordt aangepakt. Maar nu heb ik gisteren de hele dag met een big smile op mijn gezicht dat lieve blauwe kamertje opgefrist met een witte schouw en plinten en met een witte planken vloer. Nu nog een laagje vernis en we kunnen beginnen inrichten.

Tot het, UITERAARD, een zeer gezellige logeerkamer wordt ;o)

zwartjes, zwartjes ... overal zwartjes

2005-07-29T20:55:00.000+02:00

Het blijft een raar gegeven...

Als je zwanger wil worden zie je overal rondom je zwangere buiken en kinderen in kinderwagens. Net alsof je beslist hebt mama te worden midden in een babyboom
Als je net een huis gekocht hebt, lijkt het wel alsof de hele stad te koop staat

Toen we begin dit jaar beslisten te gaan adopteren zag ik ineens overal ouders met geadopteerde kinderen

Maar nu .... het valt me ineens op dat de helft van gent zwart is. Even voor alle duidelijkheid, ik ga mijn vingers niet breken op mijn toetsenbord om politiek correct te schrijven. Negers, kleurlingen, afrikanen .... ik hou het op zwart en ben zelf blank. Voila...

Los daarvan ... ik was vanavond in onze plaatselijke Delhaize en 't was precies multiculturele week. Naast de Turken en Slovaken die niet eens meer opvallen omdat ze de helft van onze straat uitmaken zie ik ineens alleen nog maar zwarte mensen. Mannen, vrouwen, kinderen... oooooooooohhhhh, zo'n schattige kindjes.

Ik moet me echt inhouden om niet te vragen uit welk afrikaans land ze afkomstig zijn.

Ik ben jaloers op hun trotse houding, hun zachte blinkende huid, hun stralende glimlach...en betrap mezelf er op dat ik trotser en met een grote glimlach mijn boodschappen naar huis draag.

Het lijkt zo idioot dat ik dit gevoel een maand geleden nog niet had. Voor iemand die ons niet van nabij gevolgd heeft moet heel dit gevoel heel erg raar overkomen.

Maar onze evolutie naar adoptie was een eerste stap. Onze evolutie naar adoptie uit Ethiopië was een tweede stap. Ik besef nu dat we de voorbije maanden hele kleine stapjes vooruit genomen hebben en dat we nu met volle vertrouwen de diepte ingesprongen zijn.
Dat laatste kleine stapje heeft een totale ommekeer teweeg gebracht. Ik kijk opnieuw recht vooruit en weet dat er toch een happy end zit aan te komen.

Bij deze heb ik dus mijn blog omgedoopt. De bittere bitch behoort definitief tot het verleden en deze blog zal nu meer over onze avonturen in adoptieland gaan, dan over de vreselijke gevoelens en situaties die gepaard gaan met ongewenst kinderloos zijn.

FFWD

2005-07-19T20:39:00.000+02:00

Ja, net op het moment dat je beseft dat iedereen rondom je verder gaat met zijn leven. Dat de gezinnen met twee kindjes eerder normaal worden en niet meer de uitzondering zijn. Als al je oude lotgenoten weer de spuiten en hormonen bovenhalen om een tweede kind op de wereld te zetten ...
Net als je aan het bedenken bent dat er eigenlijk wel eens iets uit de lucht mag vallen om je eigen leven ook weer in zijn vooruit te krijgen.
Op dat moment beslis je beiden volmondig om niet alleen geduldig af te wachten tot er binnen dit kleine vlaanderen een vrouw beslist haar kindje af te staan aan een fantastisch koppel zoals wij. Maar om ook eens buiten onze grenzen te kijken.

Ja, morgen gaat onze aanvraag voor interlandelijke adoptie de post op! We gaan, zoals mijn grootvader het afgelopen kerst noemde, een zwartje adopteren!!!!!!!
En niet zomaar een zwartje ... neen, de mooiste zwartjes die er bestaan. We gaan naar Ethiopië. Nuja, als alles meezit gaan we binnen een dikke 2 jaar naar Ethiopië.

Interlandelijke adoptie was de grootste knoop die we in ons negen jaar samenzijn hebben moeten doorhakken. En dat heeft niets te maken met xenofobie of racisme. Ik zag het ons gewoon niet doen. Ik ben iemand die kiest voor gemak en ben liever lui dan moe. Dus om al die moeite te doen om in een land ver weg een kind te adopteren, als het even goed hier om de hoek kon...why bother.

Maar ook in adoptieland is er zo iets als een knagende kinderwens. Het idee van nog 4 jaar te moeten wachten voor we onszelf mama en papa kunnen noemen begon de laatste tijd zwaar te wegen. Toen we beslisten te adopteren was iedereen dolblij. Eindelijk was dat grote probleem bij ons opgelost. Iedereen was superhappy. Maar ook na het besluit om te adopteren bleven we ongewenst kinderloos. Het is niet omdat je beslist te adopteren dat alle angst over nooit moeder worden ineens over is.

Ik vond het steeds moeilijker en moeilijker uit te leggen waarom we enkel voor binnelandse adoptie kozen en niet voor de snellere, buitenlandse weg opteerden. Zeker niet bij sommige mensen in mijn vriendenkring die weten hoe graag ik mama zou zijn en die weten dat ik een supermama zou zijn voor eender welk kind.

En als ik eerlijk was, waren er echt geen argumenten waarom we het niet zouden doen. Ik probeerde mezelf nog even wijs te maken dat ik niet te vinden was voor buitenlandse adoptie omdat dat te snel zou gaan. Bij binnelandse adoptie had ik immers nog 4 jaar om zelf zwanger te worden.

Maar ineens is dat niet belangrijk meer. Dat zelf zwanger worden. Ik sprak gisteren met R. en I. L. over adoptie, over ongewenst kinderloos zijn, over onverklaarbaar onvruchtbaar zijn. En ineens vielen er een paar puzzelstukjes op zijn plaats. R. die zei dat ze er niet meer van uitging ooit zwanger te zijn, maar toch elke maand weer hoopt. I.L. die net een toewijzing gekregen heeft voor 2 zoontjes en eind augustus een echt gezin zal hebben....

Het is zo stom, want ik ken beide dames al wat langer dan vandaag en ineens helpen zij mij beiden over die ene grens die er nog was om te kiezen voor een ver land.

Uiteraard hadden P. en ik het al over Ethiopië gehad. Het is één van de weinige landen waar we beiden een voorkeur voor hebben. Wat raar is, want toen onze beste vrienden jaren geleden naar Namibië vertrokken en een jaar geleden besloten om naar Kenia te vertrekken was ik diegene die bij hoog en laag beweerde niets te hebben met Afrika.

Dus, fast forward naar zonnigere tijden ....

it's a long way to Tipperary

2005-07-10T18:14:00.000+02:00

en die lange weg gaat over berg en dal en is bezaaid met vallen en opstaan. Een hele hoop clichés die we graag "het leven" noemen.

Voor al diegenen die de laatste tijd inzaten met mijn geestelijke gezondheid, dankjewel. Ondertussen gaat het elke dag een beetje beter. soms een heel klein beetje beter, soms wil ik er weer helemaal invliegen.

Vorige week had ik het er nog over met Emma, die duidelijk weet waar ik het over heb als ik zeg dat ik eindelijk eens de reden wil weten waarom dit allemaal gebeurd en dat ik zo hoopte dat er eindelijk eens iets uit de lucht zou vallen dat mijn hele leven zou veranderen.

Wat ons met een zucht deed beseffen dat het zo allemaal niet werkt en dat je in het leven zelf stappen moet nemen om dingen te veranderen.... blablabla ... maar het is wel zo.

Maar daar zit de adder onder het gras. Hoe graag je soms ook die stappen wil nemen. Hoe ijverig je ook klaarstaat voor de start van een nieuw hoofdstuk, soms lijken je voeten vastgelijmd aan de vloer en lukt het echt niet om vooruit te komen. Zelfs met vrolijke flipflops van mijn verjaardag niet.

catharsys

2005-06-28T20:04:00.000+02:00

ok, de dijkbreuk van een paar dagen geleden was dan misschien geen echte catharsys, toch gaat het allemaal een beetje de goede richting uit.

Toen ik vorige week nog 100% zeker was van een nieuwe job was ik niet echt bezig met mijn huidige job. Dingen bleven liggen, ik zag het allemaal niet zo zitten, iemand anders zou het na mij wel allemaal oplossen.

Ondertussen weet ik dat ik een sterke kandidaat was, opmerkelijk enthousiast en zeeeeer professioneel, maar dat ik toch die gewenste job niet heb.

Raar maar waar lijkt mijn huidige job weer ineens te doen...

Mijn doel is nog steeds van iets anders te vinden en mijn deadline is is eind dit jaar. Ik weet dat het niet goed is om deadlines te stellen, dat weten we ondertussen wel ... of hoe verklaar je anders dat er hier nog geen vierjarige rondloopt????, maar toch wil ik er naar kunnen uitkijken dat er een nieuwe uitdaging aan de horizon komt kijken...

Soms vraag ik me wel eens af of al dat veranderen van job, van interieur, van stijl ook zou gebeurd zijn als mijn leven gelopen was zoals ik het gepland had? Opnieuw ... dan zou er hier momenteel een vierjarige rondlopen en was ik waarschijnlijk niet aan het typen op mijn hippe portable computer.

Nog een maand en ik heb eindelijk verlof voor vier lange weken lang. Vier weken om eens goed na te denken over waar ik naartoe wil ... alweer.

Soms hoop ik dat het antwoord eens gewoon uit de lucht komt vallen, maar wat ik geleerd heb van weken in de zetel liggen niets te doen is dat het allemaal uit jezelf moet komen.

En dat klinkt ontzettend makkellijk, maar ik heb er even de fut niet voor.

valsspeler

2005-06-28T19:52:00.000+02:00

er hangt een poster van een plaatselijke basisschool voor mijn raam. Terwijl ik geen kinderen heb die naar een basisschool zouden kunnen gaan en zelfs al had ik kinderen, dan zouden ze niet naar die school gaan, want het is een katholieke school.

Maar de buurjongen kwam het zooooooooo lief vragen en ik kon niet nee zeggen.....

dijkbreuk ... of toch niet

2005-06-22T20:33:00.000+02:00

Toen ik tijdens het zappen, voor de zoveelste avond op rij, op de laatste aflevering van Sex in the City terecht kwam ben ik blijven kijken. Wetende dat ik deze aflevering een paar weken geleden al gezien had. En net als een paar weken geleden heb ik gebleit als een klein kind. Alleen werd het geluidloos snikken steeds erger en heb ik het einde van de aflevering niet gezien omdat ik als een geestesgestoorde, met vreselijke uithalen en een dierlijk gekrijs mijn hele sofa verdronken heb in de tranen.

Het was zo'n opluchting om de stress en de spanning die sinds weken aan het groeien was, net onder mijn huid, eindelijk eens te kunnen loslaten. Ik kon ineens weer huilen om de dingen die mijn leven minder aangenaam maken. Helaas ben ik vrij snel weer gestopt met wenen en voel ik de spanning as we speak weer opbouwen.

De stress die mij langzaamaan verteert en me waarschijnlijk al halverwege depressieland gebracht heeft wordt vooral veroorzaakt door het werk.

Na mijn tirannieke baas enkele jobs geleden had ik me voorgenomen om me nooit meer slecht te voelen door mijn werk. Laat dit toch eventjes niet gelukt zijn. In de laatste weken heb ik zoveel meegemaakt dat ik er 3000 afleveringen van familie of thuis mee kan vullen. Gemanipuleer, subtiele pesterijen, promotie die er geen is, gescheld achter de rug, gescheld in your face, complotten, .... je kan het niet bedenken of het is de voorbije weken wel de revue gepasseerd.

Met als resultaat dat ik uitgeput ben. Gewoon niets meer waard. Ik verdoe mijn tijd thuis met in de zetel liggen, het minimum te koken om net niet dood te gaan aan ongezond eten, wijn drinken, slapen, doelloos voor me uitkijken.

Welkom eerste tekenen van depressie...

Dagen op het werk beginnen vol goede voornemens en eindigen in het opkuisen van mijn bureau of mailbox.

Werkdagen eindigen afschrikwekkend vaak op het terras van de concurrentie achter glazen koele witte wijn.

Ik hoopte dat het wenen van vanavond eindelijk rust zou brengen, eindelijk een deel van de spanning zou oplossen. Helaas heeft het als enige resultaat dat ik er barstende koppijn aan over hou.

Los van dit alles

- zou ik vandaag moeten geweten hebben of ik de job heb waar ik vorige week voor gesolliciteerd heb en heb ik er niets van gehoord
- is 1 vrouw op 2 die ik op straat tegenkom opmerkelijk zwanger
- worden meer en meer vriendinnen zwanger van hun tweede kind

Zucht...

toch nog mama voor mijn dertigste...

2005-05-29T18:34:00.000+02:00

het is me eindelijk duidelijk dat mama zijn niets te maken heeft met drie kilo baby uit je lijf persen. Het voordeel van dat persen is dat er een baby voor eeuwig en altijd van jou is, maar het gevoel "mama" is veel meer emotioneel dan lichamelijk.

Toen ik gisteren een collega ging helpen met een evenement was ik in de verste verte niet voorbereid op een super de luxe leuke, all about me, verjaardagsfeestje. Toen P. ineens opdook en zei dat ik mee moest naar de Vlaamse Ardennen, omdat hij een huis te koop gevonden had, een echt buitenkansje, begon ik wel iets te vermoeden. Maar terwijl de kilometers onder de wielen wegglijden begon het "huis bekijken" heel geloofwaardig te klinken. Het huis waarvan sprake was zou te vinden zijn in dezelfde gemeente waar een ex collega van me woont. En de man van die ex collega was in het verleden reeds mee komen kijken naar een potentieel huis. Dus toen P zei dat we eerst bij hen even langsgingen was mijn vermoeden helemaal weg. G en T hadden namelijk geen enkele link met onze vrienden.

Na een tijdje bijgekletst te hebben met G kwam de aap uit de mouw en bleek er toch vannalles gepland te zijn. De schattige tweeling des huizes had kleurrijke kettingen gemaakt voor mij en P. begon de auto uit te laden.

In het komende uur kwamen mijn broer en neef toe, mijn eerste petekindje en gezin, de vrienden van de scouts, mijn andere petekindje met mama en papa. Later kwam zelfs E. uit Parijs en Y. uit Antwerpen. Ondertussen hadden we ons onder een grote boom geïnstalleerd en kwam er uit iedereens tassen en manden de heerlijkste pick nicks te voorschijn.

En terwijl ik een maand geleden hier nog aan het klagen was over de feestjes van diegenen die dertig worden en dat vieren met een hoop kinderen ... was de picknick onder de kersenboom perfect !!!!

Ik heb de hele namiddag met mijn petekindjes gestoeft, ze voorgesteld aan die vrienden die ze nog niet kenden. Babykwijl over mijn nieuwe outfit laten lopen. Verhaaltjes verteld, over en onder alles gekropen, lichte babies en minder lichte peuters in mijn armen gehad...
En het leukst van al was dat het allemaal zo normaal was. Ik genoot met volle teugen, maar ik voelde ook mijn vrienden genieten. Ik voelde me perfect in mijn vel en was de perfecte mama ...
Voor de eerste keer was er noch bij mij noch bij mijn vrienden een negatief gevoel te merken. Geen medelijden, geen zieligheid.

Zo weet ik ondertussen dat mama zijn niets te maken heeft met een kind op de wereld zetten. En dat ons adoptiekindje zeker en vast als "ons" kind zal voelen... Net zoals iedereen die me na aan het hart zit ons kindje zal aanvaarden. En zo voelt het al veel minder eng dat ik binnen twee dagen dat kleine drietje voor mijn leeftijd mag zetten.

het zilveren randje aan de regenwolk

2005-05-18T21:33:00.000+02:00

Gelukkig zijn er in deze poel van mateloze ergernissen nog dingen die alles de moeite waard maken.

Mijn collega die gewoon te gek is en alle dingen zegt die ik denk.
Mijn nieuwe collega die samen met bovenstaande mijn dag echt goed kan maken
Het feit dat ik op het werk door de twee bovenstaanden toch nog ontzettend kan lachen
Dat bovenstaanden alle clichés over zwanger worden kunnen vertellen en ik toch in een deuk onder tafel lig
Dat gisterennacht de laatste Star Wars film in première gegaan is en we vandaag de hele dag "ta ta ta tata ta tatata" gezongen hebben
Dat bovenstaande collega's ook een drietje in hun leeftijd hebben en kinderloos zijn
Dat zij daar eigenlijk ook best mee kunnen lachen
Het uitje dat we aan het bedenken zijn voor mijn verjaardag en dat we daar gezellig een dagje recup voor zouden kunnen nemen
Dat ik mezelf mateloos verbaas door al drie weken een jogging schema te volgen en gezond te eten
Mijn petekind die de hele maandag bleef doorpraten over grote boten
Dat niemand in ons gezelschap zo moest lachen met de grote boten als ik
Spijt dat bovenstaande collega's niet in de buurt waren van de grote boten namiddag of we waren nu nog aan het lachen
Vroegere lotgenoten die ook weer durven zeggen wat ik denk en die me aanvaarden in al mijn grumpiness
Vroegere lotgenoten die echt durven zeggen dat ze me zielig vinden
Vroegere lotgenoten die beseffen dat ze nooit meer kunnen aanvoelen hoe slecht ik me soms voel

Voor al diegenen die mijn dag goed maken ... May the force be with you

dingen die me mateloos irriteren

2005-05-18T21:22:00.000+02:00

*** lezen op eigen risico***
Dit is mijn blog en ik heb het recht even mijn gal te spuwen.

Dingen waar ik me de laatste tijd mateloos aan erger

- zwangeren die hoog en droog op hun roze wolk de wijsheid in pacht hebben hoe het hen gelukt is zwanger te worden (extra vitaminen, op hun hoofd gestaan, heel veel rusten, net niet rusten, er niet meer in geloven...)

- mensen die wanneer ze zwanger zijn blijven beweren dat ze weten hoe ik me voel

- goede vrienden die niet begrijpen waarom ik soms nog zo depri ben. Ik ga toch adopteren, alles is opgelost. Dat het nog jaren gaat duren, vergeten ze dan weer even

- Antwerpenaars die neerkijken op iedereen die niet uit de metropool komt en geen metropolees spreekt. Hiermee bedoel ik vooral mijn collega's die me het gevoel geven dat ik alles drie keer moet herhalen omdat ze me anders niet begrijpen

- ikzelf irriteer mezelf ook, omdat ik meer en meer begin er op tegen te zien om naar mijn antwerpse collega's te vertrekken

- een vrije dag in de stad met overal, echt overal buggies en draagdoeken

- een leuk gezelschap op die vrije dag in de stad met twee buggies, twee draagdoeken en één hoogzwangere buik

- mensen die volgende dingen beweren "kinderen kan je plannen, maar opvoeding niet"

- ernstige reportages zoals "Overleven", waar ze nog steeds het onderscheid tussen IVF en ICSI niet kennen

- dezelfde ernstige reportages die dan eindelijk eens een onderwerp als eiceldonatie bespreken, maar dan vooral promotie voeren voor oudere vrouwen die nog kinderen willen krijgen

- het feit dat ik nog steeds geen antwoord op mijn fantastische sollicitatie gekregen heb

another one bites the dust

2005-05-08T12:18:00.000+02:00

Nu die dertig elke dag een dagje dichterbij komt en ik de omtrekken van die grote drie in de verte begin te herkennen bijkt nog maar eens wat een belangrijke datum die drie-nul wel is.

Toen P. en ik meer dan vier jaar geleden aan onze eerste pogingen begonnen om een kindje van ons tweetjes te maken waren er vele vrienden die daar absoluut nog niet mee bezig waren. Die vonden dat we er vroeg aan begonnen, die zichzelf nog alle tijd gaven.

Twee jaar later dachten velen daar al anders over en begonnen de eerste geboortekaartje van leeftijdsgenoten in de bus te vallen.

Maar nog altijd waren er vrienden van eind de twintig die nog volop bezig waren met huis, carrière en andere dingen en die kinderen nog even niet zagen zitten. Plus had je nog altijd die zeldzame singles in onze vriendenkring die uiteraard nog niet met kinderen bezig waren.

Nu die drie er echter aankomt en de meeste in onze omgevind ondertussen de drie hebben zien passeren of ze de komende maand wel verwachten worden we meer en meer de "verstotenen". Diegene die toch een beetje uitgesloten zijn. Diegenen waar de mensen liever niet teveel mee afspreken voor een leuke zondagnamiddag vermits we geen kinderen hebben en men er dan maar van uitgaat dat de kinderboerderij en het bos geen plaatsen zijn waar we gezien willen worden. Mensen hebben het ook moeilijker en moeilijker met het vertellen over hun kroost. Alsof ze niet willen opscheppen met datgene dat zij zo gemakkellijk verkregen hebben en waar wij maar niet in slagen.

Gelukkig waren er dan steeds de lotgenoten. Diegene die je angst konden delen over het misschien nooit moeder worden, diegenen waarmee je je vragen en twijfels over een eventuele adoptie kon delen...
Maar helaas, omdat de koppels die echt kinderloos blijven nog steeds een enorme minderheid zijn (gelukkig) begint ook het groepje lotgenoten kleiner en kleiner te worden.

Sommige lotgenootjes hebben ondertussen er een tweede reeks behandelingen opzitten en zetten binnenkort nummer 2 op de wereld, andere beginnen weer met een reeks inspuitingen en echo's om hopelijk na niet teveel pogingen een broertje of zusje voor spruit nummer 1 te verwekken.

Zo is een tijdje geleden Sam, één van mijn laatst overgeleven echte lotgenootjes zwanger geworden.

En eerlijk gezegd...ik heb de moed niet meer om op zoek te gaan naar andere, nieuwe lotgenoten. Om opnieuw mensen te vinden die je begrijpen in je ene wens, in je oneindige verdriet, in je twijfels en je onzekerheden om dan na verloop van tijd die lotgenoten proficiat te wensen omdat zij bereikt hebben wat mij niet lukt.

En ja, sommige van die lotgenoten blijven echte vriendinnen. Blijven toffe madammen om mee af te spreken, om de stad mee op stelten te zetten. We blijven diepzinnige discussies hebben over het moederschap, vruchtbaarheid, opvoeding, adoptie ...

Maar het is niet meer hetzelfde. Voor hun is er geen twijfel meer, geen diepe enome angst dat ze nooit of te nimmer moeder zullen worden. De angst die je soms midden in de nacht wakker maakt, de angst die je hart samenknijpt ...
Het wortdt een angst die weer onuitsprekelijk wordt ... want enkel die mensen die deze angst nog steeds levendig in hun borstkas aanwezig weten, weten waarover je spreekt. Eens die angst vervangen is door een groeiende baby in de buik ... ben je ook je lotgenoot kwijt...

mini midlife crisis

2005-05-08T11:58:00.000+02:00

Ja, 't is zover. Ik die vorig jaar nog moest lachen met de dertig crisis van die paar vrienden die een jaartje eerder dan mezelf het levenslicht zagen moet tot mijn grote spijt en schande bekennen dat die dertig ook bij mij al voor een paar slapeloze nachten geleid heeft.

Ten eerste natuurlijk het feit dat er alweer een verjaardag aankomt (en wat voor een) waarop ik a) geen dikke buik heb om mee te pronken
b) geen baby heb

Maar naast het overduidelijke begin ik ineens ook bij zoveel dingen te twijfelen. Mocht heel deze stomme onvervulde kinderwens geen roet in het eten gegooid hebben, hoe zou mijn leven er ondertussen uitgezien hebben? Stel dat ik nog geen kinderwens had gehad, had mijn "carrière" er dan anders uitgezien? Had ik andere dingen bereikt nu die dertig elke dag een dagje dichterbij komt?

Terwijl ik al een paar weken met deze kronkels in mijn hoofd bezig ben, las ik vorige week in de krant een kleine verwijzing naar een vacature als culinair journalist bij een groot Vlaams damesblad. Ik stond niet onmiddellijk rond te springen in mijn keuken, deed geen vreugdedansje...maar ging toch even op de website kijken. Was wel geïnteresseerd maar mijn tegenslag de laatste jaren in dat ene departement hebben me een beetje timide gemaakt. Ze zoeken een ervaren journalist ... en zooooo goed schrijf ik nu ook niet. Trouwens P. is een "echte" journalist. Die weet wel dat ik dit niet kan....
Laten we zeggen dat het geen moment van verlichting was. Geen donderslag bij heldere hemel. Niet ineens het gevoel dat dit het was.

Maar toen bleek P. wel enthousiast te zijn. En bleef hij deze week vragen of ik nu al een brief geschreven had.

En gisteren heb ik ineens een knop omgedraait. Verdorie, ik kan wel woorden aaneenrijgen tot een vlot leesbaar stukje tekst. Ik kan misschien geen diepzinnige analyses schrijven over de politieke toestand in zwart Afrika, maar laat me ratelen, kwebbelen en vertellen over eten, recepten, ingrediënten, restaurants en alles wat daar rond hangt en je bent de eerste uren niet van me verlost.

Ik ben een foodie die een beetje kan schrijven, dus waarom zou ik niet solliciteren???? Dus ben ik nu volop bezig met het updaten van mijn cv en het schrijven van een vlot briefje. En om even te pauzeren had ik de keuze tussen mijn ramen kuisen (of strijken, de badkamer schoonmaken, de keuken dweilen, het beddegoed vervangen....) of mijn blog updaten. En ik dacht, als ik dan toch aan het schrijven ben, kan ik beter blijven schrijven.

Vanavond wordt dus mijn grote "ik word dertig en wil iets helemaal anders-project" de ether ingestuurd. Wordt mijn sollicitatiemail losgelaten op het wereldwijde web. Hopelijk heeft diegene die mijn brief moet lezen geen last van een maandagochtendhumeur morgen.

Ik verwacht van julie brandende kaarsjes en duimende duimen. Wie weet helpt dat voor één keer wel!

het gras is altijd groener aan de andere eierstok

2005-04-26T19:29:00.000+02:00

Voor ik naar mijn rots in de zee vertrok ben ik nog even in de vertrouwde positie gaan liggen. Beentjes omhoog en voetjes in de beugels ... zucht...

Het was de eerste keer dat ik in het UZ op de eerste verdieping van P3 moest zijn. Het was raar om tussen de vrouwen te gaan zitten waar je niet onmiddellijk voelt dat dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Er zaten oude vrouwen, jonge vrouwen en vrouwen die misschien wel zwanger waren (maar gelukkig niet vrolijk, ootig en dikkebuikerig). Toen ik mij moest aanmelden en ze op zoek waren naar mijn dossier liet ik vallen dat dat misschien nog een verdiep hoger lag bij de infertiliteit. Het gezicht van de verpleegster sprak boekdelen. Bijna had ze met een brede glimlach proficiat gezegd. Maar ik was haar voor door te zeggen dat ik tot voor zes maand boven in behandeling was. Gelukkig was ze goed in wiskunde en zag ik de brede glimlach verdwijnen.

Het onderzoek was best ok. Veel uitgebreider dan vroeger bij mijn gyne. 't was een toffe assistente. Bij de echo bleek dat er drie (drie .... stel je voor .... bijna evenveel als tijdens een Menopur gestimuleerde cyclus) folikkels aan het groeien waren aan 1 van mijn eierstokken. En vermits ik daarbinnen de weg beter ken dan Bruno (onze gps stem tijdens de vakantie) moest ik eigenlijk niet vragen aan welke kant die overdadige folikkelgroei te zien was.

UITERAARD aan de verkeerde kant!!!!!!!!!!!! Wat eierstokken betreft ben ik zo rechts als Hitler. Ik moet niet weten van al dat linkse mumbojumbo gedoe... En drie folikkels dan nog. Zo smijt ik gewoon al mijn eitjes door ramen en deuren. Of door de wanden van mijn folikkels om dan doeloos rond te zweven in mijn buikholte .... onmogelijk om opgepikt te worden door een good looking eileider om een reisje naar de baarmoeder te ondernemen.

Voor alle zekerheid vroeg ik nog even hoe het zat met de urban legend over eileiders die zo lief zijn om die arme eitjes van de andere kant op te pikken. Volgens de assistente wordt dat wel even verteld tussendoor, maar is de kans hierop toch wel heel klein.

Na al het gepor en gezoek mocht ik nog even wachten tot de gyneacoloog er even bijkwam om kennis te maken. Nog even alles overlopen en de assistente vraagt toch nog even haar mening over die eileiders die vrede verkondigen en arme weeseitjes de weg wijzen. Beweerd de super prof toch dat dat best kan. Dat je dat allemaal niet als links en rechts moet zien, dat ze eigenlijk heel dicht bij elkaar liggen en dat het best kan dat de ene leider even voor de andere inspringt.

Shit zeg .... is mijn hoop ineens verdubbeld!!!!!!!!!!!!!

welkom welkom in mijn hoofd

2005-04-26T19:06:00.000+02:00

om het met Raymond van het Groenewoud te zeggen....

ze deed me lachen, ze deed me huilen binnenin...

Hij had het dan wel over Daniëlle, ik heb het over mijn petekindje. Een weekje absolute zaligheid in Bretagne ... zon, rust, lekker eten en een heerlijke baby van 5 maand oud.
Nog nooit ben ik er zo van overtuigd geweest dat kindjes hebben echt iets is dat ik wil. ECHT wel!

Ik ben het zo kotsbeu dat iedereen mij zo sterk vind. Dat ik de rots ben waar zoveel mensen bij komen schuilen. Dat ik die dingen vertel waar mensen zich aan optrekken. Het lijkt wel alsof ik niemand heb die even zijn schouder wil lenen om me op te laten uithuilen.

Niet dat ik dat altijd nodig heb, maar ik zit blijkbaar weer in een periode dat het allemaal te veel wordt. Dat ik weer vlammende pijnscheuten in mijn hart krijg als ik de families uit de buurt met kinderen van alle leeftijden zie rondlopen. De ouders met kleine peuters en alweer een dikke buik omdat er een volgende ukje op weg is. Ik kan ze wel wurgen.

Pffffffffffffffffffffffffffff, echt waar... soms kan ik het allemaal wel aan en vind ik het hele leven wel ok. Vind ik die vier jaar wachten op adoptie best ok. Geniet ik van alle andere dingen die het leven te bieden heeft.

Het feit ook dat P. de afgelopen vakantie meer en meer liet blijken dat ook hij moet huilen binnenin als hij leuke momenten beleefd met ons klein K'tje maakt het allemaal ook niet makkellijker.

Eigenlijk wou ik eerst niet schrijven, omdat ik wist dat er toch alleen maar zieligheid uit mijn vingertjes zou vloeien. Maar ook dit maakt deel uit van de avonturen in mijn hoofd....

om al naar uit te kijken

2005-04-15T22:45:00.000+02:00

ben er een weekje tussenuit. We sluiten ons een week op in een huisje met 180° zeezicht en een open haard op een stukje rots in het meest woeste stuk Bretagne. Een paar boeken mee en een fles wijn, oesters en een stukje langoustine ... meer moet dat niet zijn.

Ok, ik geef toe .. heb ook de massage olie mee (ook al heb ik vanmiddag gezien dat mij ei aan de verkeerde kant aan het rijpen is)

En omdat mijn slechte kant soms bovenkomt ... ga ik ook eens een weekje nadenken over een stukje over oude liefdes en ex vriendjes. Moet wel iets over te schrijven zijn.

M, P en alle anderen ... watch and learn!!!!

And so I'm back

2005-04-11T18:33:00.000+02:00

from out of space ....
Space zijnde werk, werk, werk en nog eens werk ...
Momenteel probeer ik twee full time tegengestelde functies te combineren. Hieruit heb ik duidelijk geleerd dat 1 + 1 = veel te veel!!!!

De voorbije weken waren dus gevuld met non stop werken en denken aan de opera. Maar teveel is teveel. En gelukkig komt er aan een periode vol pieken ook ineens een dal. En nu eens geen dipje, maar een dal waar ik ontzettend blij mee ben.

Tijdens het aftellen naar onze vakantie (joehoe ... nog 4 dagen en we zijn weg voor een weekje zee staren in Bretagne) heb ik ook weer tijd gevonde om na te denken over de dingen des levens.

En wat iedereen zegt en beweert gehoord te hebben en probeert me wijs te maken ... het is niet omdat je 100% van je energie in andere dingen steekt dat dat kindjes krijgen ineens verdwijnt hoor. Het blijft een feit dat overal waar we komen tegenwoordig onze leeftijdsgenoten hun dertigste verjaardag vieren, niet met een stomende spetterende fuif, maar met familiebrunches, gezellige etentjes die niet te laat worden want ... en met genodigden die partners en kinderen mogen meebrengen. En dat is normaal, want dat is het leven van de meeste dertigers rondom ons.

Maar het blijft steken... de vragen van onbekenden blijven komen en het gevoel van gemis blijft de kop opsteken in de auto op weg terug naar huis.

Ondertussen zijn er een paar mensen die niet in de kindercarrousel gestapt zijn. Een collega die eigenlijk nog niet weet of ze kinderen wil, maar ondertussen de 35 dichterbij ziet komen. Een ex vriendje die denk ik absoluut niet begrijpt waarom die kinderwens bij ons zo acuut is en die zelf pas binnen drie jaar het idee van kinderen plant. Als ik dat vertel aan P. dan krijg ik die antwoorden die ik eigenlijk niet wil horen. Dat hij niet begrijpt dat 2 mensen in een relatie deze niet willen uitbreiden met een kind, om een gezin te vormen...

Terwijl het bij mij steeds ging over die biologische wens om een kind op de wereld te zetten en op te voeden en natuurlijk het liefst van al met de man van mijn dromen, gaat het bij P. echt over het vormen van een gezin. Waarbij 1+1 alweer veel meer wordt dan 2.

Soms denk ik dan dat het leven een puzzel is en dat dat kind dat ene puzzelstukje is dat nog niet kan geplaatst worden omdat je eerst nog andere stukjes op zijn plaats moet zetten vooraleer dat ene stukje ergens in past. En dan begin je de andere stukjes van je puzzel te bekijken. Waar ontbreekt er nog iets? We hebben de relatie, we hebben zelfs het huis, we hebben de jobs die eigenlijk wel ok zijn. We hebben uiteraard dromen die nog niet uitgekomen zijn. Moeten we echt eerst nog dat ene, ultieme ding doen of beleven vooraleer dat baby stukje op zijn plaats kan gezet worden?

En dan kom ik schatten als Floortje tegen op straat die met een lieve glimlach en een beetje schuldgevoel toegeeft hoe zalig het is met haar twee schattige kindjes. En in die lieve glimlach en die schitteroogjes zie je ook de pijn die ze voelt omdat ik niet heb wat zij heeft. Ik merk dat de laatste tijd weer meer en meer. Hoe moeilijk mensen het toch vinden om openlijk gelukig te zijn over hun kinderen als ik in de buurt ben. A. is een tijdje geleden bevallen van een tweede zoontje. Mijn eerste petekind is grote broer geworden. Dat ik nog niet ben langsgeweest heeft nu eens niets te maken met babyblues, maar alles met een tekort aan tijd. Ik loop al twee weken met een bodietje maat 50 rond in mijn handtas.... momenteel is mijn planning om morgenmiddag te proberen op de tram te springen en een verrassingsbezoekje te brengen. Om nog eens goed te kunnen snuffelen aan een pasgeboren babietje .... mmmmmmmmm

Het feit dat de lente volop in het land is helpt natuurlijk niet echt. Na een lange tijd van blindheid ten opzichte van buggy's en buiken komen ze ineens weer vanuit alle hoeken en gaatjes de straat op. Het feit dat ik dit jaar dertig wordt begint ook te tellen. Ineens bekijk ik andere vrouwen mét kinderen ineens als zijnde ouder of jonger dan mezelf ... en zo zijn we weer in de wedstrijd beland.

0 - 1 voor de "anderen"....

Ten tweede, toch nog iets over mij (het is dan ook mijn blog)

2005-03-16T21:10:00.000+01:00

Onze calvarietocht in adoptieland is begonnen. En het begint meteen met een processie van Echternach. 1 reuzestap vooruit, we hebben ons intakegesprek gehad. En heel veel kleine stapjes achgteruit want het zal nu nog een jaar duren voor we aan een volgende stap kunnen beginnen. Die volgende stap zijn cursussen en selectiegesprekken.

Maar daar moeten we nu dus even ons hoofd niet over breken...

Het voelt wel raar om dan eindelijk de knoop door te hakken en met de adoptie te beginnen om dan na een initiële periode van spanning en zenuwen opnieuw aan een lange wachtperiode te beginnen.

Maar ik begin langzaamaan mijn draai te vinden in mijn ongewenst kinderloos zijn. Het zou leuk zijn als we nu aan een rechte lijn in de adoptieprocedure konden beginnen en ik al concreet kon beginnen nadenken over de kleur van de muren in de kinderkamer. Het zou mijn geestelijke gezondheid zeker geen kwaad doen om al mijn energie in de adoptie te steken en nu al een beetje adoptiezwanger rond te lopen.

Langs de andere kant bekijk ik de adoptie nu meer als een vangnet. Er is een alternatief als ik binnen een aantal jaar nog steeds niet zwanger ben. We hoeven niet meer gewoon "te proberen en we zien wel wat het wordt". De onzekerheid is zo goed als weg. Ik spring niet meer gewoon in het duister en wacht niet meer gewoon af om dan ineens veertig te zijn en te beseffen dat ik te lang gewoon afgewacht heb.

Nu weet ik dat ik gewoon kan wachten en dat er dan toch een kindje voor ons weggelegd zal zijn binnen een paar jaar. Dit maakt me ontzettend rustig.

Dus de boodschap is nu van gewoon zwanger te worden zonder er al te veel mee bezig te zijn. Gewoon eventjes tussendoor zwanger worden zonder er teveel bij na te denken. Gewoon, zomaar tussen de soep en de patatten een klein bevruchtingetje tot stand te brengen.

Of mijn accupuncturiste die vroeg of ik nu nog wel wou proberen zwanger te worden met de hulp van haar naalden nu we aan adoptie begonnen waren.

Al deze veronderstellingen hebben 1 nogal heikel punt gemeen. Wat baten naalden en vitamientjes als er geen of weinig euh...... vleselijke gemeenschappen zijn.

Iemand tips hoe je een sexleven dat volledig naar de knoppen is na jaren IVF en kinderloze ellende weer tot bloei kan krijgen???? Ze zullen heel hard geapprecieerd worden

Ten eerste, eens niet over mezelf

2005-03-16T14:27:00.000+01:00

de zon schijnt, er zit een lentegeurtje in de lucht, de bloemknopjes ontluiken, de mensen glimlachen naar elkaar ....

En Y is ZWANGER!!!!!!!!!!!!!!!! woehoe, woehoe, super, mega, fantastisch, niet te geloven, kiepevel over gans mijn lijf, gebleit van geluk

De voorgeschiedenig kennende (zo goed als geen kans op spontane zwangerschap, zwanger van een cryo, een gezond zoontje en dan ineens .... naar spoed met buikpijn, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. De gyne die hen op het hart drukt om nu niet te beginnen hopen dat een spontane zwangerschap toch kan ... een gesprek een maand geleden over je neerleggen bij het niet zwanger worden en hoe moeilijk het is en hoe veel het toch nog in je hoofd zit als je dan een paar dagen overtijd gaat....om dan terug zwanger te worden) is het echt wel een wonder dat ze op zeer korte tijd twee maal zwanger werd.

Het doet me hopen voor anderen....

Om maar te zeggen hoe een groot wonder deze zwangerschap van Y is: 20 minuten na een telefoontje naar De Sutter in het UZ werd er al een echo genomen! Voor iedereen die al eens geprobeerd heeft om gewoon te bellen naar het UZ om iets te weten te komen ... die weet dat het een wonder is als je zo snel geholpen wordt. Zelfs als ze je laten bellen vanaf 11u en je belt om 11u, 59 seconden en 99 hondersten en blijft bellen tot 12u heb je nog het gevoel dat ze er voor je zijn...

De zwangerschap van Y is nog maar heel pril. Er zijn al bloedingen geweest en ze heeft al plat gelegen. En Y is doodsbang ...

Heel mijn lijf wil positief blijven en ik wil de wereld ronddansen van geluk voor Y, maar mijn hartje knijpt samen als een stress bal als ik er aan denk dat Y deze zwangerschap misschien zou verliezen.

In de laatste 4 jaar heb ik allerlei soorten zwangerschappen meegemaakt. En gelukkig waren velen daarvan positief en leuk en zonder problemen. Maar helaas heb ik er al evenveel meegemaakt die niet zo leuk waren. Waar er een moment was dat alles aan een zijden draadje hing en dat iedereen vreesde voor het rinkelen van de telefoon, het piepen van een binnenkomend sms-je, uit schrik voor slecht nieuws.

En het rare is dat deze zijden draadjes die maar langer en langer uitgerekt worden tot ze al dan niet breken steeds toebehoren aan vrouwen die met heel veel moeite eindelijk aan die opstap tot de roze wolk gekomen zijn.

A. die zwanger was na een IVF en die zoveel hartzeer met me gedeeld heeft komt op 22 weken met spoed in het ziekenhuis te liggen met een baby die alle moeite van de wereld doet om nu al op de wereld te komen. Gelukkig wordt weken later S. geboren en loopt er nu een peuter in het huis van A. en J.

M. die zwanger werd na een eerste IVF, haar kindje verloor op 20 weken na een vruchtwaterpunctie, nog 9 ivfs deed zonder resultaat. Spontaan zwanger word en haar kindje verliest na een paar weken. Opnieuw spontaan zwanger wordt om dan een paar weken geleden haar kindje op 26 weken opnieuw af te staan.

L. die na 4 IUI's eindelijk zwanger werd om dan op vakantie ver van alles en iedereen een miskraam te krijgen. Uiteindelijk kost het hen nog eens 6 IUI' s en een lange zwangerschap om K. op de wereld te zetten.

I. die hun kinderloosheid voor iedereen verborgen hielden en ook ver van alles en iedereen hun wonderzwangerschap zagen eindigen.

Het contrast met de andere vriendinnen die gewoon even zwanger werden en negen maanden later een gezonde baby op de wereld zetten lijkt soms zo ongelooflijk groot.

Ik geloof niet in één of andere god, maar soms lijkt het echt alsof iemand er genoegen in schept van een bende echte, toffe, fantastische vrouwen op te delen in 2 groepen. Zij die mogen mama worden en zij die er verdomme heel erg hard voor moeten afzien.

Update op het adoptiefront

2005-03-10T14:09:00.000+01:00

maandag intake gesprek
beetje elkaar leren kennen en de procedure laten uitleggen
hoop dat onze eerste indruk ok is
zucht.... dacht dat ik van de zenuwen af zou zijn

ik ook...

2005-03-03T22:15:00.000+01:00

ik las net een stukje van een van de weinige mannen in infertiliteits blogland en zat de hele tijd te knikken. Het deed me denken aan één van de weinige dingen die ik niet van me afgeschreven krijg.

Ik mag nog zo vaak het goede voornemen maken om opnieuw contact te zoeken met de vrienden die mijn eerste petekind op de wereld zette ... maar iets houdt met steeds tegen. BHM's post vertelde veel op een manier dat ik het ook zou willen kunnen zeggen.

Helaas klink het ook ontzettend kwetsend. Daarom misschien dat ik het nog niet verwoord krijg.
Alhoewel, wat is kwetsend in dit leven van mij dat niet uitdraait zoals ik altijd dacht dat het ging uitdraaien?

Hoewel er ondertussen meerdere vrienden zwanger zijn geworden en er ondertussen veel babies en peuters rondom mij uit de grond schieten, blijft die ene vriendin me zwaar op de maag liggen. Ik herinner me nog levendig de dag dat ik vertelde dat we er aan begonnen waren en zij met stellige overtuiging zei dat ze dat echt nog niet zag zitten. Ondertussen bevalt ze binnen een maand van nummertje twee.... Ze verpersoonlijkt iedereen die mij voorbijgestoken is in deze absurde wedstrijd.

Ik hoop dat mijn petekind het me later kan vergeven dat ik er niet geweest ben een tijdje. Ik hoop dat zijn mama en papa het me kunnen vergeven dat ik niets met de tweede zwangerschap te maken wou hebben. Ik hoop dat ze ons niet vergeten een kaartje te sturen als nummertje twee zijn leven op deze aarde begint. Ik hoop dat ik in de nabije toekomst ook mama wordt... en dat we dan opnieuw one happy brady bunch kunnen zijn

Onze heiligheid ... wat goed van ons om te adopteren

2005-02-28T22:04:00.000+01:00

Het vertellen dat je gaat adopteren brengt de meest rare reacties met zich mee
Ofwel wordt je aanzien als de grote weldoener die zo'n zielig weesje gaat redden. Mensen die het zo zien krijg je dus echt niet overtuigd dat het zo niet is. Als je dan vertelt dat het best 5 jaar kan duren, dan krijg je steeds hetzelfde cliché te horen. "dat kan toch niet, er zitten toch zoveel arme, zielige, snottebel aan de neus hangende, ongewassen vingertjes hebbende en algemeen naar liefde hunkerende weesjes in de weeshuizen.
Dat dat niet zo is, en zelfs als dat wel zo is dat het dan nog niets betekend omdat deze kinderen niet adoptabel zijn, dat begrijpen ze niet.

Dit zijn ook meestal de mensen die niet begrijpen dat je bij binnenlandse adoptie niet kan eisen dat het om een blank kind gaat. Want met de opkomst van het Vlaams Belang ga je toch niet bewust kiezen voor een gekleurd kind zeker??

Dat dit haaks staat op de eerdere kreten over de arme weesjes in de weeshuizen hebben ze dan niet door.

Of dan heb je de spontane reacties die helaas ook van mijn ouders kwam. Want .... hopeloze koppels die gaan adopteren ... die worden meestal spontaan zwanger. Eindelijk is dat bewuste knopje omgedraait en lukt het ineens wel. De harde feiten worden onmiddellijk op tafel gesmeten: de tante van de nicht, van de collega, van de buurvrouw haar vriendin. Jaren lang gesukkeld, al die medische ingrepen en pas zwanger geworden toen ze gingen adopteren. Het is ongelooflijk hoeveel mensen blijkbaar de tante van de nicht, van de collega, van de buurvrouw haar vriendin kennen.

Er is trouwens onderzoek gedaan naar deze urban legend. Slechts 15% van de ongewenst kinderloze koppels worden zwanger eens ze aan het adopteren slaan. Dat is nog minder dan de 20% kans die we elke maand zouden hebben.

Of dan heb je de verhalen .... goéd dat jullie gaan adopteren. Want iedereen kent blijkbaar wel een koppel dat na jaren ongewenst kinderloos en ontelbare behandelingen besluit om te stoppen en niet te adopteren. Stel je voor, NIET adopteren!!!! Waarom zou iemand zo'n gemakkellijke oplossing niet gebruiken. Dan wilden ze waarschijnlijk niet graag genoeg ouder worden....

En dan denk ik terug aan hoe onze beslissing om te gaan adopteren gegroeid is. Toen ik aan het begin van onze IVF toestanden voorstelde aan P. om adoptie in ons achterhoofd te houden was hij daar aboluut niet voor te vinden. Waarom zouden we adopteren als we gewoon zwanger konden worden?

Ergens tussen onze derde en vierde IVF poging wilde ik me al op de wachtlijst plaatsen, maar P. was nog altijd tegen. Ik bleef nu en dan het onderwerp naar boven brengen. Toen we uiteindelijk na onze zesde poging beslisten om er voor een lange tijd mee te stoppen bestelde ik de infomap over adoptie bij Kind en Gezin. Die map verdween op mysterieuze manier samen met de papier en karton ophaling.

En toen ineens vond P. ook dat het misschien wel tijd werd om adoptie wat beter te gaan bekijken. En wat bleek toen? Ik die altijd dacht dat we "wel even konden gaan adopteren" kreeg ineens knopen in mijn maag bij het idee dat we echt deze weg opgingen. Bij het idee dat ik bij wildvreemden moest gaan uitleggen wie ik was en waarom ik best in staat zou zijn om een kind op te voeden. Dat ik ineens vreemden moest gaan overtuigen dat ik echt wel een goede mama zou zijn. Ik weet dat P. diep vanbinnen nog steeds hoopt dat de spontane zwangerschap nog wel zal komen. Dat hij nog steeds twijfelt of dit wel is wat we moeten doen.

En toch, diep vanbinnen ben ik blij dat ik op dit moment aangekomen ben. Ik zie de voorbije jaren toch een beetje als verspilling. Als energie die ik weggegooid heb. Als ik toen geweten had waar ik nu stond, was het allemaal anders gegaan. Als ik geweten had bij de eerste IVF dat ik na zes pogingen nog steeds met lege handen zou staan, dan was ik er nooit aan begonnen. Dan was ik misschien ondertussen mama van een kindje uit andermans buik. Of, dan hadden we misschien nooit toegegeven aan het babyvirus en waren we nu gelukkig kinderloos.

Ik besef nu pas dat adopteren zeker niet voor iedereen is weggelegd. Als ik zie hoe moeilijk ik het nu vind, terwijl ik altijd adoptie als een mogelijke oplossing zag... dan begrijp ik dat mensen er gewoon niet aan beginnen. Ze hebben genoeg ontgoochelingen gehad, genoeg geld uitgegeven aan een droom die nooit is uitgekomen, genoeg energie gestoken in een onderneming die volledig gefaald is. De schrik om een ander kind niet graag genoeg te zien, de schrik dat een ander kind nooit de wens om een eigen kind kan vervangen...

Ik dacht dat mijn relatie met de boze buitenwereld zou veranderen eens ik vertelde dat er een oplossing was voor ons probleem. Dat we toch een kindje zouden krijgen. Op één of andere manier. Maar toch blijven de reacties raar en soms pijnlijk. Toen we nog volop in de behandelingen zaten was het ongepast als iemand voorstelde om te adopteren. Het was een pijnlijk voorstel, want waarom zouden we een nieuwe, moeilijke, lange weg inslaan als het deze keer echt wel eens zou kunnen lukken? En ook, adopteren is niet hetzelfde als zwanger worden. En zeker niet hetzelfde als zwanger worden na een behandeling. Want zwanger worden gaat nog steeds over de vrouw. Het aura van "kijk naar mij, ik ben zwanger" ontbreekt volledig als je gaat adopteren. Adoptie gaat nooit over de toekomstige moeder, wel altijd over het kind. En in je kinderdromen was mama worden toch steeds een beetje verbonden met het "kijk naar mij" gevoel". Het delen van zwangerschapssymptomen, het dikker worden van die buik, het aanhoren van bevallingsverhalen van vriendinnen....

Dat "kijk naar mij" gevoel moet je waarschijnlijk zelf een beetje opwekken tijdens de adoptieprocedure. Alhoewel ... ik ga me toch een beetje een valse mama voelen als ik buggy's, kinderkamers, wiegjes en kleedjes ga kopen zonder dikke buik. Misschien moet ik dan een soort van badge dragen ... adoptie mama's mogen ook kirrend over kleine sokjes hangen zonder zielig gevonden te worden.

En toch maak ik voor velen al een beetje deel uit van "de andere kant". Ik ben niet meer de lotgenoot die alles doet om die buik dikker en dikker te zien worden. Ik laat mezelf en mijn lichaam niet meer door een hel gaan om de genen van mij en P. samen te klutsen tot een nieuw wezentje. Maar tegelijkertijd hoor ik ook nog niet bij de mama's met de effectief dikker wordende buik. Bij de mama's die met echo's in hun agenda rondlopen en aftellen naar dé datum. Ik ben gelukkig met het idee dat wij gaan adopteren, maar ik ben nog regelmatig bitter als ik denk aan alles wat ik meegemaakt heb en alles wat ons waarschijnlijk nog te wachten staat. Dus het blijft allemaal heel dubbel aanvoelen.

Hoge ladders, gevaarlijk voor kinderen

2005-02-28T21:22:00.000+01:00

Alereerst sorry voor de lange stiltes en het niet beantwoorden van mails, sms's en smeekbedes om eens af te spreken.

Sailing Chick is bezig met het beklimmen van de 'corporate ladder'. Een kleine maand geleden kreeg ik de vraag om ons PR departement te versterken en me met de sponsors en bedrijfsplaatsen bezig te houden.

Omdat ik sowieso een beetje uitgekeken was op de personeelsfeesten, congressen en vooral de trouwfeesten (ik krijg letterlijk rillingen als ik de kirrende stemmetjes aan de telefoon hoor ... "wij willen graag in de opera trouwen".... om dan nog niet te spreken van de moeders en schoonmoeders van de blozende bruidjes) en was dus wel blij met het aanbod.

Na de typische miscommunicatie en crisissen alom (culturele sector ...) begint het allemaal een beetje op zijn poten te vallen. Het ocassioneel pendelen tussen Gent en Antwerpen neem ik er gerust bij. Zeker omdat we binnen twee weken verhuizen naar het "Eilandje" wat betekend dat ik 2 antwerpse dames wat meer ga kunnen zien. Ondertussen ken ik ook al wat zeer goede restaurants in Antwerpen (tja... PR werk...)

Vandaag was ik te gast in een redelijk bekend en extreem duur Antwerps restaurant. Met 2 collega's en 1 van onze grote business klanten. 4 vrouwen aan een tafel variërend tussen de 30 en de 50.
Na verscheidene uren work talk eindigde het gesprek met het blijkbaar verplichte rondje "hoe gaat het met de kinderen?"
De dingen die ik toen hoorde ....

"ja, op een bepaald moment in je leven besef je dat er andere prioriteiten zijn dan werk" (over het helpen indienen van de thesis van de 24 jarige dochter!!!! Erg als je pas na 24 jaar het wint van je moeders werk)
Om dan nog minstens een halfuur excuses aan te horen van vrouwen die probeerden zichzelf te verontschuldigen dat ze naast hun werk ook tijd besteden aan hun kinderen.

Om maar te zeggen dat ik nu met plezier de ladder opklim, maar toch hoop dat deze ladder in een glijbaan veranderd eens mijn status ge-upgradet wordt tot mama.

ROOD

2005-02-17T16:04:00.000+01:00

Rood is de kleur van bloed. Waarvan ik in 4 jaar nog nooit zo blij ben geweest van het te zien. Ik ben weer eens lekker 4 dagen overtijd gegaan en voelde me superslecht. Opgeblazen, lelijk, puisten, vettig haar … you name it. De accupunctuur lijkt dus toch te werken, want dit was de eerste cyclus zonder naalden. Heb ondertussen al maar opnieuw een afspraak gemaakt.

Rood is ook de kleur van het slaatje dat ik gisteren klaargemaakt heb. Voor de eerste keer rode biet klaargemaakt die ik ook echt lekker vind. Rode bieten zijn toch zo goed voor je ….

Rood is ook de kleur van Valentijn. Hier sliepen we vorig weekend

Rood komt ook in de naam “The Red Lion Pub” waar we vorig weekend heerlijk gegeten hebben

Rood werd ik daarnet toen ik nonchalantjes een commentaar plaatste op de weblog van mijn werk en vergat dat ze daardoor hier naartoe konden klikken (is ondertussen opgelost)

Naast deze tijdelijke fixatie op de kleur rood (heb rode sokken en een rode trui aan, mijn pritstift is rood, de enige werkende balpen op mijn bureau is rood, alles wat ik als cadeau voor de stagiaire gekocht heb is rood en hot ….) ben ik vandaag ijverig aan het telefoneren geweest

1) het adoptiecentrum: even geprobeerd om een afspraak vast te leggen, maar alles wat ik voorstelde kon niet en wat zij voorstelde moest ik even met P. eerst bekijken. Dus van ’t weekend eens onze agenda’s samen leggen en proberen een aantal voorstellen bijeen te puzzelen
2) een gyne-afspraak!!!!!! Neen, lieve ivf-ertjes, niet beginnen springen van vreugde dat ik jullie rangen terug ga vervoegen. En lieve meehopertjes, niet in zwijm vallen omdat je dit als zeeeeeer verborgen hint kan zien dat ik misschien wel eens ….. Neen, ik realiseerde me deze week dat hoewel ik tot voor 9 maand meer bij de gyne dan bij de bakker kwam, het toch reeds meer dan 2 jaar geleden is dat ik nog eens een jaarlijks onderzoekje gehad heb. Dus ikke in april naar dr. Temmerman in het UZ (of misschien moet ik toch maar toegeven dat mijn gyneaologische verslaving weer de kop opsteekt ….)
3) mijn afspraak met de accupuncturiste heb ik al eerder aangehaald. Zo’n cyclus zonder naalden lijkt er niet echt op, dus gaan we terug voor het betere werk.

Stom, na mijn 2 telefoontjes met het adoptiecentrum voelde ik alweer die twijfel terugkomen. Was ik wel goed overgekomen aan telefoon? Wat heb ik nu juist gezegd? Heb ik geen onnozele grapjes gemaakt? Te idioot gelachen?

Bottom line is gewoon dat ik wil weten “gaan ze mij wel goed genoeg vinden om een kindje aan mij te geven……”

De tunnel lijkt weer meer op een berg die we over moeten om onze reis weer comfortabel voort te zetten.

ZUCHT

I'm back

2005-02-10T21:03:00.000+01:00

Heb net tranen met tuiten zitten janken bij een aflevering van Sex & the city. Carrie komt in Parijs Big tegen en EINDELIJK blijken ze de ware te zijn voor elkaar. Miranda heeft "the real life", kind, echtgenoot, huis en demente schoonmoeder. Samantha beseft dat ze echt van iemand kan houden en Charlotte krijgt een chinees adoptiekindje toegewezen.

Het is ongelooflijk, maar populaire TV volgt gewoon de verschillende fases in mijn leven. Op het moment dat Chandler en Monica aan een baby beginnen denken, dachten wij hetzelfde. De aflevering waarin ze in het ziekenhuis (terwijk Rachel aan het bevallen is) een vrije kamer zoeken omdat Monica aan het ovuleren is hebben wij ook horizontaal beëindigt. En toen kwamen er de problemen, de vragen, de onmacht ....

Op dat moment zaten wij ook in de fase dat het duidelijk werd dat zwanger worden niet echt goed bleek te lukken. En in verschilleden series en films was het ineens HET onderwerp.

En, na al
het ivf gedoe
het nadenken
het depresief zijn
het woedend zijn
het ontstaan en begraven van bittere bitch
het huis kopen
het huis inrichten
het houden van kleine dingen die wel lukken in mijn leven

beslissen we EINDELIJK om te gaan adopteren

En wat blijkt????? Ineens gaan ALLE tv-programma's over adopteren.

Of lijkt dat echt alleen maar zo? Is het net zoals wanneer je probeert zwanger te worden dat heel de wereld vol zwangeren loopt? Dat elke reclame gebruik maakt van zwangere buiken om hun product te verkopen (ik heb nooit begrepen waarom toen wij midden in het baby-drama zaten ze kaas probeerden te verkopen met een zwangere vrouw en dat Leerdammer blijkbaar een gigantisch reclamebudget had want ik zag die rotreclame 100 keer per avond).

Is het zo dat je wanneer je met iets bezig bent gewoon zo erg gefixeert bent dat je overal gelijkaardige vibes oppikt?

Nog iets meer opgeblazen en ik ontplof

2005-02-07T20:51:00.000+01:00

Pfffffffff, los van alle dieten, gezonde lichaamsbeweging, vitamientjes, zuiveringssoepen, versterkende dijencrèmekes en slankmakende broeken ben ik de laatste 2 maand slachtoffer van een PMS syndroom dat de voorbije jaren nog niet aan bod gekomen is. Ik blaas op als een ballon.

Los van cyclische perikelen heb ik ook gemerkt dat als je lange tijd geen zuivel eet en dan ineens je tegoed doet aan een kaastafel (tegoed doen geeft niet echt weer hoe ik geschranst heb van de 20 verschillende kaasjes ... euh zeg maar kazen)dat ook als gevolg heeft dat je ineens alle mogelijke symtomen krijgt van een veel te goed opgeblazen ballon.

Waar ze op mijn werk een voorbeeld aan kunnen nemen en eens mijn zitbal wat beter zouden kunnen opblazen. Bij de laatste vergadering die ik met klanten had was het absoluut genant om recht te staan en de zitbal volledig ingedeukt zichzelf weer goed te zien trekken. ieks!!!

Ik wou een stukje over evoluties schrijven, want net als mijn lijfelijke cyclus waar ik jullie meer dan normaal mee verveel merk ik toch ook dat er een soort van cyclisme (niet met fietsen) in mijn gevoelens ten opzichte van die immer aanwezige kinderwens terug te vinden is.

Nu ik wekelijks meer dan voldoende baby aandacht krijg voel ik me soms de super mama en zie ik mezelf zo met een eigen kroost rondlopen. Maar dan af en toe voel ik me net zoals Soper schrijft.

Na een periode van absolute high waarin alles fantastisch gaat. Waar ik me volledig smijt op een nieuw project (met name de adoptie) en gelukkig en vrolijk door het leven ga, kom ik ineens weer op een plaats terecht dat ik me allesbehalve zo voel en dat ik niet liever wil dan terug die persoon te zijn. Ik wil niet ongelukkig zijn en niet continu over alles twijfelen nu we een mogelijke uitweg gevonden hebben uit het ongewenst kinderloos zijn.

En dan is mijn lieve, superschattige metekindje bij ons die tot voor een week heel erg veel tranen liet en het merendeel van de tijd niet echt gelukkig was. En dan loop ik kilometers rond de tafel met haar in mijn armen. En dan heb ik geen rekening gehouden met het feit dat ik eten ging klaarmaken en dan moet ik P. vragen om te koken en dan kunnen we niet gezellig eten omdat één van ons continu moet rondlopen met een hoopje krijsende baby. En dan ligt dat hoopje eindelijk gelukzalig te slapen en dan vraag ik me af of dit echt is wat ik wil??? Zal het anders aanvoelen eens wij zover staan? Of zal ik dan ook af en toe denken van Jezus, dit is niet alleen rozengeur en maneschijn????

Zal ik dat allemaal wel kunnen? Die aandacht voor dat ene leven? Ik die eigenlijk meestal liever lui dan moe ben. Die ervan kan genieten om lekker niets te doen. Die thuiskomt en alles een beetje overal smijt, televisie aanzet, de keukenchaos van 's ochtends vergroot met een raar kookexperiment. Die potten en overschotten van eten soms echt telang laat staan tot de keuken een beetje slecht begint te ruiken.Om dan in pyama, net voor het slapen gaan ineens bleekwater en bruine zeep boven te halen en driftig te beginnnen kuisen.
Ik hou zoveel van slapen, voor de televisie, in het weekend.... ben ik de persoon die dat allemaal gaat kunnen opgeven om voor een 50 cm klein ding te gaan zorgen?

En als je die twijfels hebt ... is het dan wel een goed idee om te gaan adopteren? Hebben mensen met twijfels niet juist die biologische band nodig die vanzelf van de grootste slons de beste mama maakt? Dat cliché dat het allemaal anders is met je "eigen" kinderen?

Is deze hele kinderwens niet verworden tot een wedstrijd? Iets waar we aan begonnen zijn en nu niet meer kunnen stoppen? Waar we al die anderen niet in willen laten voorgaan? Zij zwanger en kinderen, wij dus ook.

Het is een feit dat ik bij sommigen nog steeds heel hard dat wedstrijdgevoel heb. Ik betrapte mezelf er vanmiddag op dat ik over A. sprak alsof zij met opzet mij voorbijgestoken was door eventjes zwanger te worden van een tweede. En E. die ik echt haar tweede wens ... ik vind het voor mezelf niet zo erg dat het even duurt. Voor haar wel, omdat ik weet hoe ik me voelde na 8 maand proberen. Maar voor mezelf vind ik het best ok dat de wedstrijd even stilligt.

Soms kan ik me moeilijk het einde van deze reis voorstellen. We zijn precies al zo vaak op andere treinen, vliegtuiten, boten gestapt waardoor de reis weer even sneller ging. Om dan opnieuw terecht te komen in een file of een lange check-in en niet meer vooruit te komen. En als je dan een mogelijkheid krijgt om misschien weer wat snelheid in de reis te steken, dan is er die stomme angst en twijfel die je doet aarzelen om de mogelijkheid te grijpen. Foole maakte zo onlangs de vergelijking van rond te dobberen op het water en de IVF roeispaan binnen handbereik te hebben maar ze niet echt durven vastpakken uit angs een paar kilometer vooruit te komen om dan met een grote golf weer naar het midden van de oceaan teruggestuurd te worden. Terug naar dat plaatsje waar je voordien ook aan het dobberen was.

Nog even en ook mijn hoofd ontploft

Onze eerste adoptiestapjes

2005-02-06T11:11:00.000+01:00

Gisteren onze eerste adoptiestapjes gezet. Ik had een afspraak met M. M is psychologe in het centrum waarmee wij samenwerken. Zij is ook de "stief"moeder van een vriendin, dus ik ken haar al langer.

Ons gesprek was zeer boeiend. Het heeft me gesterkt in het idee dat wij echt niet te veel moeten inzitten met die selectiegesprekken en dat we echt onzelf kunnen zijn.

Het voordeel van met M. te praten was dat ik nu ongeveer weet waar de nadruk op ligt tijdens de gesprekken en wat de redenen zijn waarom mensen "afgekeurd" raken.

In het kort komt het neer op het volgende

* waarom adoptie? Hier is het duidelijk dat adoptie enkel in tijd een tweede keuze mag zijn en niet emotioneel een tweede keuze is.
* je infertiliteitsachtergrond. Wat is er gebeurd, hoe hebben we het verwerkt? Stonden we gelijkwaardig in onze beslissingen naar volgende pogingen toe? Hoe is er beslist geweest dat we gingen stoppen...
* Je relatie. Hoe lossen we conflicten op? Hoe gaan we om met problemen?
* Je familie. Hoe gaan zij om met het gegeven adoptie
* je sociale inbedding. Vrienden, collega's,... Zijn er veel mensen met kinderen in je omgeving etc...
* je job. of je realistische vooruitzichten hebt hoe je je job en een kind kan combineren
* je ideeën over opvoeding. Hoe je je partner als ouder ziet
* je gevoelens tegenover de afstandsmoeder
* je voorkeuren. jongen, meisje, blank, gekleurd, een handicap of niet...
* enzovoort enzoverder

Al bij al valt het denk ik wel mee. Ik heb toch alleszins al veel dingen gezegd gisteren waarvan M. zei dat ik daarmee zeker ging 'scoren'!!!!

Morgen pleeg ik een telefoontje naar het centrum om te vragen of ze al een idee hebben wanneer we eens mogen langskomen. In hun mailberichtje spraken ze van "binnenkort", maar dat is natuurlijk een relatief begrip.
Volgens M. komt dat trouwens ook heel goed over, het toont maar weer eens dat we echt gemotiveerd zijn.

Ik heb ondertussen ook het telefoonnummer van een ander adoptieagentschap in mijn agenda staan, maar we gaan voor het moment nu ons eerst concentreren op het eerste centrum. Zij begrijpen echter wel dat je je op 2 lijsten inschrijft om de kansen te vergroten. Ook staan zij nog open voor het combineren van behandelingen en adoptie, zeker in het begin van de procedure. Het is normaal dat je als je het emotioneel aankunt je geen jaren moet verliezen door eerst de hele medische mallemolen te doorlopen en dan pas aan het jarenlange adoptieproces begint.

Vorig jaar werden er zes kindjes geplaatst, dus hopelijk blijft deze evolutie zo verder gaan. We rekenen op maximum 5 jaar. En ondertussen nog even zo zwanger worden, zou uiteraard niet ongewenst zijn ;o)

Voila, dat was het. We zijn er op 1 of andere manier echt aan begonnen.

Ik besef dat deze blog waarschijnlijk niet meer zo grappig is sinds Bittere Bitch en Infertiel Brein op pensioen zijn, maar ik doe mijn best om Gekke Adoptiemama in het leven te roepen.

Sailing chick gaat internationaal

2005-02-01T13:19:00.000+01:00

Jawel dames en heren, mij intrede in de internationale infertiliteits blogwereld is een feit. Ik wordt geciteerd in de incredibly funny blog van Soper

And Soper just so you know ... a theetje that smells nice is supposed to mean a cup of tea that smells nice.

In het openbaar

2005-02-01T01:08:00.000+01:00

Vandaag (daarnet pas) ben ik toch even geschrokken. Ik ben altijd heel open geweest over ons IVF gedoe, over het feit dat ik graag kinderen wil maar dat het niet lukt, over de frustraties die dat met zich meebrengt.
Op mijn vorige job hebben ze meegemaakt dat ik onder het mes ging voor de kijkoperatie en hebben ze mijn eerste stapjes op IVF vlak van begin tot einde meegeleefd. Op mijn job nu wisten een aantal mensen onmiddellijk wat en hoe en de rest heeft het geleidelijk meegekregen. Dat we nu gaan adopteren weten ook al heel wat mensen. Tja, je moet toch iets antwoorden op de hordes babies die je toegewenst worden in de maand januari.

Dat dus wat mijn collega's in Gent betreft. Maar ons operaatje heeft natuurlijk ook een gebouw in antwerpen waar een heel pak van mijn collega's resideren.

Vandaag hadden we een brainstormvergadering over het nieuwe seizoen. En omdat ik deeltijds wel wat opdrachten voor de PR doe en toch ook een soort publiek bereik met mijn werking was ik hier ook voor uitgenodigd. Het is een hele toffe, maar ook lichtelijk gestoorde bende die vandaag samenzat.

Onze zeer productieve vergadering werd dan ook besloten met een heerlijk etentje. Ik zat aan het eind van de tafel met 2 gentse collega's en 3 antwerpse collega's. Waarvan er eentje tussen het voor- en hoofdgerecht heel losjes, vlotweg uit de pols vroeg of ik nog steeds met IVF bezig was.

't is dat het hele comfortabele stoelen waren in het restaurant, want ik viel wel bijna achterover. Heb dat dan ook beantwoord met te zeggen dat we gestopt waren en gingen adopteren, wat ons nog een uur over adopties heeft doen uitweiden omdat zijn zus ook aan het adopteren was.

Wat me wel even deed nadenken over al die openheid. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt wat er allemaal gaande was op reproductief gebied. Iemand die heel ontschuldig vroeg of wij kinderen hadden kreeg veel meer te weten dan dat ze waarschijnlijk wilden. Ook over de behandelingen kan ik zonder probleem uren babbelen.

Als het me gevraagd wordt praat ik zonder probleem over alles wat ongewenste kinderloosheid met zich meebrengt. Maar je merkt wel altijd dat mensen een beetje geremd zijn. Met 1 uitzondering heb ik nog nooit iemand meegemaakt die echt doorvroeg over alles.
Die ene vriendin sluit ik dan ook ergens op een speciaal plaatsje in mijn hart omdat ze mij zo normaal deed voelen in een tijd dat ik me eerder een medische freak voelde.

Maar, ik verschoot wel dat een collega waar ik eigenlijk niet veel mee te maken heb en die eigenlijk ook niet tot mijn doelgroep van bekeerlingen behoort (hij is homo) zo ineens op de proppen kwam met IVF.

De rest van mijn deel van de tafel keek dan ook zeer geschokt dat we daar zo normaal over deden. Een aantal mensen zijn zo ook ineens op de hoogte van mijn voortplantingswensen en -problemen.

Ik blijf erbij dat het voor mij het beste was dat iedereen op de hoogte was van wat er met ons gebeurde de voorbije jaren. Zoals ik ook denk dat iedereen vrij snel zal weten dat er een kindje aankomt (zwanger of adoptie) zelfs in de periode dat het nog alle kanten op kan.

Ik kan blijkbaar geen grote dingen verwerken zonder hulp van de mensen rondom mij. Zelfs de mensen die ik op de bus of trein ontmoet...

Wat zegt dit over mij? Ik weet het niet.

Ik ben nu wel een beetje bang dat mensen met plezier gaan vragen hoe ver het met de adoptie staat. Vandaar dat ik overal vertel dat het wel jaren gaat duren. Adoptie is ineens een veel veiliger onderwerp geworden dan "proberen".

Wat ik wel ok vind. De mensen in mijn omgeving hebben zich zo lang ambetant gevoelt en zijn blij dat ze nu vragen kunnen stellen over iets dat heel waarschijnlijk wel een goed einde gaat hebben.

Los van dit alles moest ik daarnet toch even vloeken omdat een ex van mij binnen drie weken blijkbaar papa wordt. Hip hip, niet hoera!!!

Een aantal superlieve madammen die nu eindelijk zwanger zijn na jaren proberen, na jaren van ellende vragen me tegenwoordig allemaal of we echt niet verder gaan proberen. En dan denk ik aan gisteravond. We waren beiden doodmoe, zoals zo vaak de voorbije weken. Maar, 't was wel het weekend van mijn eisprong. En noch P. noch ik konden dat zomaar voorbij laten gaan. Dus, we proberen nog volop. Maar dat bedoelen ze natuurlijk niet.

Maar daar komt het nu voor mij wel op neer. Wij proberen terug gewoon te proberen. Het klinkt raar, maar na jaren medisch geweld lijkt het alsof de gewone, natuurlijke manier niet meer ter sprake komt. En toch ... elke 28 dagen hebben we eigenlijk wel een kans om zwanger te worden.
Dus los van alle adoptieplannen kunnen we de gewone manier toch nog niet laten schieten.

Ik zou heel graag tot een sexleven komen waarbij we niet moeten tellen, maar dan zouden we helemaal nooit een kans maken (en dit door ons drukke jobs waardoor we sommige maanden bijna nooit samen gaan slapen of samen wakker worden).
Maar blijkbaar heeft P. dit ook. En hebben we het gisteren toch nog even gezellig gemaakt. En opnieuw het goede voornemen genomen om tijd te maken voor elkaar zodat deze momenten niet meer voorkomen.

Genoeg geopenbaard vanavond
Slaapwel

Wartaal

2005-01-28T14:12:00.000+01:00

Ben alweer ziek. Hoopte dat na mijn griep en aansluitend buikgriep vorig jaar ik even genoeg bacteriën onderdak gegeven had, maar neen!!!!

Vieze Munga heeft haar mama besmet en mama heeft haar liefste collega besmet.

En zo lag ik gisteren te rillen onder drie dekens. Ik ben een absoluut mietje eens de griep mij te pakken heeft en wil ook nooit van die vieze bruistabletten innemen.

Toch maar rillend, bevend en bibberend op zoek gegaan naar de thermometer. Die iets teveel graden aangaf en mij toch verplichtte bruisende toestanden tot mij te nemen.

Was van plan om vanmiddag toch te gaan werken, vermits er vanavond wel wat te doen is chez nous, maar mijn lieve collega's hebben mij op het hart gedrukt dat alles ok is en dat ik thuis moet blijven.

Het had ook niet echt gegaan om op mijn fiets te kruipen denk ik. Ik voel me 80 jaar oud en alle spieren in mijn lijf doen pijn.

Ik type nu maar wat terwijl ik wacht op het water dat kookt om een theetje te drinken.

Daarna kruip ik terug in mijn bedje om me over te geven aan de lieve slaap.

Dit opnieuw ziek zijn sterkt mij in mijn voornemen om terug wat gezonder te gaan leven. Weerstandje opbouwen, vitamientjes niet vergeten, jadadie jadada....

Op het adoptiefront is het stilletjes. Volgende week zie ik iemand van het centrum die mij wat "achter de schermen" uitleg gaat geven.

Daarna is het wachten op de uitnodiging die we "binnenkort" gingen krijgen.

En helaas lees ik meer en meer dat de wachttijden 4 tot 5 jaar bedragen, dus heel spannend zal het verhaal hier de komende jaren niet worden.

Naast het adoptieverhaal begin ik weer meer en meer te denken aan het "zwanger worden" verhaal. Zit het er nog in voor ons? Moeten we er ons bij neerleggen dat het niet meer gaat gebeuren? Moeten we er gewoon niet meer over nadenken? Moeten we toch meer ons best doen om ons "gericht" voort te planten. Nuja, eerst dan zorgen dat we überhaupt kunnen zwanger worden, want de kansen op een zwangerschap waren de voorbije 2 maand sowieso minimaal.

Voila, mijn water kookt (is eens iets anders dan mijn water is gebroken), mijn theetje ruikt lekker (framboosjes) en mijn rug is killing me, dus we gaan ons terugtrekken tot horizontale positie.

Slaapwel!

kilo's lichter

2005-01-22T13:10:00.000+01:00

Dit lijkt een rare titel zo'n kleine maand na de feestdagen maar toch is het letterlijk en figuurlijk waar. Letterlijk ben ik wonder oh wonder vermagerd. Volgens mijn accupuncturiste ben ik de extra hormonen en ivf kilo's aan het verliezen nu mijn cyclus weer zijn ultieme regelmatigheid bereikt heeft. Je kan er weer een klok op gelijk zetten.

En figuurlijk zijn er kilo's van mijn schouders gevallen. Ik voel me heel erg vrij en klaar om de Himalaya te beklimmen, om grote projecten aan te vatten en gewoon klaar om de wereld te veroveren. Wat zich op micro niveau vertaald in een huisvlijt als nooit tevoren. Het is ontzettend leuk om thuis te komen in een huis dat opgeruimd en netjes is. Het lijkt wel alsof mijn huis de toestand in mijn hoofd weergeeft. Na jaren van chaos en ellendigheid is het momenteel rustig en duidelijk in mijn kopje. Ik zie de toekomst zeer rooskleurig tegemoet. De tunnel is nog zeer lang, maar hij is verlicht met kleine kaarsjes en als ik heel erg vooruit kijk zie ik de verlichte uitgang.
Het is een leuke tunnel die allerlei verrassingen verbergt. Af en toe een wild avontuur, af en toe een comfy zetel met de laatste Harry Potter en verse thee om even te relaxen. In de tunnel zie ik ook feestjes met vrienden, lekker eten, lekker koken (waar ik zeer lang niet meer kon van genieten, maar nu tover ik weer de heerlijkste dingen uit mijn kookpotten), heerlijke momenten van nietsdoen, vakantie, ontdekkingen,....

De lente zit in mijn hoofd en benen en ik kan niet wachten om allerlei dingen te doen. De luiheid die mij reeds jaren deed vegeteren begint langzaamaan weg te ebben.

Ik probeer uit te drukken hoe fantastisch het met me gaat, maar de woorden bestaan niet, of ik krijg het toch niet beschreven.

Als ik lees hoe ik me eind vorig jaar voelde en hoe ik me nu, amper een maand later, voel... dan zitten er jaren van verschil tussen.

2005 lijkt dan toch een jaar vol verrassingen te worden.

het moet een teken zijn

2005-01-12T21:57:00.000+01:00

het Gents adoptiecentrum dat sinds meer dan een jaar geen aanvragen meer aanvaardde neemt sinds deze week weer aanvragen aan. Als dat geen ontzettend goed teken is dat we op het juiste moment de knoop doorgehakt hebben.
Dus, daarnet hebben P. en ik een historische stap gezet ... de aanvraag is ingevuld en verstuurd.
Nu moeten we wachten op een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek. Minder goede nieuws is dat dit best wel eens lang kan duren...
Daarna volgt de hele selectieprocedure en komen we officieel op de wachtlijst te staan.

Blijkbaar worden er per jaar zo'n 30 kinderen afgestaan voor adoptie in Vlaanderen. Dus als alles meezit zou er binnen zo'n 3 jaar misschien eentje voor ons bijzijn.
We hebben voor binnenlandse adoptie gekozen, gewoon uit practische overwegingen eigenlijk. Het adoptiebureau is hier om de hoek, we kennen één van de psychologes die er werkt en de kosten zijn lager dan bij buitenlandse adoptie. Leuk voordeel is ook dat de kinderen bij de geboorte afgestaan worden en na zo'n 2 à 3 maanden al bij de adoptieouders geplaatst worden.

Wat niet wil zeggen dat we buitenlandse adoptie niet zien zitten. We zien wel hoe het in eerste instantie allemaal loopt met deze eerste stapjes die we gezet hebben.

Ik weet nog steeds niet goed wat ik er allemaal van moet denken. Ik durf precies niet te enthousiast te zijn. Schrik om weer een reeks ontgoochelingen te moeten verwerken, schrik dat ik blij ben voor niets, schrik voor alles wat het met zich meebrengt...

Maar, als de schrik even gaat liggen, dan voel ik me wel heerlijk vrij. En heerlijk gelukkig, voor eventjes. Met die korte momenten van geluk zal ik het voorlopig even moeten doen.

de kogel is door de kerk

2005-01-10T13:34:00.000+01:00

wij gaan adopteren
echt waar.

Gisteren toen mijn schoonzus en dochtertje de deur uit waren had ik weer een klein beetje last van de babyblues. Het was een ontzettend leuke avond geweest.

En toen hebben we de kerktoren kapot geschoten. Mijn liefste heeft het startsein gegeven om toch eens concreet heel de adoptieprocedure te onderzoeken.

Ben dus uiteraard over the moon! Maar wel een beetje bezorgd over de torenhoge kosten. Ons spaargeld is er tijdens de eerste pogingen IVf al een beetje doorgevlogen en wat er ons nog restte zit nu in ons huisje.

Maar, geen zorgen maken vooraleer het allemaal wat concreter is. Denk ik dan toch.

verliefd zijn

2005-01-06T10:57:00.000+01:00

We hadden vanavond met z’n allen (zijn nog steeds op retraite) een ietwat bizarre discussie over relaties. Iemand was duidelijk dat hij zich niet kon voorstellen dat een relatie tussen 2 mensen kon bestaan zonder dat beiden af en toe eens een scheve schaats reden. Hij was ook ooit in een ver verleden zo getrouwd, met de afspraak dat ze elkaar vrij zouden laten.Maar hij gaf grif toe dat dit niet zo goed gelukt is. Dat het iets is dat in theorie heel mooi klink, maar in de praktijk niet altijd haalbaar is. Tussen haakjes, het was uiteraard zijn vrouw die te jaloers was...maar dit volledig terzijde.

Wat mij deed betogen dat het in een relatie zo is dat je van tijd tot tijd je aangetrokken voelt tot anderen, zelfs verliefd wordt op anderen. Maar in een serieuze relatie ben je het aan jezelf en je partner verplicht om je duidelijk de vraag te stellen hoever je met deze verliefdheden wil gaan. En als je echt serieus bent over je relatie dan droom je een paar keer over die andere, flirt je er een beetje mee... en stel je daar je grens.

Zo heb ik iemand waar ik ieder jaar wel opnieuw een keer verliefd op wordt. Iemand die veel met mij gemeen heeft. We lezen dezelfde boeken, houden van dezelfde muziek en hebben het gewoon voor elkaar. Maar, ik doe hier niets mee. Ik droom een paar dromen van wat zou kunnen zijn, ik heb een paar fantastische gesprekken met deze platonische relatie over wat er allemaal op mijn hartje ligt en ieder jaar groeit onze relatie wel wat meer. Ooit zal hij misschien heel duidelijk en voor iedereen to see een hele goede vriend van mij worden waar ik veel lief en leed mee kan delen. Momenteel is het nog een beetje mijn eigenste geheimpje. Hij weet het zelf niet dat ik best een boon voor hem heb en mijn liefste is uiteraard niet op de hoogte. Ik denk dat hij het wel ok zou vinden....

Ik zou er ook niet mee kunnen leven als hij het niet ok zou vinden. Want naar mijn eigenste eer en geweten doe ik hier toch niets mis mee? Ik ben van mening dat je naast je partner best nog een paar mensen kan hebben die je lief hebt en waar je terecht kan met vreugde en verdriet en andere hartszaken die je niet aan de grote klok hangt.

En geef toe, zelfs een platonische relatie kan soms best wel spannend zijn, als is het alleen maar in je dromen. Oogcontact, een gedeeld geheimpje, een grapje dat niemand anders snapt. Dat zijn dingen die je na een tijdje minder hebt met je partner (ok, niet de grapjes die niemand anders snapt, daar zijn mijn liefste en ik gewoon heel erg sterk in).

Want een relatie geeft soms aanleiding tot routine en een beetje sleur. Wat op zich niet slecht is, want je constant moeten bewijzen en je best doen om de tegenpartij te betoveren met je good looks, verstand en humor is ontzettend vermoeiend. Dat je na een tijd gewoon jezelf kan zijn bij de persoon waarvan je zielsveel houd is gewoon een superluxe. Jezelf niet anders moeten voordoen en toch geliefd zijn....wat wil je meer.

Om nu even weer op het infertiliteitsgedoe terug te komen (daar was het sailing chick toch allemaal om te doen), relaties binnen deze sector kunnen alle richtingen uit. Of het geen kinderen kunnen krijgen maakt een einde aan een relatie. Of het verzuurt een relatie zo hard dat beide partners gewoon een vreselijk leven hebben.
Of heel deze miserie brengt je op een of andere manier dichter bij elkaar. Je vecht samen, naast elkaar en elk op je eigen manier tegen het spook van de kinderloosheid. Soms vecht je beide zo hard dat je elkaar misloopt en de relatie ook op de klippen loopt. Gelukkig vechten veel koppels echt zij aan zij zodat ze beiden gelouterd uit het gevecht komen. Het uiteindelijk krijgen van het zo gewenste kind zorgt meestal voor deze loutering. Als dat zo begeerde kind er niet komt ben ik ervan overtuigd dat je als koppel heel stevig in je schoenen moet staan om toch nog het verhaal te kunnen eindigen met een "en zij leefden nog lang en gelukkig".

Vermits P. En ik nu even in wapenstilstand leven (wat betreft infertiliteitsbehandelingen)probeer ik onze relatie weer wat te definiëren en doe ik mijn best om weer een beetje alles om ons twee te laten draaien. En als onze drukke jobs dit niet moeilijk maken is dit toch een goed voornemen van mezelf voor 2005. Het komende jaar draait alleen maar om ons.

op vakantie

2005-01-06T10:53:00.000+01:00

3 januari 2005
Ik zal er maar een datum bijzetten want tegen dat ik dit online kan zetten zijn we alweer een paar dagen verder. Ik zit namelijk in een huisje in de Franse Auvergne, ver van alle beschaving en dus ook van verbindingen met het internet. We hebben wel onze portable bij, omdat mijn liefste het plan had om zijn administratie wat bij te werken. Maar buiten de kinderen die wilden leren blind typen is dit toetsenbord niet vaak gebruikt.

Ikzelf ben al een aantal dagen aan het proberen een echte brief te schrijven naar mijn verre Afrikaanse vriendin. Ik heb er zelfs mijn echte vulpen voor meegebracht naar deze barre oorden. Maar het is toch iets dat ik een beetje verleerd ben, het echte schrijven. Een toetsenbord onder mijn vingers voelt veel natuurlijker aan en brengt mijn gedachten duidelijker over.

Soit, ik ben dus op vakantie. Een retraite die we nu al een jaar of 5 maken. Een dorpje met 5 huizen, waarvan 3 bewoond, waarvan 2 met touristen (en dan toevallig allemaal gentenaars, wat het "verdwijnen" wel minder echt maakt...vooral toen vorig jaar bleek dat de verhuurster van het andere huis toch wel een collega van mij is). We zitten hier met een bont gezelschap. Mijn liefste en ik, een goede vriend, en een andere goede vriend met zijn twee zonen. Onze Afrikaanse vrienden hebben uiteraard dit jaar verstek moeten laten gaan.

We hebben hier op ons gemakje het nieuwe jaar ingeluid met biefstuk-frieten en pepersaus (de kinderen mochten eens kiezen) en met de traditionele wandeling naar de beek om 12 uur. We kunnen er weer een jaartje tegen.

Op mijn gsm staat de duidelijke boodschap dat ik onbereikbaar ben tussen 31 december en 5 januari. Wat letterlijk te nemen is, want behalve als je je gsm tegen het raam houdt is er hier niets van verbinding. Wat na een paar dagen ongelooflijk bevrijdend begint te werken. De eerste dagen ga je nog wel eens heel onnozel met dat mini telefoontje tegen het raam staan duwen, maar na een paar dagen kan het je gestolen worden of er al dan niet een boodschap op je telefoontje staat.

Alles in het 800 kilometer verre Gent lijkt wel thuis te horen in een ander leven. Hier doen we niets anders dan uitslapen, uitgebreid ontbijten (met bleu d’Auvergne, een kaas die ik na deze vakantie weer een jaar lang niet eet omdat hij enkel hier zo lekker smaakt), lezen, lezen, lezen, lezen. Af en toe een gezelschapspel als we toegeven aan het gezaag van de kinderen. Ver na de middag maken we dan plannen om eens even buiten te komen. Vermits we dit jaar allemaal aan het recupereren zijn van een of andere griep zijn de wandelingen niet echt om mee te stoefen. Na een uurtje buitenlucht zijn onze gekrompen longen meer dan moe en verlangen we alweer naar de warme kachel. Thuisgekomen kunnen we aperitieven, een spelletje spelen, het eten voorbereiden, eten, een spelletje spelen, allemaal weer achter ons boek kruipen en gaan slapen.Spoel dat allemaal door met een paar flessen rode wijn en je hebt het perfecte goede leven...

Deze manier van vakantie nemen geeft je soms meer tijd dan je lief is om na te denken over het voorbije jaar en wat het komende jaar in petto zou kunnen hebben. Ik heb het goede voornemen genomen om geen goede voornemens te nemen. Buiten dat ene voornemen... ik zou graag een ander doel vinden dan het "zwanger worden". Ik had het er onlangs met Emma over. Als ik binnen 5 jaar terug kijk op mijn leven, vrees ik dat ik mezelf een beetje zielig ga vinden. Dat ik al mijn energie in dat zwanger worden gestoken heb en niets anders gedaan heb. Zij hoopte dat ik snel een ander doel zou vinden. Ik ook trouwens. P., echter sloeg een paar dagen later wel de nagel op de kop. Het is moeilijk een ander doel te vinden als je eerste doel niet bereikt is.

Los daarvan kon ik me natuurlijk niet houden om te dagdromen over de tijd dat we hier met ons kindje zouden komen. Nuja, old habits die slow...

Ik ga me dus niet druk maken over wat 2005 zou kunnen brengen, maar het gewoon proberen van een afstandje te bekijken en het tegelijkertijd proberen gewoon te beleven. Met andere woorden, we zien het wel.

Wat me vandaag wel even deed verschieten was dat ik van een van onze vrienden waar we al jaren redelijk close mee zijn de onvermijdelijke eindejaarsvraag kreeg "of wij nog niet aan kinderen aan het denken waren". Van het verschieten sneed ik bijna in mijn vingers bij het snijden van de tomaten. Het was ontzettend raar om ons verhaal te doen aan iemand die ik tot mijn dierbaren reken.

Wat me wel doet beseffen dat ik de voorbije jaren redelijk op mezelf gefocust was. Ik heb sowieso een heel groot beetje egoïsme in mijn karakter. Maar ik laat mezelf graag geloven dat het geen egoïsme is dat anderen kwetst. Vooral omdat ik ook wens van mezelf te vinden dat ik best wel attent ben tegenover mijn liefsten. Mijn gebrek is eerder een vorm van zo hard bezig zijn met mezelf dat ik niet open sta voor problemen van anderen.
Zo ben ik er eigenlijk wel van overtuigd dat de mensen die niet uit de kast gekomen zijn (wat is eigelijk het nederlandse equivalent van "coming out the closet"?) mij misschien al een paar keer hebben proberen vertellen dat ook zij problemen hebben met dat "genen doorgeven". Maar problemen met zwanger worden was al zo lang mijn monopolie dat ik waarschijnlijk nooit heb willen luisteren.
Ik maak me sterk dat dit ik nu ik dit mindere karaktertrekje van mezelf duidelijk erkend heb, ik meer mijn best doe om niet zo een egotripper te zijn. Wat niemand kan deren, want ik kan me niet voorstellen dat mijn dierbaren zo veel van me houden enkel en alleen door dit ene mindere trekje.

Ondertussen is het spelletje waar ik even van tussenuit gemuisd ben tot een einde gekomen en is iedereen weer met zijn boek rond de kachel gekropen. Ik ga me er eens bij gaan zetten....Want "in de ban van de ring" herleest zichzelf niet.

2004

2004-12-29T21:40:00.000+01:00

Ik ben al een paar dagen aan het broeden op mijn eigenste jaaroverzicht, maar een buikgriep heeft mij de voorbije dagen platgekregen en het was zo erg dat ik in de verste verte niet bij de computer geraakte. Eten is nog steeds niet opnieuw mijn favoriete bezigheid en het is absoluut niet leuk om je lichaam opnieuw te laten wennen aan eten.

Maar ok, 2004 dus...

Het jaar is ontzettend lang geweest en toch lijkt het op sommige vlakken voorbijgevlogen. Als ik hier in de zetel zit en rond me kijk, kan ik me niet voorstellen dat het al van februari geleden is dat we dit huis kochten. Het lijkt alsof we gisteren nog maar verhuisd zijn

Dat was dus een ontzettende sprong voorwaarts, het kopen van een huis. Het was de eerste keer in een paar jaar dat ik het gevoel had dat we weer vooruitgingen, in plaats van stil te staan bij dat ene ding dat ons niet schijnt te lukken

2004 was ook het jaar waarin we als ik goed kan tellen 2 ivf's gedaan hebben. Nummertje 5 en 6. 2004 was het jaar waarin de teleurstellingen en ontgoochelingen in de medische wetenschap ons teveel werden. Het falen van mijn lichaam deed me het gevoel krijgen dat ik in alles aan het falen was. Ik ging met rasse schreden naar de dertig en had nog niet veel op mijn palmares te schrijven.

2004, mijn operajaar. Een volledig jaar op wat vorig jaar mijn nieuwe job was. Een harde leerschool in onafhankelijkheid, vooral de laatste maanden en weken. Maar een leerschool waarin ik uiteindelijk geleerd heb voor mezelf uit te komen. Waarin ik geleerd heb dat ik binnenkort dertig zal zijn en dat als ik niet opkom voor mezelf niemand het zal doen

2004, mijn schrijfjaar. Het schrijven van dit soortement dagboek heeft mijn leven gered. Heeft vooral mijn mentale gezondheid gered. Ik zat voor het schrijven van dit ding zo diep in mezelf gekeerd dat ik twijfel of ik er ooit op eigen kracht uitgekomen zou zijn. Ik was zo gewoon geworden me anders voor te doen dan ik me voelde dat het in plaats van een zelfverdedigingsmechanisme verworden was tot een automatisme

2004, het jaar dat onze belgjes afrikaantjes werden,
dat mijn liefste K geboren werd
dat A voor een tweede keer zwanger werd (E denk ik trouwens ook)
Het jaar dat ik sam leerde kennen
het jaar dat mijn vriendschap met Emma bloeide en groeide
het jaar dat ik gezocht heb naar wat ik voor Grido kan betekenen
het jaar dat ik vooral gezocht heb naar mezelf

Wie ben ik?

Ben ik die getikte infertiele madam?

Of dat jonge, grappige collegaatje?

Die vriendin die teveel in zichzelf gekeerd rondloopt?

of nog steeds dat zot geval die niet weet wat ze wil?

Ik heb de voorbije jaren deel uitgemaakt van een groep vrouwen (en mannen) met dezelfde wensen, hetzelfde verlangen en vooral dezelfde pijn. Een groep die in de moeilijkste momenten de meeste steun kon bieden. Echter ook een groep die je afsluit van de gewone wereld.

Ik ben de laatste maanden weggegleden uit dat groepje. Niet in 1 keer, maar gewoon minder en minder langsgeweest. Me minder en minder beziggehouden met de levens van al die verschillende vrouwen die ergens in de cylus zitten waar ik ook zo lang in vastzat.

Nu, naar het einde van een redelijk bewogen jaar besef ik dat ik heel waarschijnlijk nooit meer deel zal uitmaken van dat groepje vrouwen. Ik zal niet snel meer met een nieuwe behandeling beginnen. Wat begonnen is als een lange rustpauze ziet er naar uit dat het zal uitdraaien in een redelijk definitieve stop met behandelingen.

Het feit dat iemand na aan ons hart ons vertelde dat ze zelf niet begonnen zijn aan behandelingen omdat ze zagen wat het met ons leven deed heeft me bevestigd in dit besluit.

Misschien, als er binnen 10 jaar nog steeds geen kind in ons huis rondloopt, kijk ik terug op deze woorden en zal ik misschien spijt hebben dat we nooit verder behandeld hebben.
Maar ergens kan ik me niet voorstellen dat er binnen 10 jaar geen derde partij in dit tweepartijenstelsel voorkomt.

Het doet ontzettend veel deugd om deze woorden neer te schrijven en dit gevoel van afsluiting te voelen. Ik weet zeker dat er nog momenten van twijfel genoeg zullen zijn. Maar deze zullen ook voorbij gaan, net als het jaar dat nu bijna op zijn einde loopt.

2005 staat al op kousenvoeten klaar om de rol van 2004 over te nemen. Om ons weer op een nieuwe 12 maanden durende achtbaan mee te nemen. Laat het maar weer een jaar vol hoogtes en laagtes worden, zo hebben we het gevoel dat we aan het leven zijn.

2005 wordt een beetje een jaar van afscheid. Afscheid van de jaren voor de dertig, wat toch een beetje je jeugdjaren zijn. Afscheid van het medische circuit. Afscheid van Infertiel Brein en Bittere Bitch (dat gaan we toch proberen).
Wat het niet zal worden, is afscheid van een kinderwens. Maar we zullen hard op zoek gaan naar een andere invulling van dat zwanger worden. Misschien wordt 2005 wel het jaar dat we ons in het adoptie-avontuur storten. Of krijgen we in 2005 wel een paar andere rare plannen die we eerst willen uitvoeren.

Voor al diegenen die meelezen, of het nu gewoon is om te weten hoe het met me gaat, of ben je verslaafd aan het leven van een onbekende, of put je op één of andere manier troost uit mijn gedachten... bedankt dat jullie lezen, want ik put hier zelf heel veel troost uit. Geniet van het einde van het jaar!!!

Laat 2005 het jaar worden
waarin vergeten dromen uitkomen
waarin nieuwe dromen gevormd worden
waarin je overwinningen kan vieren zonder te moeten strijden
waarin je gelukkig bent zonder eerst ongeluk te moeten kennen
waarin je tranen met tuiten huilt, zonder verdriet te kennen
waarin je de beste bent, zonder daarvoor de eerste te zijn
waarin je kortweg jezelf bent....

Ik ben zeker zwanger en andere nonsens

2004-12-22T21:44:00.000+01:00

P. en ik waren het vandaag roerend eens. Ik MOET wel zwanger zijn. Toen ik onlangs de kans kreeg om mijn dure, veel te dure hospitalisatieverzekering op te geven en voor een vijfde van de prijs een gelijkaardige verzekering via P. zijn werk te nemen heb ik uiteraard niet getwijfeld.

Ik was van plan om vandaag de aangetekende brief naar mijn verzekering te sturen en alles op te zeggen. Naar de bank te gaan en mijn betaalopracht stop te zetten.

Tot ik een mailtje kreeg van P. zijn werk waarin stond dat ik 3 maand op de wachtlijst stond voor ik echt verzekerd was. Behalve als ik zwanger was....dan loopt de wachttijd op tot 8 maanden.

Wat P. en mij gierend van het lachen deed uitroepen dat -ons geluk kennende- ik dan zeker nu zwanger moest zijn!!!!!!!!

Los van deze nonsens begint mijn leventje eindelijk weer wat op zijn plooien te komen. De drukke decembermaand op het werk is eindelijk gedaan. Morgen mijn laatste dag en dan heerlijk 2 weken rust en stilte.

Mijn lijf werkt deze maand alweer iets beter. Heb toch een dag meer hoge temperaturen opgemeten. Wat uiteraard ook aan het feit kan liggen dat ik al een paar dagen grieperig ben.

Heb geen zin om over mijn lijf te zwansen.

Heb geen zin in familietoestanden met kerst

Heb geen zin in het telefoontje dat ik volgens mijn moeder kan verwachten van een oude schoolvriendin omdat er binnenkort een reunie gepland is. Leuk, al die oude gezichten, slapeloos van het leven met kleine babies of dikke buiken.......no thanks

En nu heb ik geen zin meer om verder te schrijven, omdat ik gewoon de pest in heb

Het zal ook wel aan de griepduiveltjes liggen, dus ik kruip nu gewoon beter mijn bed in.

Ik beloof nog eens langs te komen voor ik op reis vertrek

Dag terug aan Anke die weer opgedoken is. Weet dat ik aan jou en Tricky denk tijdens deze fantastisch leuke dagen

kisses

Laat het maar kerst zijn

2004-12-13T22:32:00.000+01:00

Kerstmis, altijd mijn favoriete tijd van het jaar geweest. Maar de laatste jaren steeds iets minder. Jaja, ook hier laat het gemis van een kind zich jaar na jaar harder voelen. Net zoals met verjaardagen is het het moment dat je terugkijkt op het voorbije jaar (niet zwanger geraakt) en vooruitkijkt op het komende jaar (hopelijk volgend jaar op z'n minst met een zwangere buik rond de kerstboom).

En ook deze keer zal ik ergens diep vanbinnen een straaltje hoop planten dat 2005 het wonderjaar zal worden. Maar eveneens diep vanbinnen geloof ik er al lang niet meer in.

Vorige weekend waren we op een kerstfeestje van P. zijn werk. Een jaarlijks terugkerend evenement. Waar de koppels die 2 jaar geleden nog vrij en vrolijk met ons aan de champagne zaten nu met zakdoek, jasjes, tasjes en knuffelberen achter kleine opdonders lopen om ze bij de kerstman te krijgen. Die druk in de weer met vochtige doekjes chocoladesmoeltjes afkuisen.

Die je ziet denken waarom ik nog steeds niet met dikke buik rond de tafel sta. Die dikke buik is anders wel voor te zorgen tegen volgend jaar hoor...

Maar, we blijven naar het feestje gaan omdat er toch nog een aantal toffe mensen rondlopen (single mannen ... die misschien binnen 2 jaar me vrouw en kind komen) en omdat we bij het naar huis gaan een gratis kerstboom meekrijgen.

Aja, die kerstboom. Ik ben zondag vroeg opgestaan om brood te bakken, een appeltaart in de oven te schuiven en de kerstboom te versieren. En de hele tijd er niet van kunnen genieten omdat er toch iets aan het plaatje ontbrak

Op de koop toe is er bij mijn ouders ingebroken afgelopen weekend en zijn de klootzakken van dieven met alle kerstcadeautjes gaan lopen.

Over een kerstdrama gesproken

Laat die 24 en 25 december maar snel voorbijgaan, voor mij hoeft het dit jaar niet echt

De finishlijn

2004-12-03T19:27:00.000+01:00

Meer en meer (ex)lotgenoten beginnen de eindstreep te bereiken of zijn momenteel met vlaggen, confetti en feestschalmeien over de eindstreep aan het paraderen.

Ik lees op verschillende amerikaanse, engelse en zuid afrikaanse blogs over vrouwen die de weg naar de hel verschillende keren afgelegd hebben. Heen en terug. Om dan eindelijk na veel ellende zo ver te raken dat ze een relatief normale zwangerschap hadden. Om dan toch terug even naar de hel te wandelen omdat ze te vroeg bevielen. Maar al bij al beginnen meer en meer wanhopige gevallen eindelijk over de laatste streep te komen.

En eerlijk gezegd...ik zie het mij niet doen.
Ik zie mezelf geen feestschalmeien bestellen om mijn laatste meters voor de streep en eerste meters achter de streep te laten begeleiden. Ik zie niemand confetti kopen om mij daarmee te overgieten omdat we eindelijk op het punt zijn aangekomen waar al die anderen al zo lang zijn.

Toen we vorige week terugkwamen van het ziekenhuis vroeg ik aan P. of hij ons daar ooit ook zo ziet zitten. Of hij diep vanbinnen het gevoel heeft dat het wel of niet voor ons is weggelegd.

En hij kon niet meer zeggen dan "ik hoop het"...

Ik durf het zelfs niet meer hopen. Ik kan het ook niet meer voelen. Ik kan mijn intuitie niet meer vertrouwen. Omdat ik teveel nadenk. Omdat ik teveel hoop.

Je hebt van die mensen die het gewoon weten. Die weten of iets gaat gebeuren of niet. Die daar rotsvast van overtuigd zijn.
Met alle wil van de wereld...het lukt me niet om overtuigd te zijn dat dit geluk ons ooit zal overkomen. Nochthans zou die zekerheid alles zo veel makkellijker maken.

Maar ondertussen feest ik toch een heel klein beetje mee met de anderen die de finish bereikt hebben. Ik strooi een beetje confetti, geniet van de champagne, laat de feestschalmeien toeteren... en droom van de dag dat ik in het midden van de parade zal staan met dat bundeltje geluk in mijn armen

een vroege kerst

2004-11-27T11:43:00.001+01:00

ik ben niet katholiek, noch ben ik katholiek opgevoed. Maar dit kerstliedje werd altijd door mijn moeder gezongen en het speelt sinds gisteren door mijn hoofd (ik heb het ook luidkeels op de fiets zitten zingen ....)

't Is geboren het God'lijk Kind Komt,
herders speelt op uw feestschalmeien
't Is geboren het God'lijk Kind
dat ons allen zo teer bemint

Ik zie een engel die daar gezwind
Dalend over de groene weiden
'k Zie een engel die daar gezwind
Bij hun schaapkes de herders vindt

Schrikt niet, herders, weest blijgezind
Laat uw schaapkes in die valleien
Schrikt niet, herders, weest blijgezind
Daar gij eerst de Verlosser vindt

In een stal ligt dat God'lijk Kind
Op wat stro moet 't zijn leden spreien
In een stal ligt dat God'lijk Kind,
Waar zijn moeder 't in doekjes windt

Hoort, hoe klagende zucht de wind
Jezus ogen zo bitter schreien
Hoort, hoe klagende zucht de wind
Daar Gods lijden op aard' begint

Zondaars boos, weent uw ogen blind
Laat u Jezus niet meer verbeien
Zondaars boos, weent uw ogen blind
Daar Gods lijden de dood verwint

Laten we zeggen dat het mij bijgebleven is door de melodie eerder dan de tekst. Al vindt ik feestschalmeien wel een super grappig woord.

Kato is geboren. 4kilo75 en 52cm baby waar ik al halsoverkop verliefd op geworden ben.

het komt het komt

2004-11-26T13:07:00.000+01:00

mijn petekindje is aan het geboren worden, de volle maan heeft zijn werk gedaan
ben zenuwachtig

ieieieieieieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

Godverdomme

2004-11-24T10:30:00.000+01:00

8 dagen, 8 stomme, idiote dagen. Met 10 zou ik ontgoocheld zijn, met 12 zou ik blij zijn, met 14 zou ik over the moon zijn.
Maar 8 korte dagen....
8 dagen een verhoogde temperatuur. En op dag 9 tuimelt de curve weer naar beneden.
Het feit dat dit betekent dat ik uiteraard weer eens niet zwanger ben doet er niet toe. Ik wil gewoon dat mijn lijf weer werkt. Want op deze manier word ik nooit zwanger.
Op de koop toe heb ik vanmiddag een heel erg belangrijke vergadering en heb ik dus vanmorgen een halfuur voor mijn kleerkast gestaan om te beslissen wat ik moest aandoen. Sexy rok en hoge laarzen? Klassieke broek en klassieke trui? Jeans en coltrui? Haren los in de wind, klassiek opgestoken of 2 lieve vlechtjes?
En dan te denken dat de meerderheid van de mannen aan de vergadertafel vanmiddag homo’s zijn...
Dus uiteindelijk gekozen voor glanzende nachtblauwe broek waar mijn kwabbige hormonenbuik (excuses, excuses ... maar er liggen hier wel overblijfselen van 2 croissants op mijn bureau) niet te veel in te zien is en zacht wit truitje. Lief en klassiek. Ik zal het van mijn fabuleuze verstand en dossierkennis moeten hebben om mijn job te redden.
Zucht...

een zondagnamiddag

2004-11-21T13:56:00.000+01:00

Ik zit al een tijdje te tokkelen op de computer en vraag me af of ik een hilarisch stukje zou schrijven of gewoon mijn gedachten op papier probeer te zetten.

Maar die gedachten zijn niet echt vrolijk en optimistisch en dan vraag ik me af of door ze neer te schrijven ik mezelf niet te veel begin te wentelen in het verdriet en de depressiviteit. En of ik niet beter mezelf oppep en nog iets constructiefs ga doen op deze sombere zondag.

Als ik naar buiten kijk ziet het er nochthans helemaal niet somber uit. Het is vrieskoud, maar de lucht is strakblauw en de herfst toont zijn meest prachtige kleuren.

Maar binnen in mijn hoofd is het wel somber. Van een hele periode van vrolijk optimisme begin ik weer te degraderen naar pessimisme en gedachten dat het allemaal de moeite niet waard is.

Uit ervaring weet ik dat deze gedachten wel weer verdwijnen, maar het is toch niet zo leuk. Daarom dat ik eigenlijk dit allemaal niet wil neerschrijven.

Het nieuws van twee dagen geleden over de miskraam van een goede vriendin, en nog veel meer het nieuws dat zij ook al zolang problemen hebben heeft de kraan van de somberheid volop opengedraait. En nochthans weet ik dat zij op dit ogenblik waarschijnlijk al volop bezig zijn met de toekomst, met verder leven, met verwerken. Dus is het stupide dat ik hier ondersteboven ben van het nieuws en het niet geplaatst krijg.

Voor de eerste keer trouwens krijg ik iets niet geplaatst dat anderen overkomt. Dat mijn eigen problemen soms moeilijk in een aangepast kadertje geplaatst worden is begrijpelijk voor mij, maar meestal trok ik mij de problemen van anderen niet zo erg aan. Ik kon ze makkellijk vergeten en met mijn eigen leventje verder doen.

Maar het feit dat deze lieve mensen gelijkaardige situaties meegemaakt hebben als wij en dat ze ervoor gekozen hebben om het allemaal alleen te dragen .... pffffffffff. Uiteraard is het hun eigen keuze. Ik kan ik me niet voorstellen dat ik de voorbije jaren overleefd zou hebben zonder dat onze omgeving er was om me op te vangen, of om gewoon rekening met me te houden. Maar wat ik geleerd heb is dat iedereen deze toestanden op zijn eigen manier verwerkt.

En toch, het zal nu nooit meer hetzelfde zijn. We zullen een nieuw niveau van vriendschap ervaren. Zelfs zonder over dit hele gedoe te praten. We zullen elkaar anders zien. Niet dat dit slecht is. We zullen bepaalde dingen misschien kunnen delen, anderen niet. Maar we zullen het WETEN. En het gewoon weten is vaak al genoeg.

Ik zal waarschijnlijk ook minder zielig doen ten opzichte van hen. En dat is maar goed ook. Zieligeheid is een emotie die ik toch wil afleren.

En in de toekomst zal 1 van ons beide zwanger zijn voor de andere. Of zullen zij of wij een stap verder zitten in een eventueel adoptieproces. Maar ik kan me nu niet meer voorstellen dat dit mij verkeerd zou raken. Zoals ik er ook zeker van ben, dat het hen niet verkeerd zal raken.

Het is ontzettend raar, maar na jaren op verschillende internetfora, gemeenschappellijke IVF clubjes, patiëntenverenigingen en chatsessies met de www.vrouwen-die-IVF-doen.com, lijkt het wel alsof ik nu pas echte lotgenoten gevonden heb. Omdat ik ook andere dingen van hun leven ken? Omdat ze helemaal anders omgaan met deze materie? Omdat ze zijn wie ze zijn? Omdat ik weet dat we samen een toekomst delen?

Het idee dat deze mensen hetzelfde pijnlijke traject doorlopen als wij ... ik kan er niet van over.

Neerschrijven van deze gedachten helpt dus wel. Ik voel me alsof er toch alweer een deel van de berg die ik op mijn schouders draag aan het afbrokkelen is. Misschien volgt er later vandaag toch nog een grappigere noot.

Narrow daylight

2004-11-20T16:14:00.000+01:00

Narrow daylight entered my room
shining hours were brief
Winter is over
Summer is near
Are we stronger than we believe?

I walked through halls of reputation
among the infamous too
as the camera clings to the common thread
beyond all vanity
into a gaze to shoot you trough

Is the kindness we count upon
hidden in everyone?

I stepped out into a sunlit grove
although deep down I wished it would rain
washibg away all the sadness and tears
that will never fall so heavily again

Is the kindness we count upon
hidden in everyone?

I stood there in the salt spray air
Felt wind sweeping over my face
I ran through the rocks to the old
wooden cross
It's a place where I can find some peace

Narrow daylight entered my room
shining hours were brief
Winter is over
Summer is near
Are we stronger than we believe?

"Diana Krall"

mindblowing

2004-11-20T01:05:00.000+01:00

en toen in het tumult van de vrijdagavond, de vakbondsvergaderingen op het werk, de leuke vooruitzichten van de vriendin die langs zou komen vanavond voor some serious chatting is de wereld even blijven stil staan.

lieve vrienden waarvan we niet wisten dat ze lotgenoten waren hebben onze ergste vrees meegemaakt. Na jaren proberen toch zwanger om het dan te moeten afgeven net op het moment dat jullie het wereldkundig zouden maken.

het besef dat jullie misschien al even lang met dezelfde pijn rondlopen als wij en dat wij steeds op jullie konden steunen bij een ontgoocheling maar wij niet wisten dat jullie hetzelfde meemaakten doet mijn hart en verstand stil staan.

het gaat mijn nochthans redelijk uitgebreide verstand te boven. Het is zo groot dat ik het niet kan omvatten, niet kan bevatten.

ik wens jullie alles toe

ik ben er niet goed van

voor de eerste keer in 4 jaar gaat het eens niet om mij in mijn hoofd. Een nieuwe en niet zo leuke gewaarwording

ik denk aan jullie

de herfst is vandaag officieel begonnen hier

xxx

Vacuum

2004-11-10T10:05:00.000+01:00

Ik leef momenteel een beetje in een vacuum wat betreft het onderhouden van mijn geschreven gedachten. Er is maar 1 schuldige en dat is werk werk werk. Dit is niet normaal voor iemand als ik die eigenlijk niet echt gek is van werken.

Maar we hebben de piekmomenten weer overleefd. net genoeg tijd vrij nu om mij voor te bereiden op het volgende piekmoment.

Na een kinderfestival afgelopen weekend (kindjes, balonnen, ouders en kindjes, lieve kindjes, schattige kindjes, schattige kindjes met balonnen, schattige kindjes met losgelaten balonnen, idiote ik op een stoel op een tafel aan het springen naar de losgelaten balonnen) naar het Sinterklaasfeest binnen een aantal weken. Ik heb al mijn lieve collega's die er van uitgaan dat ik dit ga coördineren (ja, sinds de ontslagperikelen ben ik de nieuwe "geef het maar aan haar,zij lost het wel op" geworden) al lik op stuk gegeven dat ik NO WAY de grote organisator ga zijn achter het Heilige Man programma waar werknemers met kinderen op uitgenodigd worden en allemaal leuke cadeautjes mogen kiezen en bla bla bla bla .....

Dat is een zondag die ik NIET op het werk ga doorbrengen.

Naast werkperikelen is er niet veel aan het gebeuren met mijn eigenste ikje. Heb ondertussen 3 sessies bij ons Sabientje achter de rug en slik nog braafjes elke dag mijn homeopatische korreltjes in. Ondertussen is mijn slikgedrag ook aangevuld met visolie capsules en spirulina capsules (algen). Als ik niet oppas krijg ik nog kieuwe als extra bonus ...

Natuurlijk, niet te vergeten, het foliumzuur dat al vier eeuwen en een dag mijn vaste bestelling is bij de apotheek om de hoek. Ik geef eerlijk toe dat ik niet steeds bij dezelfde apotheek ga (wat niet moeilijk is vermits wij er 5 op wandelafstand van ons huis hebben), om niet als een zielige probeerder over te komen. Of om niet de pillenslikker van de buurt te worden.

Het dieet lukt ook vrij aardig. Weinig witte koolhydraten, veel volkoren gedoe. Minimum aan suiker, minimum aan alcohol (woepie!!!!) en geen koffie.

Relaxen en voldoende slaap komt er niet echt van, maar daar probeer ik de komende dagen verandering in te brengen want ik ben heerlijk thuis tot en met zondag.

Thuis, wat valt er daar over te vertellen? Hiep hiep hoera .. mijn moederinstinct is weer even gesust want heb een nieuw fornuis. Zo'n echt, vrijstaand, groot, 5 gasbekkens (met wokbrander), enorme oven, italiaans design, in "den inox". Alleen staat het momenteel als een tang op een varken omdat de rest van mijn 'degelijke eiken vlaamse keuken' er niet bij past. Dus langzaamaan gaan we ook onze keuken aanpakken en er iets nieuws van maken, ook al was dat pas voor binnen een paar jaar gepland. Maar ik kan weer koken naar hart en ziel!

Wat betreft de zwangere omgeving: niet veel nieuws. L. staat op springen, nog een drietal weekjes en de wereld heeft er weer een superkind bij (uiteraard super, vermits ik ahum ahum ahum de meter wordt). Het meterdekentje dat ik aan het naaien ben is bijna klaar. A. zal onhdertussen ook al wat buitenmaatse proporties aangenomen hebben, maar ik moet bekennen dat ik ze al lang niet meer gezien heb. Ik schaam me hier een beetje over en het schuldgevoel begint af en toe de kop op te steken. Maar ik weet dat zij het probeert te begrijpen en dat ze hier flink meeleest en dat ze hopelijk ook beseft dat het allemaal wel in orde komt, ook al lijkt het soms een beetje veraf. Ik mis mijn petekindje wel heel hard ... maar misschien zal hij het later ook begrijpen. De E. die hard aan het proberen is voor een tweede zit momenteel in het buitenland te proberen denk ik.

De mama's dan. Dank Y. voor het doorsturen van de meest leuke foto's! Jullie zien er ontzettend gelukkig uit en daar ben ik blij om. M. en S. zijn 2 uiterst schattige kindjes. Doet me zin krijgen om jullie weer eens in levende lijve te zien.

De afrikaantjes. Ook daar hoor ik alleen maar positief nieuws. Als jullie meelezen, doe de afrikaanse kindjes mijn groeten.

Voila, een kleine update van het leven in vacuum, voor al mijn trouwe fans.

Een mindere noot hier helemaal onderaan. Ik denk heel hard aan Tricky en Anke. Ik hoop dat de stilte gewoon betekend dat ze helemaal ondersteboven zijn van het goede nieuws en niet dat ze van twintig hoog naar beneden gestort zijn wegens alweer slecht nieuws. Als ik er kan zijn voor jullie (die val van 20 verdiepingen heb ik op 1 of andere manier overleefd) dan gillen jullie maar even door cyberspace xxx

zo'n dagje

2004-11-02T11:28:00.000+01:00

holadihé, ik ben er nog
geen tijd gehad om te obsessen over mezelf en mijn lijf en mijn word ik ooit mama geratel
geen tijd gehad om veel tijd aan mezelf te besteden, mijn gedachten en gevoelens te analyseren

vorige week is 1 van de directieleden die bij mij werkte ontslagen
morgen wanneer we terug beginnen werken na onze 4 weekenddagen vrees ik dat een andere collega van mij niet meer zal komen opdagen
komt ze wel dan wordt ze in december buitengesmeten
heb ook mijn vorige baas aan de lijn gehad (rillingen lopen nog steeds over mijn rug als ik aan haar denk)over wat er nu weer aan de hand was bij ons ....
de vakbonden zouden een actie moeten gehouden hebben tijdens de première in antwerpen maar heb er niets over gezien of gehoord
heb geen zin om morgen vrolijk naar het werk te gaan
heb ook geen zin om ander werk te gaan zoeken
mijn contract loopt nog tot juni, dus heb nog wel even
misschien toch overwegen om mijn gebazzel uit te geven
(heet van de naald: heb een vraag gekregen om mijn schrijfsels uit te geven ... best grappig)

op de koop toe kan ik me eigenlijk geen dag verlof veroorloven (en ik kan ook niet gaan werken, want 2 november is bij ons ook een officiële feestdag, dus gebouw is gesloten) omdat ik massief veel dingen moet afwerken tegen zondag

en tegen maandag de 15de vermits ik volgende week verlof neem om mijn keuken te schilderen

en naast dit alles is het vandaag verkiezingen in dat grote land aan de andere kant van het water. wat me toch een beetje zenuwachtig maakt.
heel erg zenuwachtig eigenlijk. en een beetje emotioneel

De slachtoffers van Bittere Bitch spreken

2004-10-26T11:38:00.000+02:00

Zoals ik gisteren al schreef is de bittere bitch in mij aan het slijten. En is Bittere Bitch een fenomeen dat niet door iedereen begrepen wordt. Zo kreeg ik vandaag een mailtje van een oude vriendin. 1 van de slachtoffers van Bittere Bitch.

Ik begrijp dat ze zich gekwetst voelt, want ik zou nooit aan de ontvangende kant van mijn bitterheid willen staan. Ik weet dat de dingen die ik in mijn bittere buien denk verschrikkelijk zijn, asociaal en gewoon niet mooi.

Maar, ik heb een tijd geleden ook beseft dat die bitterheid uit mijn lijf moet. En van de honderden opmerkingen die BB ooit gedacht heeft, heb ik er helaas eentje uitgesproken ten opzichte van die ene vriendin. Maar daarvoor had ik dan ook mijn blog opgestart. Om die bitterheid te kunnen ventileren. Lezen op eigen risico noemen ze dat dan. Maar toch, ik begrijp dat het niet makkelijk moet zijn om jezelf te herkennen in de bittere storm die soms losgelaten wordt.

Dus inderdaad... ik heb die ene vriendin echt te kort gedaan. Na 4 jaar onbegrepen onvruchtbaarheid (hip hip hoera, die mijlpaal komt er binnenkort ook aan voor ons) hebben zij eindelijk een ivf gedaan. En het was mirakels van begin tot einde. Uiteraard met de hoofdprijs der hoofdprijzen... een zwangerschap en ondertussen een zoon van een paar maanden oud.

En daar sta je dan. We waren met ons tweetjes zowat de enige overblijvers op dat stomme ‘ik probeer zwanger te worden en het lukt niet’ eiland. We waren geen ivf maatjes, want ik zat ondertussen al hoog en breed bij de gevorderden, maar toch... het was wij tegen de rest.

En ik wilde mijn ivf kennis delen. Ik ging er eerlijk gezegd van uit dat het zoals bij zo velen niet zomaar van de eerste keer zou lukken. Maar zowel zij als 1 van de andere overblijvers hadden op hetzelfde moment dat felbegeerde ticketje in de hand na 1 keertje ivf-en.

En ja, sorry, maar dan valt de hemel op je hoofd. Uiteraard ben ik blij geweest voor hen. Maar uiteraard, en lievekes... onderschat dit niet, ben ik razend geweest, stikjaloers, kwaad, triest, ontzet; heeft dit meer pijn gedaan dan iemand zich ooit kan voorstellen.

En op zo’n momenten zoek je naar de beste manier om jezelf te beschermen. En soms is dat gewoon doen alsof datgene wat pijn doet niet bestaat. Alsof er nooit die ene lotgenoot is geweest die er altijd voor me was, steeds attent een sms-je of telefoontje over had als het minder met me ging. Ik weet dat het niet getuigt van grote moed of dapperheid dat ik gekozen heb om te vluchten uit onze relatie.

Maar het is godverdomme zo moeilijk. Hoe kan je iemand recht in de ogen kijken en doen alsof er niets aan de hand is, terwijl je de meest lelijke dingen denkt en er binnenin je een vuur brandt dat al je organen doet smelten? Hoe kan je de vrolijke, lieve vriendin van vroeger zijn als dat ene ding wat haar zo gelukkig maakt nu net het ene ding is waar ik zo hard naar hunker?

Jezus... ik ben al blij dat het me lukt om normaal om te gaan met de zwangerschap van L. die nu op het einde loopt. Dat ik zonder al te veel pijn en eigenlijk met vertedering kan kijken naar de voorbereidingen. Naar het ontcijferen van de werking van de nieuwe maxi cosi, naar het in elkaar proberen steken van de buggy, naar het ouderlijke geluk dat als een nevel rond hun huisje hangt.

Want ook dat is niet altijd evident. Het zelf onvruchtbaar zijn en proberen te bestaan in een wereld vol zwangere buiken en kleine kinderen is gewoon moeilijk. Er zullen best vrouwen zijn die hier geen probleem mee hebben. Maar bij mij werkt het zo niet.

Ik doe elke dag mijn best om te overleven en het spijt me dat ik daardoor soms mensen tegen de schenen stamp. Maar lieverds, geef het tijd. Hecht niet teveel waarde aan de razernijen van BB. Het is stoom die afgelaten moet worden, meer niet. Geniet van jullie geluk... en ergens op het pad naar weet ik veel waar zullen we elkaar weer tegenkomen. Zeker weten.

Want ik wens het niemand toe, de gevoelens die mij het laatste jaar overspoeld hebben, de gevoelens van machteloosheid, van woede, van frustratie, van mislukking. En laat me deze gevoelens alstublieft verwerken op mijn manier. Weet dat ik jullie nooit heb willen kwetsen, maar dat het niet makkelijk is om deze weg af te leggen.

Accu: (accumulator) (Lat.) m. (-toren, -s).

2004-10-25T14:53:00.000+02:00

Ben dus vorige week naar een accupuncturiste/homeopathe geweest. Na het beginnen lezen van The Infertility Cure heb ik besloten eindelijk eens een afspraak te maken. Het boek is ontzettend leerzaam als je into this kind of thing bent.

De schrijfster gaat uit van het feit dat als er anatomisch niets mis is met de vrouw en er bij de man geen verminderde vruchtbaarheid gevonden is, dat er dan geen enkele reden is waarom er geen zwangerschap bekomen kan worden. Zoals in zovele oosterse filosofieën gaat het allemaal over evenwicht en balans. En eerlijk gezegd .. dat klink nog niet zo stom. De voorbije 3 jaar hebben mijn evenwicht en balans serieus verstoord. Wat zich nu uit in een cyclus from hell.

Ok, dus ikke naar ons Sabientje (dit wordt de naam voor deze externe kracht die mijn lijf weer in balans moet krijgen). Nadat Emma haar had goedgekeurd was het vorige week mijn beurt om eens langs te gaan.

Het was ... fascinerend. Ze was zelf niet zo spraakzaam, maar stelde ontzettend veel vragen die op het eerste zicht niet altijd verband hielden met mijn lijf. Na een eerste onderzoekende gesprek gingen de vragen door terwijl ik rustig op de behandeltafel lag met naaldjes die overal uitstaken (je voelt daar dus helemaal niets van). Blijkbaar had ze na de vragenronde reeds een eerste conclusie getrokken, want buiten terugkerende naaldjesbehandeling heeft ze mij ook een homeopathische kuur voorgeschreven. Ik smelt dus de laatste 3 dagen bolletjes tinctuur van Sepia onder mijn tong. Sepia wordt als ik het net mag geloven toegepast voor volgende “kwalen”
Toepassing
- - Overgangsklachten;
- nervositeit;
- depressie;
- chronische ontstekingsprocessen van de inwendige vrouwelijke geslachtsorganen;
- huidontstekingen die met blaasjesvorming
- overmatig transpireren;
- lichte leverontstekingen.

Bij katten wordt sepia in verband gebracht met baarmoederproblemen ....

En bij paarden verbetert het de functies van de vrouwelijke geslachtsorganen ...

Ik ben dus ontzettend benieuwd wat en hoe. Ons Sabientje heeft nog niet door dat ik haar de volgende keren de oren van het hoofd ga vragen, maar daar leert ook zij wel mee leven.

Katflap

2004-10-25T13:24:00.000+02:00

Onze kater is sinds afgelopen weekend de trotse eigenaar van een eigen deurtje in de keukendeur. Allemaal goed en wel, maar onze kroost weigert daar gebruik van te maken. Het is namelijk oneindig veel makkelijker om gewoon je strot open te zetten, een klaaglijk miauwen voort te brengen zodat onze trommelvliezen barsten en met opzettelijk zielige katte-oogjes aan het raam te gaan zitten, zodat onze weerstand smelt. En we dus gewoon weeral de deur of venster open zetten of ... stel je dit voor ... het kattenluik zelf openduwen zodat meneer rustig naar buiten kan stappen.

Dit herhaalt zich gedurende de nacht nog een paar keer. En wij komen daarvoor uit ons bed, echt waar.

Dat doet mij vermoeden dat opvoeden niet altijd even makkelijk is en dat het heel erg nobel is om aan zo’n babyproject te beginnen vol goede voornemens en principes. In realiteit krijg je waarschijnlijk wel eens het deksel op de neus (of de katteflap op de snorharen).

Los van onze slecht opgevoede kater draait mijn twijfelende brein tegenwoordig weer eens overuren. Voornamelijk ’s morgens op de fiets op weg naar het werk. Het lukt me trouwens nog altijd niet om een kindervrij moment of parcours te bedenken. Kom ik de fietszitjes niet gevuld met kinderen tegen, dan wel de mama’s en papa’s met lege kinderzitjes. En tegenwoordig vooral papa’s met buggy’s. Denk dat er veel nieuwe mannen in mijn buurt wonen.

Dan denk ik dat P. en ik misschien helemaal niet klaar zijn voor kinderen. Nooit meer lang uitslapen op weekenddagen, nooit meer bewust niets doen, terwijl de afwas torenhoog gestapeld is, we geen kreukvrije kleren meer hebben en alle planten aan het doodgaan zijn door gebrek aan water. Zie ik dat wel zitten om mijn hele leven te laten draaien rond iemand anders? Om er altijd te zijn voor dat leventje? Om in een routine te vervallen van crèche, onthaalmoeders, werk, opvang op school .....

Maar dan denk ik ook dat dat gewoon excuses zijn die mijn ontgoochelde brein tevoorschijn tovert. Om toch te kunnen zeggen dat we het eigenlijk niet zooooo erg vinden dat er geen kindjes in ons gezin zijn.

Het is natuurlijk ook zo, dat als kinderen krijgen te lang begint te duren, je gewoon overdreven veel tijd hebt om je keuze in vraag te stellen. Wanneer je kort na het stoppen met de pil zwanger raakt, dan komt het niet meer in je op om de situatie in vraag te stellen. Wat waarschijnlijk veel beter is voor je geestelijke gezondheid.

Los van de twijfels of deze oermoeder eigenlijk wel mama wil worden, heb ik het gevoel dat mijn bitterheid aan het slijten is. Ik heb geen energie meer om in Bittere Bitch te steken. Toch niet full time. Ik heb nog wel wat personen in mijn omgeving die juist datgene kunnen zeggen dat Bittere Bitch tot leven wekt. Helaas zijn dit meestal mensen die ik best wel graag heb en weet ik dat ze het uit de goedheid van hun hart zeggen , bla bla bla bla bla ....

En het zijn raar maar waar, juist de mensen die ik graag heb (en waarvan ik verwacht dat zij mij graag hebben) die mijn bitterheid het minst begrijpen. Waar ik me bewust inhou om Bittere Bitch volledig los te laten omdat ze het gewoon niet begrijpen ...

Ik weet dat Bittere Bitch vaak zeer kwetsende opmerkingen kan maken (bij de opmerking dat iemand mij haar zwangerschap nog niet wou vertellen omdat we met verlof waren en ze mijn verlof niet wilden verprutsen .... springt Bittere Bitch in actie om te antwoorden “dus verpest je nu maar direct mijn hele leven?”). Dus laat ik haar meestal enkel razen in mijn hoofd. Wat ook niet gezond is. Maar mag ik erop vertrouwen dat de mensen mij nog graag gaan hebben als ik ze met een paar welgemikte opmerkingen de grond in hamer?
Moeten mensen dat zo maar begrijpen, omdat ik nu toevallig niet zwanger raak?

Ja en nee waarschijnlijk.

Ja, het is een feit dat mensen die het allemaal zelf meegemaakt hebben beter omkunnen met deze bittere opmerkingen. Omdat ze weten vanwaar het komt. Omdat ze weten dat niet zwanger worden je raakt in een deel van je wezen dat zo ontzettend veel pijn doet. Omdat ze weten dat deze bittere opmerkingen een schreeuw naar de buitenwereld zijn, een schreeuw om hulp, om begrip, om een troostend woord, om een manier om van deze pijn af te raken.

Nee, bitter zijn is niet de beste oplossing om deze pijn te doen ophouden. Maar het is soms zo makkelijk. En in periodes waar de pijn alles overheerst doet het deugd om opmerkingen te pareren met je bittere zwaardslagen. Maar waarschijnlijk is het maar goed dat deze zwaardslagen enkel in je eigen hoofd inhakken, want ze doen meer slecht dan goed wat betreft vriendschappen. Denk ik dan toch ...

Los van dit alles heb ik de laatste dagen ook aan Anke en Tricky gedacht. Hoe gaat het met jullie? Nood aan een welgemeende proficiat of eerder wat gezelschap nodig van Bittere Bitch? Jullie weten dat ik het weinige dat ik kan doen, wil doen om “alles weer beter te maken”? Of dat ik met plezier zal meefeesten als jullie deze keer goed nieuws te melden hebben. Misschien hierbij zeggen dat ik met geen mogelijkheid mails beantwoord krijg via mijn hotmailadres. Maar dat ik dus meegeduimd heb de afgelopen dagen. Ik hoop snel goed nieuws van jullie te horen.

Een mededeling van het management

2004-10-21T14:49:00.000+02:00

Ok baarmoeder, eierstokken en eileiders. Hypothalamus, lever en nieren. Fabrieken van hormonen, slijm en bloed. Luister goed! Vanavond worden jullie geëvalueerd door een externe firma. Het slecht samenwerken van deze departementen dat nog nooit geresulteerd heeft in een afgewerkt product moet gedaan zijn. Gedaan met de excuses over slechte leveringen, planningen en stress op de werkvloer. In deze dagelijks veranderende economische samenleving moet er efficiënt gewerkt worden met als enige doel dat afgewerkte product dat van de band moet rollen. De externe firma die jullie assesment gaat uitvoeren zal niet lijken op eender welke externe dienst waar we in dit bedrijf al kennis mee gemaakt hebben in het verleden. Deze outsourcing zal vreemd aanvoelen. Er zullen ons vreemde dingen gevraagd worden.

Ik weet dat vorige assesments gebeurden met een radiografische doorlichting van de baarmoeder en eierstokken afdeling. Deze departementen hebben bewezen dat er met hun werking an sich niets mis is. Bronnen van eerdere onderzoeken doen ons echter geloven dat er een groot tekort aan samenwerking en collegialiteit bestaat.

Deze nieuwe doorlichting zal het gevoel geven minder ingrijpend te zijn. Het zal voelen als een paar kleine speldenprikjes. Maar deze speldenprikjes zullen hopelijk grote gevolgen hebben voor de productiviteit van deze firma.

Drie en een half jaar proberen en nog kan dit bedrijf geen concrete resultaten voorleggen. Dit volledig biologisch, milieuverantwoord en intelligent management begrijpt er niets meer van. Het moet gedaan zijn met slechte resultaten, povere rapportering, onnodige lekkages en fouten in het productieproces.

Ik weet dat de verschillende departementen al verscheidene keren doorgelicht zijn en elk op zich goede resultaten kunnen neerleggen. Hypothalamus zorgt er voor dat de nodige waarden in hormonen op het eerste zicht gehaald worden. Hypothalamus heeft hiervoor ook bijscholing gekregen onder de vorm van osteopatische massages.

Eierstokken, ook jullie doen het werk dat gedaan moet worden. Onder hevige stimulatie van buitenaf hebben jullie bewezen dat jullie het werk aankunnen. Dat er verscheidene modellen tegelijkertijd aangemaakt kunnen worden en dat deze op het juiste moment verscheept worden. Mits een vertraging van een paar dagen die best door de vingers gezien kan worden

Het eileiderdepartement. Zoals jullie weten is deze firma begonnen met maar 1 werknemer in het eileiderdepartement. Helaas bestaat de mogelijkheid om een tweede eileider aan dit bedrijf toe te voegen niet. Er is ons echter door verscheidene bronnen bevestigd dat de werking van dit bedrijf niet te lijden kan hebben door maar 1 werknemer op deze post. Het feit dat deze werknemer niet op 2 plaatsen tegelijk kan zijn en er daardoor soms materiaal van de eierstok waarmee deze eileider niet communiceert verloren gaat is een spijtige zaak, maar niet te verhelpen (ook al zijn er zeer specifieke management theorieën die beweren dat 1 eileider zowel de linker als de rechter eierstok zou kunnen behandelen ...)

Hoe de werking van de interne dienst van de eileider het doet is ons momenteel niet helemaal duidelijk. Externe onderzoeken doen ons vermoeden dat er hier geen probleem is. Een zeer snelle doorlichting met gekleurd onderzoeksmateriaal bracht geen afwijkingen aan het licht.

Ons zorgenkindje de baarmoeder dan. Wij weten dat er hier maar sprake is van een part time werkkracht. Maar deze part time dienst heeft reeds bewezen meer dan voldoende uren te werken om een full time dienst aan te bieden. Intern onderzoek heeft ook hier geen speciale noden gevonden.

Er doen geruchten de ronde dat het niet kunnen op de markt brengen van een afgewerkt product volledig te wijten is aan onze leverancier van externe grondstoffen. Deze geruchten moeten dringend van de werkvloer verwijderd worden. Onze leverancier is vele malen doorgelicht en onderzocht en levert ons alleen de beste kwaliteit grondstoffen om een eindproduct van superieure afwerking mee te kunnen produceren.

Dit moet ons helaas doen besluiten dat het onze eigen werking is die ons belet om een afgewerkt product op de markt te brengen.

Ik weet dat velen van jullie de externe specialist die we vanavond gaan ontmoeten niet zullen betrouwen. Misschien komen er dingen aan het licht waar niet iedereen tevreden mee is. Misschien zijn er onderlinge factoren waar nog nooit iemand vragen bij gesteld heeft die ondermaats presteren. We weten het niet, maar het is wel de bedoeling dat we dit te weten komen.

Na deze externe doorlichting zullen er veranderingen en herschikkingen moeten doorgevoerd worden. Deze zullen niet altijd voor iedereen goed lijken (ja lever, ik weet dat jij geniet van de regelmatige aanvoer van alcohol grondstoffen, maar ik vrees dat uit de doorlichting zal blijken dat deze overvloed niet altijd de beste resultaten met zich meebrengt). We moeten in het oog blijven houden dat het niet gaat over het welzijn van 1 individu, maar dat we als bedrijf moeten samenwerken om dat beste, top of the bill, meest bekwame, superieur afgewerkte product nu eindelijk eens tijdig geassembleerd te krijgen zodat het 9 maand in de showroom kan staan blinken om dan door een tevreden koper mee naar huis genomen te worden.

Succes troepen, het management staat tot jullie dienst voor verdere vragen en opmerkingen

Prinsesje met de lange haren

2004-10-18T21:58:00.000+02:00

Ik ben er weer. Op één of andere manier is het me weeral eens gelukt om op het dak van de wereld terecht te komen. Ik ben happy again. Ik kan er weer even tegen. De zon schijnt, de wolken zijn roze ... zalig!!!

Ok, ik heb ondertussen begrepen dat er diep binnenin mij een kern van intens verdriet zit. Verdriet omdat ik geen mama ben, verdriet omdat het ons niet lukt om dat kleine levende wezentje te maken onder ons tweetjes.
Het intense verdriet dat soms buiten zijn kern treed en mijn hele bloedsomloop besmet om op de raarste plaatsen in mijn lijf op te duiken en heel hard pijn te doen.

Maar er is gelukkig nog genoeg van de oorspronkelijke mij aanwezig om deze kern van verdriet op gepaste tijden weer te omringen met positieve gevoelens waar ik uit opgebouwd ben.

Waarom deze trieste kern weer tot handelbare en leefbare proporties gekrompen is weet ik ook niet. Ben er alleen zeer blij om. Er is blijkbaar een deel van mij keihard aan het vechten tegen de negatieve gevoelens die op de loer lagen de laatste tijd. Er is duidelijk een deel van mij dat zich vast voorgenomen heeft om terug de persoon te worden die met beide benen, voeten, armen, handen, oren en ogen positief in het leven staat. En het is een dapper deel van mij dat zich niet gewonnen geeft wanneer alle andere delen van mij weer in ellende vervallen zijn.

Ik heb er een weekend Parijs opzitten met vriendinnen en het was leuk. Bevrijdend ook, om met een mama, iemand in een relatief nieuwe relatie die nog moet beginnen denken aan kinderen en iemand in een hele lange relatie die het nooit over kinderen gehad heeft te kunnen lachen en kletsen over babynamen, babykwesties alsof we allemaal nog jaren voor de boeg hebben vooraleer we er echt mee geconfronteerd zullen worden.
Ook was het gevoel van “godverdomme, binnenkort is E zwanger van een tweede” ineens voorbij. Ik heb haar en de kosmische vruchtbaarheidsgoden toestemming gegeven om nummertje twee op de wereld te zetten. Als ze deze maand zwanger wordt ga ik toch even staan kijken van mijn inbreng in de zaak. Tot nu toe keek ik verschrikkellijk op tegen het moment dat E. Zou moeten vertellen dat ze zwanger is. En ik zal zeker de dag van het goede nieuws beëindigen met teveel wijn en teveel tranen, maar tant pis .... ik zie het wel zitten.
Het tweede kindje van E zal mij even dierbaar zijn als het eerste, gewoon omdat zij mij af en toe momenten gunt met nummertje 1 die mij zo ontzettend doen smelten (denk aan mezelf en kleine van bijna 2 in de zetel, gezellig tegen elkaar aangekropen een boekje lezen .... het was alsof de hele zetel bedolven was onder de stukken gesmolten hart). Ook al heeft elk van deze smeltende momenten een ontzettend bittere achterkant, toch doen ze me goed.

Momenteel voel ik me goed in mijn rol van suikertante, meter, toekomstige meter, gekke mevrouw in de straat die steeds de tijd vindt om te kletsen en spelen .... Het is een rol die me goed ligt omdat ik gewoon een ontzettend funny iemand ben die kinderen gewoon wel echt leuk vinden (ahum.....)
Helaas zal de pijn die elk afscheid (wanneer de echte mama de kinderen mee naar huis neemt) met zich meebrengt niet afnemen. Maar het is een pijn waar ik momenteel weer even mee kan leven.

Deel van deze positieve houding heeft ook te maken met de nakende bevalling an L, de mama van mijn petekindje. Ik kijk er echt naar uit en wil dit nieuwe leventje een meter geven die hem of haar alle toffe zaken van de wereld kan leren kennen. Ik ben het aan dit prutske verplicht om de beste, liefste, meest fantastische meter ter wereld te worden. Iemand die hem/haar leert dat de wereld niet altijd even lief en makkelijk is, maar dat je met een hoop positivisme al een heel eind ver raakt. En dat je nooit mag vergeten dat er mensen zijn die je graag zien.

Wat de titel van dit stukje betreft .... naast alle positieve gevoelens die ik hierboven beschrijf, sta ik eigenlijk nog echt niet op het punt waar ik graag zou staan. Aanvaarding is nog steeds ver af. Jaren geleden heb ik eens hardop gezegd dat ik een mama met lange haren wou zijn. Ik zag met met een baby en twee lange vlechten. Dus sindsdien is mijn haar niet echt meer geknipt geweest. Afgelopen weekend heb ik er concreet over nagedacht om mijn haren kort te knippen. Maar ik durf niet .... de consequenties zijn mindblowing. Het bijgeloof is nog te intens.
Zo ver staan we dus met het aanvaarden van dit nieuwe zijn. Op een punt dat ik niet eens mijn haren durf af te knippen uit schrik dat ik dan zeker niet zwanger zal worden.
Het blijven spannende tijden ....